In gesprek met de dames Haag

Regelmatig lezen we op deze 'Pagina's voor haar' (die door dc redaktie van 'Daniël' aan onze Vrouwenbond beschikbaar worden gesteld om ons bondsnieuws of andere wetenswaardigheden landelijke bekendheid te geven) over jubilea van vrouwenvere nigi ngen.

Veel vrouwenverenigingen zijn opgericht toen de zending vanuit onze gemeenten gestalte kreeg. Vandaar ook de vele 25-jarige jubilea! Daarvóór bestonden echter ook al meisjes-en vrouwenverenigingen. Toen onze bond in 1947 werd opgericht, heette ze dc eerste jaren 'Landelijk Verband van Meisjesverenigingen" en sinds 1959 'Landelijk Verband van Meisjes-èn Vrouwenverenigingen", hetgeen later is veranderd in 'Bond van Vrouwenverenigingen der Gereformeerde Gemeenten'.

We willen in dit artikeltje nu eens niet uw aandacht vragen voor een jubilerende Vrouwenvereniging, maar voor een paar vrouwen, die bijna 60 jaar geleden lid werden van een meisjesverenigingen en nu nog steeds lid zijn van de vrouwenvereniging.

We gingen daarvoor eens praten met de dames J. en M. Haag te Krimpen aan den IJssel. Zij hebben beiden de leeftijd van dc zeer sterken mogen bereiken (resp. 83 en 80 jaar) en verkeren nog in redelijke gezondheid. Ook nemen ze nog daadwerkelijk deel aan de vrouwenvereniging alhier.

In 1932 sloten zij zich aan bij de meisjesvereniging 'Gedenkt de armen' in Rotterdam-Zuid. Een treffende naam voor de vereniging, die toen ongeveer 20 leden telde in de leeftijd vanaf 16 jaar. Wanneer een meisje trouwde, verliet zij veelal de vereniging. Die meisjesvereniging was geen jeugdvereniging, zoals wij die nu kennen, maar er werd door de leden op de bijeenkomsten - en ook wel thuis - genaaid, gebreid en gehaakt ten behoeve van de armen in de gemeente. Mevrouw Haag herinnert zich nog goed. dat dikwijls lange onderbroeken en dikke hemden met dubbele borsten met de hand werden genaaid! Veel kousen en sokken werden er gebreid en lakens en slopen met de hand gezoomd!

Het bestuur en de leden van de vereniging gingen eens per jaar alle gemeenteleden thuis langs met het verzoek om een geldelijke bijdrage. Dat gebeurde dan op de fiets.

De kerkelijke gemeente van Rotterdam-Zuid was toen vrij uitgestrekt, dus moesten de meisjes soms einden fietsen langs polderwegen en over dijken. Het gebeurde wel. dat op deze manier ƒ 1.000.-werd bijeengebracht. Dat was in die krisis-tijd best een groot bedrag! Daarna kreeg het bestuur van de meisjesvereniging van dc diakonic te horen aan welke gezinnen gevraagd mocht worden waaraan gebrek (!) was. Van het bijeengebrachte geld werden dan materialen ingekocht, waarvan het gevraagde ondergoed, lakens of kousen werden gemaakt. Luxe artikelen waren daar heus niet bij!

Als zo tegen de kerstdagen alles gemaakt was. werd er een gezellige avond belegd, waar ieder gemeentelid welkom was en waar alle gemaakte goederen keurig uitgestald lagen. Die lagen daar niet te koop. alleen ter bezichtiging. Toen de belangstelling voor die avond groter werd. kwam men samen in de kerkzaal en lagen de gemaakte 'hand-werken' in de konsistorie en zaal. Mevrouw Haag herinnert zich. dat ze toen met f de hoed op koffie moesten serveren in de kerkzaal aan alle belangstellenden. We zaten toch in de kerk!

Na afloop van dat samenzijn werd door het bestuur van de meisjesvereniging de goederen diskreet op de juiste adressen afgeleverd. De leden wisten niet voor wie ze aan het werk geweest waren; dat bleef geheim.

Men begon de verenigingsavonden met zingen cn daarna ging de presidente voor in gebed en las een bijbelgedeelte. De sekretaresse las de notulen voor en daarna werd er hard gewerkt. Tijdens het handwerken (lees; naaien, breien, zomen en dergelijke) las één van de aanwezigen uit een 'gewoon' boek. Het eerste samenzijn van het nieuwe jaar. dat was dan ook het nieuwe seizoen, had een gezellig karakter en dan was er soms (!) een traktatie.

Toen de oorlog uitbrak, mochten van de bezetter geen bijeenkomsten meer worden gehouden. Ds. Lamain, die toen de gemeente van Rotterdam-Zuid bediende, kreeg te geloven, dat alle leden

na de oorlog weer behouden thuis zouden komen. ..Het is opmerkelijk, dat er geen één is omgekomen in de periode "40-'45". aldus mevrouw Haag. Wel is tijdens de latere oorlog in Indië een jongeman gesneuveld.

Na de oorlog heeft de meisjesvereniging haar aktiviteiten weer voortgezet en zijn de dames Haag (bestuurs)lid gebleven tot hun verhuizing naar Krimpen aan den IJssel in 1953. Zij sloten zich daarna aan bij de gemeente van Capelle aan den IJssel (nu Capelle-West) omdat in Krimpen aan den IJssel nog geen Gereformeerde Gemeente gevestigd was. Met de voetpont/veer was de Hollandsche IJssel wat dat betreft geen hindernis. Nadat ds. Zijderveld in Capelle aan den IJssel was gekomen, nam hij al spoedig het initiatief om ook daar een meisjes/vrouwenvereniging op te richten. Zij kreeg aanvankelijk de naam 'Belijden en beleven'. Later zou die worden gewijzigd in 'Wees een zegen'. Met een startkapitaal van ƒ54.-en onder leiding van mevrouw Zijderveld was daar de vrouwenvereniging een feil. Mevrouw J. Haag als vieepresidente volgde na het vertrek van ds. Zijderveld naar Middelburg zijn vrouw als presidente op.

In 1971 werd in Krimpen aan den IJssel de gemeente geïnstitueerd. Toen sloten de dames zich bij deze jonge gemeente aan. Vanaf de oprichting van de vrouwenvereniging in 1974 leven zij trouw met het wel en wee van de vereniging mee en verzorgen met de verkopingen de kraam met speelgoed. De kinderen en de jeugd van de gemeente ligt hen na aan het hart! Tot voor kort bezochten ze trouw de jaarlijkse bondsdagen en de huishoudelijke vergaderingen. Wij vroegen hen nu na bijna 60 jaar verenigingsleven èn... ervaringen of het verenigingsleven binnen de gemeenten en met name de vrouwenvereniging nog wel zinvol is. Volmondig beaamden zij. dat door het aktief deelnemen aan het verenigingsleven een onderlinge band gevormd wordt, die héél fijn, maar ook nuttig en nodig is. Dat geldt óók voor ongehuwden en weduwen, maar zeker niet minder voor jongere en nieuwe leden in de gemeente. Vanaf deze plaats zeggen wij de dames Haag voor dit gesprek hartelijk dank en wij wensen hen toe bij het klimmen der jaren niet alleen een terugzien op een nauw en fi jn verenigingsleven te mogen hebben, maar bovenal een uitzien op de vereniging met dc Koning van de Kerk in een eeuwig leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen