Waarom spreekt de preek me zo weinig aan?

Waarom niet anders gepreekt?

Het maakt namelijk nogal wat uit hóe je iets zegt of bedoelt. Zo'n opmerking in de richting van de ambtsdragers kan een heel kritische zijn. Je bedoelt dan te zeggen: de preken zijn zo moeilijk te begrijpen; de dominee preekt zo tijdloos, zo saai, zo eenzijdig, zo langdradig. En die ouderling leest zo slecht verstaanbaar, terwijl hij altijd preken kiest uit vroeger eeuwen, die voor ons, jongeren, niet te volgen en te begrijpen zijn. Nóóit houdt hij rekening met ons! Waarom geen aktuele. indringende en konkrete preken? Daar hebben we wat aan! De preken zouden me dan ook veel meer aanspreken.

De vraag waarom de preek zo weinig aanspreekt, kan evenwel ook vanuit een heel andere intentie gevraagd worden. ..Waarom toch spreekt juist mij de preek zo weinig aan? Als ik zie hoe anderen zitten te luisteren: als ik hoor hoe anderen door de preken worden aangesproken en verslagen naar huis gaan. dan moet ik toch wel bikkelhard zijn? ! Zou dat wel ooit kunnen veranderen? Is het niet hopeloos? " Als de ambtsdragers déze worsteling bij je voelen, zullen ze het gesprek weer anders aangaan.

Wat een wonder

Wat is het trouwens een wonder dat je in de kerk mag zitten: aar. waar Christus in het gewaad van Zijn Woord rondwandelt. Dat is niet zómaar iets. dat je zondag aan zondag mag luisteren naar dc boodschap van die God. Die niet liegen kan. Je hooit daar immers, dat onbekccrden worden vermaand de toekomende toorn te ontvlieden, eer het voor eeuwig te laat is. Buiten de dag van "heden" is er toch geen gelegenheid, zo klinkt het je ernstig tegen. Hoe aangrijpend wordt je de werkelijkheid van de brede weg en hoe jaloersmakend wordt je de zaligheid van de smalle weg als voor ogen geschilderd. Hoe wordt het je gepreekt, dat het dienen van dc wereld, de zonde en ons eigen 'ik' je zo nameloos leeg laat en dat er maar één Naam onder de hemel gegeven is. door Welke wij moeten zalig worden (Hand. 4:12).

F.n dan wordt je niet alleen de noodzakelijkheid van wedergeboorte en bekering voorgehouden, maar ook de mogelijkheid. Nee. nooit vanuit jezelf, maar vanuit Gods eenzijdig en almachtig genadewerk. Is hel dan niet een bijzonder groot voorrecht, dat God Zelf tot je spreekt door middel van Zijn dienstknechten; door middel van een gelezen preek? En eerlijk, wijs je nu alléén maar heel kritisch naar 'zo'n mannetje uit het stol" verrezen' clan wijs je niet goed. Zeker, de ambtsdragers hebben een grote verantwoordelijkheid en als ze op hun plaats zijn. hoor je ze in de binnenkamer belijden: ..Heere. aan alle kanten is er alleen maar schuld. Ik moet altijd maar weer bij mezelf beginnen. Ben ik wel geestelijk geweest op de preekstoel, ben ik wel een goed voorbeeld? Gaat er wel echt iets van me uit. ook naar onze jongeren toe? Zijn m'n preken eerlijk, ontdekkend en jaloersmakend? Ben ik wel gedrongen door de liefde van Christus en voelen jongeren en ouderen het als een onuitgesproken vraag: , .Kom, ga met ons en doen als wij"? Juist omdat ze zichzelf kennen en zo tegenvallen, bidden ze met Paulus: ..Bidt

toch voor mij, opdat mij het Woord gegeven worde in de opening van mijn mond mei vrijmoedigheid opdat ik daarin vrijmoedig mag spreken gelijk het mij betaamt te spreken.”

Daarom moeten we ook niet blijven stilstaan bij de ambtsdrager, maar nadrukkelijk stellen: in elke preek spreekt de Heere je heel persoonlijk aan! In de kerk verblijf je op de werkplaats van de Heilige Geest en onder dat geopende Woord vallen eeuwigheidsbeslissingen. De deur van het Koninkrijk der hemelen gaat open of.... dicht. Hoe aangrijpend!

Onze verantwoordelijkheid zo groot!

Zo komen we terecht bij onszelf en dat is altijd het beste. Nee. 't is m'n bedoeling niet om je met zogenaamde 'dooddoeners' de mond te snoeren. We willen het herhalen: elke ambtsdrager heeft een grote verantwoordelijkheid en heeft zich voortdurend voor Gods aangezicht af te vragen hoe er door hem gepreekl wordt en hoe hij tot de keuze van de preek voor de leesdienst gekomen is. Daartegenover staat echter de verantwoordelijkheid van de 'hoorder'; van ons samen. En hoe is dan de voorbereiding geweest op Gods dag?

’t Is helaas de praktijk, dat er velen 's zaterdagsavonds laat hun bed instappen om er 's zondagsmorgens zo laat mogelijk weer uit te rollen teneinde nog net op tijd vermoeid, duf en slaperig hun plekje in te nemen. Of de preek dan aan zal spreken? Waarschijnlijk niet! 't Is helaas de praktijk, dat er binnen bepaalde gezinnen - hopelijk niet bij jouw thuis - zo negatief wordt gesproken over de ambten, zodat je 's zondags met een grool vooroordeel in de kerk zit te luisteren. Het gesprokene of gelezene kan bij voorbaai al niet goed zijn, want ja. die ambtsdrager.... je moést eens weten! Of de preek zal aanspreken? Of er voor de ambtsdrager gebeden is? Waarschijnlijk niet!

De week gaat mee.... de zondag in

Laten we maar eerlijk zijn: hangen we niet vaak met onze zondagse kleren ons 'geloof in de kast? 't Is weer zondag geweest en het levenvan-alle-dag vraagt dringend om aandacht. Zo immers belijden en handelen wc vaak? Nee. een dienst overslaan zullen we niet snel doen. En haast verontwaardigd zien we 's zondags mensen het bos in gaan of op een warme zomerdag richting zee vertrekken. Maar.... zijn wc beter? Merken de mensen om ons heen. dat we in de kerk Gods Woord hebben gehoord of trekken we op maandag de registers weer open om ons eigen leven te leiden? Wat kunnen wc de hele week. zes dagen lang. ons bezig houden met van alles en nog wat. We leren, werken, sjouwen achter van alles en nog wat aan. en tijd voor de Heere is er ten enenmale niet. Heel geesteloos en 'ik-gericht' brengen we de week door. En 's zondags? Ja, dan gaat de week mee. de zondag in.

Tijdens een kerkdienst passeert de achterliggende week weer eens de aandacht. Weet je nog: dat gesprek met een meisje: dat spannende boek. die wedstrijd misschien of die sollicitatie? En het mag

de bange vraag zijn of de preek wel aan zal spreken! Onze Heidelbcrger Catechismus belijdt bij de behandeling van hel vierde gebod zo treffend: ..God gebiedt, dat ik al de dagen mijns levens van mijn boze werken ruste; de Heere door Zijn Geest in mij werken late....”

Moeten we dan niet beschaamd het hoofd buigen? Alle dagen rusten van de boze werken? Wie vindt het bij zichzelf.' Blijkt juist niet veel meer dat we. ook als jongeren, zo door en door aardsgcricht zijn en een 'beestachtige liefde hebben voor de wereld' (Calvijn)? Ten diepste staan we zo afkerig van de Heere en Zijn Woord en verzetten we ons met hand en tand tegen de boodschap van genade alleen. En vanuit die innerlijke vijandschap spreekt de preek ons /.o weinig aan. Een heel eerlijke vraag: herken je dat? En is die vijandschap al eens verbroken?

Een feestdag? Jazeker

In een catechismusverklaring las ik bij de behandeling van lief vierde gebod zo treffend, dat daar de latijnse tekst luidt: ..Dat ik niet alleen op andere dagen, maar in het bijzonder op dc feestdagen. gemotiveerd, de Goddelijke samenkomsten druk bezoek". Een zin die het waard is herlezen en overdacht te worden. Hoor je. hoe de zondag een feestdag wordt genoemd en de kerkdienst een Goddelijke samenkomst? ! Nee. het gaat niet om die dienstknecht, over zijn talenten en gaven, maar God spreekt Zelf! Wat mogen Gods kinderen inderdaad de zondag wel eens als een feestdag ervaren. O zeker, dat is lang niet altijd zo: helaas niet. Steeds weer en meer ervaren ze het. dat ze zichzelf meenemen naar Gods huis en ze zo behoefteloos kunnen neerzitten. Toch geeft dat smart en wordt er in de week geworsteld: ..Heere. mag ik. wegloper. Uw stem weer eens horen? Wilt U de hemelen nog scheuren en Zelf neerdalen in mijn hart? Mag er spijze zijn in Uw huis en geeft U mij dan de ware honger naar dat levende Brood? " Wat een vreugde als de Heere Zijn Woord dan weer eens toepast in hun hart. door Zijn Geest. Werkelijk, dan is de zondag feestdag en was de samenkomst Goddelijk! Eén dag in Zijn voorhoven is dan beter dan duizend elders!

Wat blijdschap smaakt mijn ziel

Weet je jezelf betrokken bij de vraag boven dit artikel? Is het je vraag: ..Waarom spreekt de preek juist mij zo weinig aan? " Wijzen je vingers alleen nog maar naar jezelf.' "k Ben ervan overtuigd, dat je dan bidt of de Heere Zijn dienstknecht wil zegenen, hem wil voorgaan, hem wil verlichten en dat tot jouw eeuwig heil! liet wordt dan je gebed of de Heere Zijn Woord niet langs, maar dóór je heen wilt laten gaan. zodat dat harde hart gebroken wordt en je mag leren buigen aan Zijn voeten, begerig naar Goddelijk onderwijs.

In Johannes 10 heeft de Heere Jezus het Zelf gezegd: ..Ik heb nog andere schapen, die van deze stal niet zijn; deze moet Ik ook toebrengen en zij zullen Mijn stem horen.”

Wat een wonder als dat in je leven gebeuren mag: Zijn stem horen: zo onverwacht, zo ongedacht en zo totaal onverdiend. Wat wordt het Woord en de prediking je dan lief! Dat Woord, dat als een tweesnijdend zwaard me leert: gij zijt die man. die jongen, dat meisje. Dat Woord dat ook zo genezend kan werken: dat Woord dat van een briesende leeuw een lam gaat maken. Een lam dat niet verder komt als: ..Heere. wat wilt Gij dat ik doen zal? " Mogen we elkaar aan het begin van dit nieuwe jaar iets anders toewensen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen