Shalom Israël

Het volk Israël, droogvoets daardoor geleid

Hel kleine El-Al vliegtuig waar ik in zit. zal een tussenstop maken in Eilat. in hel uiterste zuiden van Israël. Doordat het bijna onbewolkt is. heb ik een prachtig uitzicht over de Rode Zee en dc woestijn. Bijna als vanzeiI' moet ik denken aan dc indrukwekkende woorden uil het doopsformulier: en het volk Israël droogvoets daardoor geleid...' Jc ziel ze als het ware gaan. De vrouwen, de mannen, dc kinderen en de dieren. Hun werd een weg gebaand door de zee. En wat een tocht moei het geweest zijn door die barre woestijn. Maar het was de Heere Die hen leidde en hel was Zijn belofte dat het volk Israël eenmaal in hel beloofde land zou aankomen. Wat een wonder dat dc Heere Zijn ontrouwe volk niet heeft begeven noch verlaten. Want na zoveel eeuwen van zonde, trouweloosheid, lijden en verstrooiing van het volk der Joden mogen wc nu weer zien dat de Heere Zijn oude bondsvolk terug laat keren naar hel land der vaderen.

Op het vliegveld in Ei lal mogen we even boven aan de trap van hel vliegtuig een luchtje scheppen. Naast mij staat een oude vrouw uit Rusland. Met bevende stem vraagt zij aan de steward waar Jeruzalem ligt. Als hij wijst met zijn uitgestrekte arm over de woestijn in de richting van dc bergen van Judea waarachter Jeruzalem ligi. springen de tranen haar in de ogen. Eindelijk komt z.c thuis.

Jeruzalem, o stad van vrede?

De duisternis is reeds ingevallen als ik met dc bus in Jeruzalem arriveer. Jammer. want een blik op Jeruzalem als de zon nog schijnt, is een bijzondere gewaarwording. Hei lijkt dan letterlijk een stad van goud.

Op het centrale busstation in Jeruzalem staan de taxichauffeurs gereed om je te brengen waar je maar wili. Tenminste.... als het een plaats is waar het volgens hen veilig is. Mijn bestemming is hel 'Huis op de Berg', op dc Olijfberg. Arabisch gebied dus. Van te voren is mij verteld dat geen enkele Joodse taxichauffeur iemand daar "s avonds durft te brengen. Veel le gevaarlijk. Ze mochten eens met stenen gaan gooien. Als ik dus zeg dal ik naar tic Olijfberg moet. beweert de man dal hij een Arabier is. Maar als we echter goed en wel in de auto zitten, zegt hij dat hij Israëliër is en eigenlijk niet tic 'Berg' op durft. Hij probeert me te overreden ergens anders onderdak te vinden, in het

veilige deel van Jeruzalem. Als hij merkt dat ik niet te overreden ben. besluit hij me toch naar de Olijfberg te brengen. ..Maar het is eigenlijk te gevaarlijk, zeker als liet al donker is", spuiten de man nog. Daar zit je dan. In een Joodse taxi. rijdend in Arabisch gebied. Letterlijk en figuurlijk midden in de problematiek van een stad die verdeeld en verscheurd wordt door onderlinge haat. angst en verdachtmaking. Jeruzalem een stad van vrede? Voorlopig nog niet.

Ik kom die avond gelukkig veilig aan. maar hel was geen prettig ritje. De dagen daarna, die ik nog in Jeruzalem doorbreng, en het verblijf in het 'Huis op de Berg', zijn heel fijn. maar toch merkje af en loc dat er spanning in de lucht hangt. Plaatsen die plotseling algezei zijn: waar je niet mag komen. Scholen in dc nachl. Konlroleposten op weg naar Bethlehem. Auto's die in brand worden gestoken.

’s Zondags woon ik een anglikaanse dienst bij in de "Christ Church' in Jeruzalem. Dc dominee staat in deze adventstijd stil bij de prediking van Johannes de Doper die de Heere Jezus als het Lam Gods aanwees. Met de gemeente zingen we staande het advenlslied 'O kom. Immanuël'. Aangrijpend klinken de woorden: 'O Adonai. die spreekt met macht / Verbreek het duister van de nachl / Verheugt u zeer. o Israël / Hij is nabij immanuël.

Een slil gebed stijgt op in mijn hart of de Heere de ogen van het volk Israël Zelf wil openen en het deksel van hun gezicht wil nemen zodat zij tot de erkenning mogen komen dat de Messias is gekomen. Lang geleden in Bethlehem. Om zondaren zalig te maken.

Het projekt van dr. David Portowicz

Veel jongeren die afgelopen zomer op kamp zijn geweest, zullen zich nou de dia's of de folder herinneren van het Israël-projekt. Op één van de dia's stond een jongetje dat Yigal heet. Hn ongetwijfeld herinneren jullie je ook nog hel gezicht van dr. David Portowicz. de direkteur van het Jaffa-instituut. Mij valt dc eer te beurt om hen en alle andere jongeren en kinderen in het Jaffa-instituut een bezoek te brengen. Twee dagen lang draai ik mee in de verschillende projekten. Ik moet zeggen dal ik onder dc indruk kom van al het werk dat in dit instituut wordt verricht door dc staf, maar ook door een groot aantal vrijwilligers.

Binnen het Jaffa-instituut bestaal een dagopvang voor peuters en er is een kleuterschool. De oudere kinderen kunnen er lessen volgen. Er wordt ook handenarbeid gegeven en je kunt er komputerles volgen. Kinderen kunnen 's zomers mee met een zomerkamp. Er zijn centra waar kleding en voedsel gratis verstrekt worden. Ook is er een middelbare school voor meisjes waar vooral les wordt gegeven in een aantal praktische vakken, zoals naaien en koken. En dal alles voor kinderen en jongeren die uit gezinnen komen waar men leeft onder of op de armoedegrens, waar de

wcrk 1 oosheid buitengewoon hoog is en waar dc kriminaliteit een schokkend hoge vlucht heeft genomen. Voor deze jongeren mochten onze jongeren afgelopen zomer geld inzamelen. En dat dit geld goed besteed wordt, kan ik zelf konstateren in Jaffa. Ik moet dr. David Portowicz beloven dat ik namens hem en alle Jaffakinderen de jongeren van onze gemeenten nog eens hartelijk bedank voor hun grote inzet.

De gemeente van ds. Baruch Maoz

Op onze zomerkampen hebben we ook aandacht besteed aan dc gemeente en het werk van dominee Baruch Maoz. Deze predikant is voorganger van een christelijke gemeente in de omgeving van Tcl-Aviv. Ook hier ben ik een paar dagen te gast. Tot zijn gemeente behoren de zogenaamde Messias-bclijdende Joden. De laatste twee jaar is de gemeente bijna twee keer zo groot geworden door de komst van Joden uit Rusland. De preek van dominee Maoz. die in het hebreeuws wordt gehouden, wordt dan ook gelijktijdig vertaald in het russisch en het engels. Na de dienst ga ik mee met Mirjam, die de zondagsschool leidt. Zij is sinds augustus verbonden aan de gemeente als j e u gd we r k 1 e i d s t e r. A a ngczi e n cr in de christelijke gemeenten in Israël nauwelijks ervaring is met jeugdwerk, valt het werk voor haar lang niet altijd mee. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar Nederland. Wat zijn wij dan bevoorrecht met een eigen organisatie voor jeugdwerk en zoveel mensen in de plaatselijke gemeenten die zich inzetten voor de jongeren van de gemeenten. De volgende avond heb ik een gesprek met Mirjam over allerlei problemen die je in het jeugdwerk tegen kunt komen. Hoe verschillend je dan soms ook bezig bent. toch merk je dat het gaat om datzelfde doel: jongeren bekend maken met de boodschap van Gods Woord. Het zal duidelijk zijn dat hel in Israël niet makkelijk is om christen te zijn en dat de Messias-belijdende gemeenten diverse moeilijkheden het hoofd moeten bieden. (Zie : voor een uitgebreider verslag hierover het artikel van J. H. Mauritz in 'Daniël' nr. 11. 1991).

In ieder geval zul je begrijpen dat deze gemeenten onze steun en gebed nodig hebben.

Het verhaal van Etty en David

Op één van de laatste avonden van mijn bezoek aan Israël ben ik te gast bij David en Etty. leden van de gemeente van dominee Maoz. David en F.tty hebben allebei zo hun eigen levensverhaal. Etty is een Joodse en afkomstig uit Roemenië. Ruim zeventien jaar geleden is zij met haar ouders naar Israël geëmigreerd. Haar ouders waren christen zodat Etty ook het Nieuwe Testament vanaf haar vroegste jaren 'meekreeg'. Tijdens haar schooljaren heeft ze nooit grote problemen gekend vanwege haar christelijke achtergrond. Men accepteerde haar zoals ze was. Haar man David heeft een heel ander verhaal. Opgegroeid bij een oom en tante in Iran. kwam hij als tiener weer terug in Israël bij zijn ouders. Deze waren streng Joods-orthodox. Hij trad wat dat betreft in de voetsporen van zijn ouders. Toen hij voor zijn studie een jaar naar de Verenigde Staten moest, liep hij ccn keer uit verveling een protestantse kerk binnen waar juist een dienst werd gehouden. Dit was hel moment waarop de Heere hem in het hart greep en hem tot de belijdenis bracht dat

Jezus de Messias der Schriften is. Maar deze belijdenis, die hij niet voor zich kon houden, had grote consequenties voor /i|ii leven van alledag Want terug m Israël was hij niet meer welkom hii zijn ouders en vroegere vrienden. Davids ouders wensten hem liever dood dan bckeeid lol hel christendom, zo vertelde hij. \ooi mensen als D.ivul wordl het praktijk dal het volgen van Jezus verdrukking met zich meebrengt.

Maar toch zou David niel meer terug willen naar het geloof van zijn vaderen, want het is de Heere Zelf die die onbcrouwelijke keus in zijn hart heeft gelegd.

Bid voor de vrede voor Israël

Het is dinsdag 24 december. Op hel vliegveld van Ben Goerion worden de gebruikelijke vragen mij weer gesteld. Of ik wapens of een bom bij mij heb. Of ik van iemand een pakje heb aangenomen. Of ik zelf mijn koffer heb ingepakt. 'Dat alles in verband met uw en onze veiligheid', zo wordt mij toegevoegd. Op zo'n moment merk je weer eens duidelijk dat zaken als vrede en veiligheid zeer kwetsbaar zijn in een land als Israël dat bijvoorbeeld de scud-aanvallen uil Irak nog lang niet vergeten is. Vrede wanneer? Het is vandaag de dag voor kerst. Maar in Israël merkje daar weinig van. Want wat valt er te vieren en te gedenken als je niet gelooft dat de profetieën over de komst van de Messias reeds vervuld zijn met de geboorte van het Kind in de kribbe in Bethlehem? Wanneer vanuit hel vliegtuig nog een glimp van het land te zien is. blijft de bede: "Heere. open hun hart. opdat zij zien mogen'.

Woerden Barry van der Schoot

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen