Een harde les

Moeder keek hem even aan.

En zei dan: ..Ik ben eerder verdrietig en teleurgesteld dan boos. Peter, je hebt niet alleen mevrouw Bakker, maar ook de Heere verdriet gedaan."

En toen er niet direkt antwoord kwam, zei moeder:

„Heb je ook alles aan de Heere verteld? "

„Ik.... ja....", aarzelde Peter, „maar ik durfde niet goed.

Zou de Heere het willen vergeven? "

„Als je oprecht spijt van je zondige daden hebt, dan wel", antwoordde moeder.

„Maar je moet dan ook naar mevrouw Bakker gaan. Koop maar een grote bos bloemen."

De volgende middag gingen ze met z'n drieën naar mevrouw Bakker. Wel met kloppende harten en knikkende knieën, maar ze moesten. Peter voorop met een enorme bos bloemen.

Daarachter Leendert en Els met een grote doos bonbons.

Aarzelend klopten ze aan en toen ze 'ja' hoorden roepen, gingen ze naar binnen. Bij de kamerdeur bleven ze staan, maar mevrouw Bakker nodigde ze verder de kamer in.

„Kom maar verder hoor en ga hier maar zitten", zei ze.

Met een paar grote stappen liep Peter dc kamer door. Hi j moest er nu toch doorheen en dan maar direkt. Leendert en Els volgden.

Peter legde dc bos bloemen in haar schoot.

„Alstublieft. Dit is voor u." Leendert en Els legden de doos chocola ernaast.

„Waar is dat voor? ", vroeg mevrouw Bakker.

Schuw keek Peter naar het verband op haar hoofd.

Hij beet op zijn lip. maar zei dan zachl: „Dit was wel het minste dat wc voor u konden doen." En opeens ging hij onbeheerst verder: „Ik was degene die het raam kapot sloeg. Ik schaam me zo."

En toen hij het oude, grijze mevrouwtje zag zitten, school z'n gemoed vol. Zij was dus degene die hij voor 'heks' had uitgescholden. En nu hij haateens echt zag, kon hij niet anders zeggen dat ze een lief gezicht had cn....

Hij kreeg opeens een afschuw van zichzelf en begon te huilen. Een hand klemde om de zijne en hij merkte dat hij al snikkende met z'n hoofd in de schoot van mevrouw Bakker lag. De oude, gerimpelde hand streelde zijn haar.

Els en Leendert zaten het met dikke kelen aan te zien. Leendcrl beet zijn lip bijna kapot en Els zat met een zakdoek over haar ogen tc wrijven.

Eindelijk kwam Peter tot bedaren. Zacht vroeg hij:

„Bent u helemaal niet boos?

En kunt u het ons vergeven? "

Mevrouw Bakker staarde even stil voor zich uit. Toen zei ze: „Ik ben vaak heel opstandig geweest, dat wel.

En als ik dan weer uitgejouwd werd. deed het me heel veel pijn van binnen. Ik zal het jullie maar eerlijk zeggen: ik heb geen makkelijke tijd achter de rug. Jullie hoeven me niet te vertellen dat jullie er spijt van hebben.

Dat heb ik nu goed genoeg begrepen. Maar zeg eens: hebben jullie de Heere om vergeving gevraagd? "

Alle drie keken ze op bij deze verrassende, open vraag.

Maar toen knikten ze ijverig.

„Dan kan ik toch niet achter blijven, hé? ", zei ze eenvoudig.

Een week later liepen zc met z'n drieën achter de rolstoel van mevrouw Bakker. Ze hadden beloofd iedere week een slukje te gaan wandelen en mevrouw Bakker had het blij aanvaard.

„Waarom heeft u ons niet aangegeven bij de politie? ", vroeg Peter eensklaps.

„Waarom zou ik dat wel doen? ", vond mevrouw Bakker. „We hebben alles met z'n drieën uitgepraat en wat zou het dan voor zin hebben gehad om de politie daartussen te mengen? "

„Ja maar....", begon Peter.

Mevrouw Bakker hield afwerend haar hand op. „We zouden er niet meer over praten, weet je nog? "

„En toch kan ik het mezelf nooit vergeven cn nog minder vergeten."

„Dan wordt het tijd dat je er eens anders over gaat denken", vond mevrouw Bakker. „Want je hebt de Heere toch gebeden of 11 ij je zonde wil vergeven? En je weet toch dat ik ook alles vergeven en vergeten heb? "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen