‘Amazing grace...’

Zaterdag 8 juni 1991. Onderweg naar de +16 bondsdag is het altijd leuk om te zien, hoe het percentage bondsdaggangers om je heen toeneemt als je Amsterdam nadert. Wanneer je met de trein reist, gebeurt dat sprongsgewijs als ze met tientallen tegelijk instappen. Met de auto gaat dat geleidelijker. Zo passeren wij bij Schiphol de eerste auto met Gereformeerde Gemeente-jongeren. Verholen blikken van herkenning vliegen over en weer. Even later haalt een wagen met eenzelfde soort lading ons in. Vlakbij Amsterdam gaan voertuigen met bondsdaggangers links en rechts voorbij; oude brikken, afgeladen met jvleden, wat nieuwere modellen met ex-jv-leden en de grotere auto's van de jv-leiders, bondsbestuursleden en predikanten. Bij het laatste stoplicht voor de RAI staan er uitsluitend bondsdaggangers in de rij, om vervolgens achter elkaar de 'parkeerbunker' in te schuiven. Eenmaal buiten de parkeergarage vermengen we ons met de grote stroom OVjaarkaartbezitters en andere treinreizigers, richting Zuidhal. Wat zal de bondsdag ons dit jaar weer geven? Hoe zullen de lezingen zijn? Hoeveel geld zal de aktie opgebracht hebben? Zullen die en die er ook zijn?

De tribunes van de Zuidhal zijn al grotendeels gevuld als Wim Klop vanaf zijn verborgen plaats maar duidelijk hoorbaar iedereen verzoekt een plaats te zoeken. Het programma gaat beginnen.

Achterop het grote podium in het midden van de hal vraagt een groot decor aandacht voor het thema van deze dag. 'Een veilig thuis...'. Het bestaat uit een langwerpig doek waarop links het toekomstige dagverblijf in Bodegraven is afgebeeld en rechts het DVO 'De Molenhoek' in Rijssen, twee veilige t(c)huizen voor onze gehandicapten. In het midden is HET veilige thuis afgebeeld in de vorm van de stad Jeruzalem. Tenslotte is met duidelijke letter het thema aangebracht.

Als de hal enigszins tot rust gekomen is, opent ds. R. Kattenberg de bijeenkomst door Psalm 84:2 en 3 te laten zingen. 'Zelfs vindt de mus een huis....' Een lied over HET veilige thuis.

De lamp van God

In zijn openingstoespraak gaat de Arnhemse predikant in op een schijnbaar onbelangrijk tussenzinnetje uit het bijbelverhaal over de roeping van Samuël: .... eer de lamp van God uitgedaan werd" (1 Sam. 3:3). De tijd waarin deze geschiedenis speelde was een tijd van godsverduistering, licht hij toe. Denk alleen maar aan de ontheiliging van de tabernakeldienst door Hofni cn Pinehas. Er was echter een lichtpunt, letterlijk en figuurlijk. Dat was de lamp van God die 's nachts altijd in de tabernakel brandde. Het symboliseerde Gods aanwezigheid. ook in deze donkere tijd. Want de Geest van God is ook in donkere tijden aanwezig. Ook in onze tijd. Want dal deze tijd van Golfoorlog, abortus en euthanasie donker is. zal niemand ontkennen. Maar de Heere heeft beloofd in Joel 3 dat hij Zijn Geest zal uitstorten. Zonen en dochteren zullen profeteren cn gezichten zullen zien. Hij heeft gezegd, dwars door de duisternis heen: k ben het Licht der wereld.

Telegram

Inmiddels is de Zuidhal op ccn paar honderd stoelen na volgestroomd met jongeren uit heel Nederland. Bijna vierduizend jongeren. Als ds. Kattenberg zijn laatste woorden van zijn openingstoespraak gezegd heeft, zingen zij allemaal Psalm 32:4: Gij zijt mij. HEER. ter schuilplaats in gevaren." Vervolgens laat dc predikant weten dat het traditionele telegram naar de koningin is verstuurd, waarna twee coupletten van het Wilhelmus volgen, kompleet met trompetgeschal van de gebroeders Riezebos.

Op uitnodiging van ds. Kattenberg bestijgt nu de Zeeuwse predikant ds. C. Harinck het podium voor dc eerste bondsdaglezing. Even rust voor de verslaggever, want deze toespraak kun je woord voor woord teruglezen in ditzelfde nummer van Daniël.

Na de lezing van ds. Harinck. onder het zingen van drie verzen uit Psalm 91, stroomt het podium vol met bondsdagkoorleden, enkele honderden. Naar verluidt afkomstig uit Vlissingen, Kampen en wat daartussen ligt. Onder leiding van Piet den Uil cn gesteund door muziek van Arie Kortleven en musici van het Van Lodensteincollege zingen ze Psalm 8. Psalm 42, The Lord's my Sheperd' en Psalm 103. Koorzang cn muziek waar je af cn toe stil van wordt.... Is het niet van de muziek, dan is het wel van de tekst.

Kareltje

Na dit muzikale intermezzo staat er een nieuwsgierig makend punt op het programma. 'Het verhaal van...." Robert Wassink mag onze nieuwsgierigheid bevredigen. Hij draagt een verhaal voor dat die dag en de dagen erna nog vele malen naverteld zal worden. Het zal zelden zo stil zijn geweest in een volle Zuidhal van dc RAI, als toen dit verhaal werd verteld. Het verhaal van Kareltje.

Niemand wist wanneer hij bij de bouw was verschenen. Maar hij was er, Kareltje met zijn brede neus, scheve ogen en plat voorhoofd. Op zijn eigen manier hielp hij de bouwvakkers bij hun werk. Hij dirigeerde vrachtauto's naar hun losplaats, wees de kraanmachinist waar hij moest hijsen en sjouwde met van alles en nog wat. Overal bood hij zijn hulp aan: „Hellepen? Hellepen? "

Kareltje lachte vaak. Het leek wel of hij altijd blij was. Van de bouwvakkers lachte echter niemand om hem. Zc wisten eigenlijk niet goed raad met de mongool en speelden het spel mee. „Goed zo. Karei. Mooi gedaan. Bedankt." Als ze dat zeiden, glunderde Kareltje en wreef zich vergenoegd in de handen. Kareltje hield ook van muziek. Hij speelde zelfs ccn instrument, een mondharmonika. En hoe.... Toen de bouwvakkers het melancholieke geluid voor het eerst hoorden, waren ze verrast gaan kijken waar het geluid vandaan kwam. Ze vonden Kareltje in een stil hoekje met het instrument in zijn mond. Hij was echter direkt gestopt met spelen en verliet snel zijn stille hoekje. Sinds die dag lieten de mannen hem stilletjes spelen als ze de muziek over het bouwterrein hoorden weerkaatsen.

Eén bouwvakker had het niet op Kareltje. Dat was Jaap. de betonvlechter. Als de mongool bij hem kwam om zijn hulp aan te bieden, joeg hij hem weg. Het duurde dan ook niet lang of het viel de andere mannen op. „Waarom doe je altijd zo chagrijnig tegen Kareltje? Mag je hem niet? ", vroegen ze op een dag. Op die vraag was ccn hevige diskussie gevolgd. Jaap kon niet begrijpen dat er mensen zoals Kareltje bestonden. Er stierven op de wereld zoveel mensen met een goed stel hersens, terwijl Kareltje met zijn gebrekkige bestaan bleef rondlopen, zonder van nut te zijn. Dat mocht niet voorkomen, betoogde de betonvlechter. Hij noemde het mensonwaardig. Zijn kollega's gingen ertegen in: Kareltje was ook ccn mens. Had Jaap hem nooit horen spelen op zijn mondharmonika? Dat kon toch alleen een mens. Jaap bleef echter bij zijn standpunt.

De vraag welk lied Kareltje nu eigenlijk speelde, kwam op tafel. Een van de bouwvakkers zou het eens navragen. Een paar dagen later had hij de tekst.

Het was engels; 'Amazing grace'. Jaap kon er niet omheen. Hij was de enige die engels sprak cn moest de tekst vertalen. Toen hij dit probeerde veroorzaakte dat een verwonderde stilte in de kantine. 'Heerlijke genade.... voor een ongelukkige stakker als ik ben.... Eens was ik verloren, maar nu ben ik gevonden.... Ik was blind maar nu zie ik....' Het kon Jaap echter niet van zijn standpunt afbrengen.

Een paar dagen later veranderde alles. Jaap wilde nieuwe betonijzers van dc vrachtwagen laden, maar maakte daarbij een fout. De ijzers vielen op zijn benen en zorgden er voor dat hij geen kant uit kon. Door het vallen van de ijzers gingen ook de opgestapelde betonplaten op de laadbak glijden, recht op de bouwvakker af. Jaap zag het gevaar, raakte in paniek en schreeuwde om hulp. Op dat moment kwam Kareltje om de hoek rennen. „Hellepe? " In één oogopslag zag de mongool het gevaar, rende naar de wagen en zette een balk onder de platen. Hun glijdende beweging werd gestopt.... even maar. Toesnellende kollega's bevrijdden dc geschrokken Jaap. Alles leek goed afgelopen, tot iemand Kareltje zag staan. In zijn eentje probeerde hij de zware betonplaten tegen te houden. Een sprong, een ruk en Kareltje was weg. Net op tijd. Op de plaats waar hij stond, verpulverden de vallende betonplaten de reddende balk. Toen Jaap even later naar de kantine strompelde, vroeg hij voor het eerst naar Kareltje. Toen niemand het antwoord wist. gaf Kareltje zelf het antwoord. Melancholiek klonken de bekende tonen van zijn mondharmonika over het bouwterrein: 'Amazing grace...".

60.000 rolletjes pepermunt

Na de pauze staat één van dc belangrijkste punten van de dag op het programma: de afronding van de aktie 'Gegeven leven'. Op een hoek van het podium hebben inmiddels een dertigtal leerlingen en oud-leerlingen van de Ebcn-Haëzerschool voor zeer moeilijk lerende kinderen plaatsgenomen. Zo te zien. voelen ze zich best op hun gemak. Nieuwsgierig kijken ze rond naar het vierduizendkoppige publiek, waar blijkens het uitbundige zwaaien bekenden tussen zitten. Even later nemen op dc andere hoek van het podium een groep mensen plaats, waaronder ds. J. S. van der Net, j.w.a. J. H. Mauritz en bezoekers van 'Het Schild' in Barneveld en DVO 'De Molenhoek' in Rijssen. Ed van Heil neemt de leiding van dc afronding. Als eerste komt de zmlk-

school uit Kapelle-Biezelinge aan het woord. Zij zingen het toepasselijke lied: 'Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer'. Achter de klavieren van het orgel zit Jan, cén van de leerlingen van de school en speelt of hij al jaren niet anders doet. Mensenvrees is iets dat hij niet kent.

Dan gaat Ed van Heil aan de slag met zijn draadloze mikrofoon. Eerst ondervraagt hij zijn kollega Mauritz over het doel van de aktie. Vervolgens wordt Ineke Willemsen bestookt met vragen. Zij heeft zich vanuit het Bondscentrum beziggehouden met de aktie. Ze weet te vertellen dat er 60.000 rolletjes pepermunt zijn verkocht. Waar cn wanneer die verorberd zijn. wordt niet gevraagd....

Even later horen we hoe de bewoners van 'Het Schild' zich hebben ingezet voor de aktie. Arjen heeft bezoekers tegen betaling van écn gulden laten raden hoeveel kuikens er in zijn doos zaten. Rob heeft geld opgehaald door op een melodika te spelen. Dc heer Mauritz heeft dit indertijd op dc gevoelige plaat vastgelegd en overhandigt hem de foto. Dit moeten de anderen ook zien, denkt Rob en houdt spontaan dc foto boven zijn hoofd, zodat iedereen hem kan zien.... Tenslotte weet Gijs te vertellen dat hij maar liefst ƒ 1.400, - heeft opgehaald met zijn zelf-getypte gedichtenbundels. Als laatste van de groep komt Janet aan het woord. Zij werkt op het DVO in Rijssen waar zij onder andere theedoeken borduurt en appeltaarten bakt.

Meer dan één miljoen

Dan is het grote moment daar: de onthulling van het eindbedrag. De leerlingen van de Eben Haëzerschool mogen de borden op een rij zetten. Het papier gaat eraf en het bedrag verschijnt ƒ1.025.619, 83. Meer dan één miljoen.... Reden genoeg om dc Heere te danken: „U alleen, U loven wij. Ja wij loven U, o HEER'." Jan van de Eben Haëzerschool begeleidt de samenzang op het orgel.

Op Eds vraag om een reaktie, laat ds. Van der Net weten dat hij sprakeloos is. Ondanks dat geeft hij een korte dankbare reaktie. Jan van "t Hof uit Enter mag namens alle gehandicapten de zaal bedanken. Ook hij kent geen mensenvrees en spreekt de aanwezigen op zijn eigen, onnavolgbare wijze toe en vraagt of wc Psalm 116 vers 1 willen zingen. De organist uit Kapelle-Biezelinge mag nog eenmaal begeleiden. Wat een dag voor hem.

Een veilig thuis

Daarna sluit ds. Kattenberg de dag. Maar niet nadat hij ons met klem de boodschap van Gods Woord voorgehouden heeft. Hij borduurt daarbij verder op het thema van de dag. 'Een veilig thuis'. Is de Schuilplaats niet geopend in Jezus Christus de Zoon van God? Zijn de liefdevolle armen niet uitgestrekt naar jou als de Schrift ons zegt dat wc behoren tot een wederstrevig volk? Bid dan: „Laat de milde droppelen van Uw Geest ook op Mij vallen".

Weer ging de nodiging uit....

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen