Marijke en de ogen van het meisje

..En nu niet langer zeuren, je gaat eerst die paar boodschappen doen. Als je daarmee klaar bent. zullen we wel verder kijken." Het is moeder die Marijke met deze woorden zeer dringend de deur wijst. De hele morgen had ze al om moeder heen gedraaid. Het was net of ze niet goed wist wat ze doen moest. En als moeder dan zei: ..Marijke, stof de kamer maar even", of ..De planten moeten nodig water hebben", dan wist ze niet hoe snel ze bij moeder vandaan moest komen. Want in zulke klusjes had Marijke totaal geen zin. Daarvoor had ze geen vakantie!

Ze heeft hard genoeg moeten werken en nu rust ze eens een poosje uit! Geen staartdelingen meer. die nooit uitkomen. En geen nare woorden meer die je anders moet schrijven dan dat je ze zegt. Ze begrijpt er niets van. hoor! Gisteren kwam er een folder door de brievenbus en daar stond op: ..Bij aankoop van min. ƒ 25.-. een mooie pen kado". Daar hadden ze 'kado' zo geschreven, met een k en een o. En de juf op school had er in haar dikteeschrift een rode streep door gezet. Zij moest zo 'cadeau' schrijven. Nou ja. raar hoor. Na de vakantie zou ze het juf weieens laten zien.

Even was ze haar boze bui vergeten. Maar nu denkt ze er weer aan. Bah. die boodschappen! Ze heeft er totaal geen zin in. Peter, haar broertje, kan toch gemakkelijk even naar de supermarkt. Hij is al zes jaar. Zij. Marijke van Toorn, moest uitrusten! O. en het is natuurlijk vreselijk druk bij die kassa. Bah. en nog eens bah!

Nu. opschieten dan maar. Want gaan moet ze toch. Ze kent haar moeder een beetje. Vlug stapt Marijke de winkel binnen. Ze pakt een mandje en loopt snel naar de vleeswarenafdeling. Daar moet ze één ons boterhamworst halen en een stukje kookworst. Gelukkig, er staat maar één mevrouw voor haar. Ze is snel aan de beurt. Als het nu bij de kassa ook maar zo gaat....

Na een kwartiertje is Marijke weer thuis. Ze heeft de boodschappen netjes opgeruimd en zit bij moeder aan de keukentafel. Ze kijkt moeder eens aan. Moeder zegt niets, ze is de aardappels aan het schillen. Dat is elke dag weer een heel karwei voor zeven personen. De appels voor de appelmoes zijn gelukkig al geschild, die staan al op het fornuis.

Mmm. dat ruikt lekker, zeg! Marijke kucht eens. Moeder kijkt niet. Marijke kucht nog eens. nu iets harder. Moeder kijkt nog niet. Zou ze vergeten zijn wat ze gezegd heeft?

Moeder zei toch: als je daarmee klaar bent. zullen we wel verder kijken"? En ze is nu toch klaar? De boodschappen zijn ook opgeruimd.

Marijke is toch zo benieuwd wat moeder ervan zeggen zal. Ze kan bijna niet langer wachten. Zou ze het heel voorzichtig durven vragen? Ja. ze doet het. Ze heeft nu lang genoeg gewacht!

„Eh. moeder, heeft u al over die brief nagedacht? " Hè. hè. het hoge woord is er uil. Ze kijkt eens naar moeders gezicht. Staat het iets donkerder of verbeeldt ze het zich maar?

O. ze hoopt toch zo dat ze gaan mag! Er was een brief gekomen. Ja een brief, speciaal voor haar. Voor Marijke van Toorn, stond er op de envelop. Een brief van tante Anneke. Tante Anneke vraagt daarin of ze in de vakantie een paar dagen komt logeren. Tante Anneke is getrouwd met oom Hans. Oom Hans is dominee op een klein dorp. Ze hebben geen kinderen, maar toch verveelt Marijke zich nooit bij hen. Ze mag dan met tante op bezoek bij de bejaarden uit de gemeente. Zo heel dat. zegt oom Hans.

Dat is o zo leuk. want de meeste oma's hebben in de kast wel wat snoepjes liggen voor het nichtje van hun dominee. Lekker is dat! O. ze hoopt toch zo dat ze gaan mag van moeder.

Maar pas heeft ze moeder nog horen zeggen: ..Marijke, als ik met grote mensen praat, moet jij even gaan spelen, hoor. Want groten horen bij groten en kleinen bij kleinen." Tja. en tante Anneke heeft geen kinderen....

O. maar ze hoopt het toch zo! Gelukkig hoeft ze niet lang te

wachten, tot ze antwoord krijgt.

Marijke is inmiddels al een paar dagen bij oom Hans en tante Anneke.

Ja. het mocht van vader en moeder. Ze heelt het er reuze naar haar zin. 's Morgens helpt ze tante met kamers stoffen of doet ze wat boodschappen. Leuk is dat. Raar eigenlijk, want bij moeder heeft ze maar een hekel aan zulke karweitjes. En 's middags gaan ze vaak wat leuks doen. Weg. of tante maakt iets met haar.

Gistermiddag kreeg ze van tante een witte linnen tas. Tante gaf haar er ook een soort verf bij. Textielverf, stond er op de tube. Met die verf kon ze mooie tekeningen maken op de tas. Ze had een jongen en een meisje getekend die aan het wippen zijn in de speeltuin.

Het is heel mooi geworden. Als ze weer naar huis gaat. kan ze haar logcerspullen er wel in doen. Een tandenborstel. pyama. leesboek enz. Vanmiddag mag ze uit met tante. Naar een meisje. Toen tante het haar zei. vond ze het wel leuk. Maar vanmorgen keek oom zo bedrukt en tante is zo stil. Zou het iets met het meisje te maken hebben? Marijke weet het niet. Ze zal het straks, onder de koffie, eens vragen.

Marijke krijgt een beetje een raar gevoel in haar buik als ze aan het meisje denkt. Vreemd is dat toch!

Dan is het koffietijd. Tante Anneke zou boven nog de kamers zuigen. Zij moest de koffie maar vast inschenken. Ze kon buiten de stoelen ook weieens in het zonnetje zetten. De tuintafel erbij, een mooi gebloemd kleedje erover. Dat staat vrolijk. Het past echt bij de zon. die zo lekker schijnt.

Hel begint al aardig warm te worden. Misschien mag ze vanmiddag wel met het meisje met water knoeien. Lekker, in een bak met koud water. Kousen en schoenen uit. en spetteren maar. Ze zal het eens aan tante Anneke vragen, dan kan ze ook vast haar badpak wel meenemen. Maar als Marijke dit tegen tante gezegd heeft, schudt ze alleen maar heel verdrietig haar hoofd. Verder zegt ze niets. Marijke drinkt heel stil haar kopje leeg. Ze vraagt niets.

Tante neemt een slok van haar kof/re en zegt dan: ..Marijke, dat meisje waar we vanmiddag heen gaan. heet Petra. Maar Petra kan met jou niet lekker met water knoeien. Petra is ziek. Al heel lang. En de dokter denkt dat Petra niet meer beter worden zal. Ze hoorde van haar moeder dat jij zondag bij mij in de kerk zat. Toen wilde ze zo graag het nichtje van haar dominee eens zien. Dus nu gaan wij vanmiddag samen haar een bezoek brengen.”

Marijke heeft ademloos geluisterd en slikt een paar keer. Aan met water spelen denkt ze niet meer. Dan vraagt ze: ..Maar tante, wat moet ik dan tegen Petra zeggen? Het is zo erg. Ik ben gezond. Zal ze echt nooit meer kunnen spelen? Zelfs nooit meer naar school kunnen? ”

„We wachten hel maar stil af. Marijke", zegt tante. „Wat de mensen niet kunnen, kan de Heere wel. Nooit vergeten, hoor!”

Tante en Marijke zijn bij Petra geweest. Toen Marijke haar in bed zag liggen, kreeg ze tranen in haar ogen. Daar lag een meisje, bijna even oud als zij. Ze lag daar zo wit. zo mager en zo stil. Maar haar ogen die ogen. ze straalden zo vreemd. Het was net of Petra niet zo heel verdrietig was. Ze hadden samen wat gepraat over school. En Petra had zulke grappige dingen verteld over Ereek. een jongen uit haar klas. die stickum een varkentje mee naar school had genomen. En nog veel meer. Marijke is blij dal ze bij Petra geweest is. Het was fijn. Ja. 't was net of ze elkaar al heel lang kenden.

Toen Marijke bijna weer met tante mee moest, vroeg Petra of ze samen eens zouden zingen:

„’t Hijgend hert, der jacht ontkomen, Schreeuwt niet sterker naar 't genot Van de frisse waterstromen, Dan mijn ziel verlanot naar God. Ja, mijn ziel dorst naar den HEER; God des levens, ach, wanneer Zal ik naad'ren voor Uw ogen, In Uw huis Uw naam verhogen.’

Marijke kende hel vers wel. Ze had het op school geleerd. Het klonk zo mooi. Zij zong en Petra speelde mee op haar klokkenspel. Onder het zingen kon Marijke haar ogen niet van het meisje afhouden.

Die ogen.... ze straalden weer zo. Dal was zo'n mooi. maar toch wel een vreemd gezicht. Het leken net sterretjes. Marijke moest er steeds aan denken. Zou dat komen omdat ze ziek is. of....? Toch maar eens aan tante vragen.

Nog één nachtje slapen. Dan komt vader haar weer halen. Dan is het uit met de logeerpret. Ze heeft veel om over na te denken. Maar het meest denkt ze aan de ogen van de zo zieke Petra. Die stralende ogen van het zieke meisje!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen