Een belegerde stad

„Cahin crew, we are ready for take-off" (cabinepersoneel, wij z.ijn gereed voor dc start), zo luidde de stem van de captain door de luidspreker van de Boeing, die ons naar Asmara zou vliegen.

Hierna draaide het toestel de startbaan op, werden de motoren op volle vermogen ingesteld en zette het toestel zich in beweging. Al sneller en sneller reed het toestel over de starthaan, maar het kwam maar niet los van de grond. Het leek wel of er geen eind aan de wedren van het toestel kwam, maar even voor het einde van de baan trok de captain de stuurknuppel naar zich toe en stak het toestel zijn neus in de lucht. Hijgend, zwoegend en grommend ging het de lucht in. Slechts langzaam klom het hoger en hoger de blauwe lucht tegemoet, even later maakte het een grote bocht en klom verder om op voldoende hoogte te kunnen komen om daarna over een bergpas tussen de Ethiopische bergen te kunnen vliegen en voor de achterblijvenden in noordelijke richting te verdwijnen.

Waarover gaat het hier? Wel, jullie kennen de kerkelijke instelling Bijzondere Noden en het periodiek 'De Noodklok', dat door Bijzondere Noden wordt uitgegeven. Op de laatste pagina lees je: „ Verleen hulp via de kerkelijke weg - steun Bijzondere Noden."

Waarom wordt dit vermeld?

Omdat de personen die deel van het deputaatschap

Bijzondere Noden uitmaken, de kerkelijke opdracht hebben om mensen in binnenen buitenland, die in geval van een ramp in nood verkeren, zoveel mogelijk hulp te verlenen. Welnu, in bepaalde noodgevallen gaat iemand van Bijzondere Noden op reis om de hulpverlening met bij voorkeur kerkelijke instanties ter plaatse te regelen. Dan weet je tenminste, dat het geld dat voor een bepaald doel door de gemeenteleden wordt gegeven, ook goed besteed wordt en ook bij dc juiste mensen en op dc juiste plaatsen terechtkomt. Dat was ook het doel van deze reis.

Het was ongeveer een weck vóór de kerstdagen van het vorig jaar. dat ik met een KLM-toestel richting Ethiopië vloog. En nu ging ik dan verder met een binnenlandse luchtvaartmaatschappij van Addis Abeba naar Asmara. Reeds in Nederland had ik dc bevestiging gekregen, dat ik voor deze vlucht geboekt stond, maar dat bleek achteraf toch niet zo eenvoudig te zijn als je bij

andere vluchten gewend bent, ook al sta je dan voor dc vlucht geboekt. Naar Asmara vliegen brengt veel problemen met zich mee. Niet iedereen mag naar deze stad. Daarom moet je in Addis Abeba nog minstens twee keer naar het bureau van de desbetreffende binnenlandse luchtvaartmaatschappij om zeker te zijn. dat je ook mee kan met het toestel. En wat je zeker moet hebben, dat is een vergunning van de regering om naar de stad te mogen gaan. Dat mag ook niet iedereen. Dus al met al een omslachtige en tijdrovende bezigheid.

Maar zoals je begrepen zult hebben, had ik toestemming gekregen en was ik nu op weg naar Asmara. En als je dan op weg bent. dan komen ongetwijfeld gedachten in jc op, zoals: hoe zou deze stad er uit zien? Wat voor mensen zal ik daar aantreffen? Hoe is dc situatie daar?

Dus op weg naar Asmara. naar een belegerde stad.

Waarom had dat toestel toch zo'n lange start nodig, voordat het de lucht in kon?

Daarvoor was een aantal redenen. Allereerst had het toestel brandstof voor de heenreis en de terugreis ingenomen. Dus waren de brandstoftanks geheel volgetankt voor het geval, dat het toestel niet in Asmara zou kunnen landen. Dan kon het toch nog terugkeren en was er geen gevaar voor brandstofgebrek onderweg. Verder had het zeer veel vracht meegenomen voor de stad, waar aan alles gebrek is en waar alles moet worden ingevlogen.

Tenslotte ligt Addis Abeba op een hoogvlakte en op zo'n hoogte is dc lucht ijler, zodat het toestel ccn grotere snelheid moet hebben, voordat dc opstuwende kracht voor het toestel voldoende groot is om van de grond los te komen.

Toen het toestel de landing naar Asmara inzette, zag je dat er veel artillerie rond het vliegveld stond opgesteld en ook waren er overal militaire installaties te zien. Daaruit bleek al dadelijk de moeilijke situatie van de stad. Na dc landing zagen wij veel zwaar bewapende militairen achter hun zandzakken verborgen, terwijl het stationsgebouw op het vliegveld een verlaten indruk maakte. Gebroken ruiten, de enkele winkels in de hal waren verlaten en geheel leeg. Niets was er meer te koop, dan wat thee in een armoedige restauratieruimte, die ook de tekenen van inslag van granaten vertoonde.

Daarna ging het naar de stad.

Overal waren soldaten met het geweer in aanslag te zien.

Op elk kruispunt, op vele hoeken van straten achter zandzakken verborgen, bij alle belangrijke gebouwen, op daken, overal waren ze te zien. Zelfs bij de hotels waren aan weerszijden van de ingang militaire versterkingen aangebracht. Zeker de helft van de bevolking van dc stad. zo niet meer, werd gevormd door militairen. Je waant jc in een stad in een oorlogssituatie, waar ieder ogenblik straatgevechten kunnen uitbreken. Het was een belegerde stad. Je kon geen gebouw of hotel binnengaan of je werd eerst gefouilleerd op wapens of ander oorlogstuig. Ook was er op straat steeds een versperring bij de schuttersplaatscn van de soldaten aangebracht, want het was verboden om vlak langs hen heen tc lopen, zelfs voor militairen, die een dag vrijaf hadden, was dit verboden. Je moest de straat

oversteken om de op wacht staande soldaten te passeren. Men vertrouwde niemand.

Hoe is het dagelijks leven nu in zo'n stad? Enkele dagen heb ik in Asmara vertoefd en vele delen van de stad gezien. Van het vliegveld werd ik naar mijn hotel gebracht. Een zeer goed hotel, maar al dadelijk viel het me op. dat er ternauwernood gasten in het hotel waren. Immers dc overheid heeft een scherp toelatingsbeleid en wil voorkomen dat teveel mensen naar Asmara komen, want dan moet men hen ook voeden en voedsel is in de stad niet aanwezig. Op straat waren nagenoeg geen auto's te zien dan alleen militaire voertuigen en die van hulpverleningsorganisaties, die er nog werkzaam waren.

Dus iedereen ging te voet.

Geen bussen, geen taxi's, op een enkele chauffeur na. die op de zwarte markt nog wat benzine had weten te bemachtigen. Maar jc begrijpt zo'n ritje is dan wel kostbaar.

Benzine en brandstof moeten ook ingevlogen worden en dat kan niet. dus is er geen benzine of andere brandstof voor de burgers le koop. Alle tankstations waren dan ook dicht. Ook dc fabrieken waren gesloten, want werken kon men cr ook niet vanwege brandstofgebrek. Het personeel was naar huis gestuurd en ontvangt van de regering hun maandsalaris zonder cr voor te werken. Overigens kan men met geld maar weinig kopen cn wat nog te koop is. is heel erg duur. Ook de scholen waren dicht.

Slechts enkele winkels waren nog open. die wat onbelangrijke dingen verkochten, maar zaken van enige waarde of benodigdheden voor het alledaagse leven waren er niet of nauwelijks tc koop.

Overdag liepen nog wel veel mensen op straat, maar 's avonds zag je bijna niemand meer. Degenen, die nog op straat moesten zijn, hadden carbidlantaarns als verlichting bij zich. Geen brandstof, dan ook geen elektriciteit en daarom ook ternauwernood licht in huis en op straat. In bepaalde wijken, waar vooral regeringslunktionarissen woonden, had men nog enkele uren per dag elektriciteit van dieselgeneratoren. maar de meeste mensen moesten het zonder elektriciteit doen. Na zes uur 's avonds was dc stad in duisternis gehuld.

Hoe kookte men dan? Wel. er was nog wel wat houtskool te koop. daar werd dan zo goed en zo kwaad als het ging op gekookt en wat eten of drinken of gewarmd. In de restaurants en in de hotels had het personeel haast niets te doen. De ober die de drankjes in de hal en de koffieruimte van het hotel verkocht, kon niets aanbieden. Alleen halflauwe thee of mineraalwater. Want regelmatig kon men niet koken of verwarmen. Het zou overigens ook veel te duur worden, als alle brandstof per vliegtuig binnengebracht zou moeten worden cn dan zou het ook niet meer te betalen zijn.

Als gast in het hotel kreeg je 's morgens een broodje, een ei en thee aangeboden. Koffie was er praktisch niet. Bij de lunch en het avondeten kon je kiezen tussen spaghetti of macaroni, want die gerechten maakte men van meel en dat werd met vliegtuigen aangevoerd. Alle andere dingen waren nauwelijks te koop.

Melk en melkproduktcn waren evenmin te verkrijgen.

Er was nog een ander probleem voor de bevolking van de stad. Dat was de watertoevoer. Er was geen brandstof, dus konden de wateipompen geen water aanvoeren. Verder was er door de grote droogte een tekort aan water in de waterreservoirs. Op veel punten in dc stad cn buiten de stad had men bovendien slechts brak water, wat dc mensen te drinken kregen. Je went er wel wat aan, zei men mij, er is immers niets anders te krijgen.

Hoe was dat dan in het hotel?

Daar werd je bad 's avonds door het hotelpersoneel met behulp van emmers met ijskoud water gevuld. Maar het was te koud om je te baden en daarom niet te gebruiken voor een bad. In de stortbakken van het toilet had je uiteraard ook geen water, dus moest je je behelpen met emmers. In de badkamer had men een emmer met water voor dit doel klaar staan. Het was in alle opzichten in de stad je behelpen met het weinige dat aanwezig was.

Buiten de stad waren alle akkers door de droogte

verdord. Het vee had niets meer tc eten, dus was er ook geen melk. Het vee moest worden afgeslacht bij gebrek aan voedsel.

In de stad heb ik ook veel vluchtelingen bezocht, die gevlucht waren vanwege de oorlog. Die mensen waren in oude fabrieksgebouwen ondergebracht. Ze verkeerden daar in vaak zeer armoedige omstandigheden. Elk gezin had niet meer dan enkele vierkante meters tot zijn beschikking, voor slapen, om te koken met houtskool, cn een soort verblijfplaats cn dan nog zonder enige afscheiding met het ernaast verblijvende gezin. Het was er uiterst droevig gesteld. Enige tijd geleden was cr onder één van deze gezinnen een ziekte uitgebroken, die zich door deze slechte hygiënische omstandigheden, waarin deze mensen verkeren, razendsnel had verspreid en veel slachtoffers had gemaakt in de gezinnen.

Na enige dagen kon ik weer teruggaan naar plaatsen, waar volop voedsel in alle kwaliteiten en soorten te koop was. Asmara is een belegerde stad. waarvan het vliegveld nog steeds wordt beschoten, zodat voedsel per vliegtuig niet altijd kan worden aangevoerd.

Niet alleen in Eritrea (Ethiopië), maar ook in andere delen van Afrika heeft de droogte toegeslagen, men heeft geen graan, dus geen voedsel, dus niet tc eten.

Wat doet Bijzondere Noden nu? Dat zal intussen duidelijk zijn. In deze stad en op andere plaatsen wordt cr door ons hulp verleend. Zelf heb ik kunnen zien. hoe de plaatselijke kerk in Asmara meel distribueerde aan de mensen via dc hulp. die mede door ons was verleend. De hoeveelheid meel. die men krijgt is absoluut onvoldoende voor dc mensen, dus elke portie die meer gegeven kan worden, is uiteraard van harte welkom. Olieën en vetten zijn helemaal zeer spaarzaam.

Bijzondere Noden is in vele landen en op vele gebieden aktief, vandaar de oproep aan alle gemeenteleden en ook aan jullie om Bijzondere Noden alle steun te verlenen, die het nodig heeft om zijn taak op goede wijze te kunnen uitvoeren.

Op deze manier heb ik jullie een indruk willen geven wat het is om in een belegerde stad te moeten wonen, waarin men afhankelijk is. Afhankelijk van voedsel, dat door anderen aangevoerd moet worden. Wij hebben iedere dag nog voldoende voedsel in tegenstelling tot onder andere de mensen in deze stad.

Staan wij bij deze alledaagse zaken nog wel eens stil?

Beseffen wij nog wel, dat wij nog zo bevoorrecht zijn ten opzichte van deze mensen?

Zijn zij slechter dan wij? Iedere dag geeft de Heere ons nog voldoende om ons te voeden cn in leven te blijven. Voelen wij ons in dit opzicht nog afhankelijk? Afhankelijkheid in het gewone leven is een zaak. waartoe wij niet zo erg geneigd zijn. Wij regelen liever onze eigen zaken zelf. Dat ligt ons mensen meer. Daarom zal afhankelijkheid ons door de Hccre geleerd moeten worden, want van onszelf willen wij daar niet aan. Wij willen niet afhankelijk van dc Hccrc zijn. Wij achten onszelf wel bekwaam genoeg. Maar toch moet gezegd worden, dat het zo'n rijk leven is, als er in ware afhankelijkheid van de Hecrc geleefd mag worden.

En dan in de allereerste plaats een afhankelijkheid van de Heere ten aanzien van een nieuw en geestelijk leven, maar daarnaast ook de afhankelijkheid in te mogen leven ten aanzien van het dagelijks leven. Daarom hoop ik, dat dit reisverhaal mede tot bezinning zou mogen dienen en dat het jullie zou mogen uitdrijven tot de Heere voor je eeuwig heil.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen