Homoseksualiteit van dichtbij bekeken

Als jc hier zelf niet mee te maken hebt. lijkt liet misschien een onderwerp dal ver van je af staat. Dat komt dan waarschijnlijk niet omdat er geen mensen in je nabije omgeving zouden zijn die deze homoseksuele oriëntatie hebben, maar omdat je dat niet van hen weet.

Homoseksualiteit wordt vaak angstvallig voor anderen verborgen gehouden. Zi j kunnen bij je in de kerk zitten, of op de jeugdvereniging. zonder dat je dat weet. De kans dat dit zo is. is zelfs vrij groot. Een zeker percentage mensen is homoseksueel, en er is geen reden om aan te nemen dat dit binnen de kerk veel lager zou liggen dan buiten de kerk (of het zou moeten zijn dat veel homoseksuelen de kerk de rug toekeren).

Als je er zelf wél mee te maken hebt. zul je zeker met interesse dit artikel lezen, tenminste als het je vergaat zoals die jongen die een briefschreef naar de

redaktie met het verzoek iets over dit onderwerp te schrijven. Hij schrijft in zijn brief dat hij zelf 20 jaar is. behoort tot de Gereformeerde Gemeenten en homofiel is. Dit levert hem zoveel problemen op dat hij vaak de wanhoop nabij is. Verderop kom ik terug op deze brief. Eerst wil ik beschrijven wat homoseksualiteit inhoudt.

Wat is homoseksualiteit?

Homoseksualiteit is in zekere zin het spiegelbeeld van heteroseksualiteit. Iemand die later homoseksueel blijkt te zijn. merkt, vaak al rond zijn twaalfde jaar. dat zijn belangstelling uitgaat naar andere jongens, en niet of in veel mindere mate naar meisjes. Hij kan niet alleen een warme vriendschap ervaren met een andere jongen, maar ook gevoelens van verliefdheid krijgen. Homoseksuelen vertellen mij wel eens dat het eigenlijk hetzelfde verloopt als bij heteroseksuelen: zij voelen zich aangetrokken door het uiterlijk (een tvpiseh mannelijk uiterlijk, fors postuur, brede schouders en dergelijke) en/of door de karaktereigenschappen van de ander (sympathiek overkomen, zekerheid uitstralen. stoerheid enzovoort). Het zien van mannen doet hen wat. en kan verlangens oproepen die soms van seksuele aard zijn. In hun fantasieleven en in hun dromen spelen mannen een overheersende rol. Voor vrouwen bestaat weinig tot geen speciale belangstelling. Verkering met een meisje heeft geen enkele aantrekkelijkheid en wordt ook niet gezocht. Dit gaal echter wel gepaard met een soms schrijnend besef dat zij nooit tot een huwelijk zullen komen, en dus hun hele leven alleen moeten blijven. Bij nogal wat homoseksuele jongeren die niet willen overgaan tot het aanknopen van een relatie met een andere jongen, staat het schrikbeeld van een eenzame toekomst als een grote dreiging hen voor ogen. Het missen van een eigen gezinsleven, en ook wel het niet kunnen krijgen van kinderen, kan de toekomst het aanzien geven van een zwart gat. Ik heb het nu dus over mensen clie geen daadwerkelijk kontakt met andere jongens en mannen zoeken om een relatie aan te gaan. inklusief een seksueel kontakt. Zij geloven dat Gods Woord hen dit verbiedt, en willen daarnaar leven en niet de begeerten van hun hart opvolgen. Het zal duidelijk zijn dat dit strijd kost.

Een nuancering

Voordat ik meer over die strijd zeg. wil ik eerst bovenstaand beeld nuanceren. Niet iedere jongere die homoseksuele verlangens in zich bemerkt, blijft clie zijn hele leven houden. Het proces van volwassen worden gaat doorgaans gepaard met twijfels, onzekerheid, zoeken naar wie men is. wat men wil enzovoort. Anders gezegd, volwassen worden betekent vaak een zoeken naar de eigen identiteit. Dal kan ook inhouden dat er onzekerheid bestaat over de seksuele identiteit, vooral als men zich nu eens tol personen van hetzelfde geslacht, en dan weer lot mensen van het andere geslacht aangetrokken voelt. Wanneer de identiteit zich verder ontwikkelt, kan het zijn dat zich in loenemende male een gerichtheid op personen van het andere geslacht ontwikkelt, en de homoseksuele neigingen van tijdelijke aard blijken te zijn. Het kan echter ook zijn dat het zich de andere kant uit ontwikkelt, en men meer en meer lot de overtuiging komt homoseksueel georiënteerd te zijn. Het komt echter ook wel eens voor dat men zowel op mannen als op vrouwen gericht blijft. Dit wordt dan "biseksualiteit' genoemd. Dit verklaart voor een deel waarom er - en dat is een aanzienlijk percentage - homoseksuelen zijn die toch getrouwd zijn. Zij zijn werkelijk verliefd geweest op een meisje, zijn tot een huwelijk gekomen en krijgen kinderen. Daarnaast zijn de gevoelens voor mannen echter ook gebleven. Deze gehuwde homoseksuelen kunnen een (zeer) bevredigend huwelijksen gezinsleven leiden, zij het dat gevoelens voor mannen een probleem in hun huwelijksrelatie kunnen blijven vormen. Daarnaast is er een groep homoseksuelen die trouwt omdat zij hun homoseksuele gevoelens niet onder ogen durven zien. ze wegstoppen en hopen dat ze door Ie trouwen werkelijk zullen verdwijnen. Dii kan tot een ontgoocheling leiden, wanneer later blijkt dal dit niet hel geval is.

Een andere nuancering is dat vrouwen met seksuele gevoelens tot andere vrouwen (zij worden vaak lesbisch in plaats van homoseksueel genoemd) niet precies dezelfde ontwikkeling en problematiek als homoseksuele mannen ervaren. Wat in het algemeen geldt, geldt zeker ook voor de gereformeerde gezindte, namelijk dat deze groep tot nu toe grotendeels of geheel buiten het gezichtsveld blijft. Meisjes en vrouwen met lesbische gevoelens vormen wellicht in onze gezindte een nog meer vergeten groep dan jongens en mannen met homoseksuele gevoelens.

Strijd

Wat Job vroeg, namelijk of niet de mens een strijd op de aarde heeft, geldt zeker wel van mensen die ie maken hebben met homoseksuele gevoelens. In het kort wil ik proberen iets van die strijd weer te geven. Het kan schokkend zijn wanneer iemand (en doorgaans is dat in de puberteit of de adolescentie) tot de ontdekking komt dat men ten aanzien van de seksuele gerichtheid anders is dan anderen. Met die mogelijkheid heeft men geen rekening gehouden. Het kan veel verwarring teweeg brengen

voordat het duidelijk wordt dat het echt zo is dal men homoseksuele neigingen heeft. Overigens geldt die schok vanwege het onverwachte ook voor de ouders en anderen uit de nabije omgeving die dil niet hadden gedacht.

Voor zowel christenen als nietchristenen geldt dat men te maken heeft met de afwijzende houding die er in grote lagen van onze samenleving heerst ten aanzien van homoseksuelen.

Voor christenen gekit dal echter des te sterker vanwege de vaak negatieve houding binnen de kerken ten opzichte van mensen die homoseksueel georiënteerd zijn. Jezelf veroordeeld en afgewezen voelen door leden die tol hetzelfde kerkverband behoren, valt niet mee: jezelf genegeerd en als het ware doodgezwegen voelen trouwens evenmin. Kerkverlating onder homoseksuele (doop-)leden van de gemeente is geen zeldzaam verschijnsel, en hangt vermoedelijk vooreen deel samen met het ontbreken van begrip en opvang. In bovengenoemde brief gaat het hoofdzakelijk over dil thema. 'Ier illustratie neem ik een gedeelte er uit over:

Juist binnen onze gemeenten is de kille afwijzing van deze zeer reële zaak zo enorm groot. Hel vooroordeel dat dit een ziekte van voorbijgaande aard is. leeft nog volop. Ook ik heb daarop gehoopt. Het is echter niet anders: ik ben zelf homofiel. Net zoals hel gros' hetero/iel is. ben ik homojicl. Dat geeft zeer zeker spanningen met thuis en de kerk. Voor de kerk ben je geschikt voor de hel: je wordt van het Avondmaal geweerd! Immers: daar waar de Koning deikoningen is. mag de groenste zondaar aanzitten, behalve de homofiel, want die heeft hel zichzelf maar aangepraat. /....) Daar dil probleem zó /namelijk als sodomie. PMIV/ opgeval wordt, zal ik mij niet bekend maken als zijnde 'homofiel'. Dus moet ik dat verkroppen lot de dood toe....

Ik neem aan dal de briefschrijver uil eigen ervaring spreekt wanneer hij hel heeft over afwijzing binnen de gemeente. Ik kom echter ook nogal eens tegen dat men bevreesd is voor afwijzing door anderen, terwijl het in werkelijkheid, tegen alle verwachting in. juist blijkt mee te vallen wanneer men zich bekend maakt als iemand met homoseksuele gevoelens. Ik ken gemeenteleden die wel degelijk begrip bij ambtsdragers vinden, en niet geweerd worden van de bediening van het Heilig Avondmaal, terwijl de predikant weet van hun homoseksuele geaardheid en strijd.

Overigens valt het ook niet mee - al is dit in onze gemeenten niet aan de orde - wanneer men zelf gelooft dat het voeren van een homoseksuele leefwijze door de Bijbel veroordeeld wordt, terwijl in de eigen kerk zonde geen zonde genoemd wordt en een homoseksuele leefstijl getolereerd wordt zelfs van ambtsdragers. Pastoraal staat men dan minstens evenzeer in de kou.

Behalve de vrees voor afwijzing door de mensen kan er ook vrees beslaan dat men door God afgewezen zal worden, aangezien in de Heilige Schrift homoseksualiteit wordt veroordeeld. In zo'n geval is het belangrijk dat er een pastoraal kontakt bestaat waarin wordt nagegaan wat de Bijbel zegt over zonde, bekering en vergeving. Het is niet om het even of men zijn homoseksuele lusten botviert of daar juist tegen strijdt, als een levenslang kruis, een doorn in het vlees. En de strijd tegen zondige gevoelens kan zwaar vallen. Gelukkig als we ook in deze strijd veel de Heere nodig hebben. ..En als wij somtijds uit zwakheid in zonden vallen, zo moeten wij aan Gods genade niet vertwijfelen, noch in de zonde blijven liggen....", zo zegt het doopsformulier.

Dal homoseksualiteit strijd en moeite met zich meebrengt. blijkt ook uit het feit dat homoseksuelen niel zelden te kampen hebben met verschijnselen van depressiviteit en angst. Deze worden versterkt door het isolement waarin men nogal eens verkeert.

Tot slol wil ik nogmaals wijzen op de moeite die de mensen uit de direkte omgeving ermee kunnen hebben. Het laat zich indenken dat ouders en echtgenoten heel wat te verwerken krijgen wanneer zij vernemen wat zich van binnen afspeelt bij hun kind respektievelijk vrouw/man.

Elkanders lasten dragen

Als één 1 ïcl lijdt, dan lijden al de leden mede. Dan moet dat leed natuurlijk wel bekend zijn. anders kan van mee-lijden geen sprake zijn. De briefschrijver heeft daar zijn aandeel in geleverd door zich - zij het anoniem - aan de redaktie bekend te maken als een 'Daniël - lezer met homoseksuele gevoelens, en middels dii artikel aan veel anderen binnen onze gemeenten. Ik geloof echter niet dat de taak in de eerste plaats ligt bij de homoseksuelen die zich onder ons bevinden, alsof zij de eerste stap moeten doen om te laten weten welke strijd zij voeren. De ervaring leert dat. wanneer anderen blijk geven van aandacht en begrip voor een bepaald probleem, degene die het probleem heeft er wel mee komt zodra hij zich erkend weet. Niet omdat we zonodig met de tijd mee moeten doen. maar omdat in deze werkelijk nood kan bestaan. Een groeiende aandacht voor de nood van onze homoseksuele naaste, zoals die blijkt uit meer publiciteit, aandacht ervoor binnen pastoraal en hulpverlening, maar ook aandacht in de gemeente of op de jeugdvereniging, kan bijdragen tol het samen dragen van deze last.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen