„Het was vreselijk...”

..Ik zou zo graag op papier willen zetten hoe ik het alles heb meegemaakt, maar toch lukt dat niet" zo vertelt een moeder die geruime tijd een zware depressie heeft mee moeten maken. Haar verhaal getuigt van moeite en verdriet, ook al kan ze moeilijk verwoorden wat allemaal door haar heen is gegaan.

Het jonge gezin kreeg gezinsuitbreiding. „Het was onze tweede baby. Toen is het begonnen al besefte ik dat zelf niet. Ik kreeg regelmatig huilbuien. Soms werd ik ontzettend bang. Daarbij was ik snel moe en had te kampen met hyperventilatie". De moeder ging voor een ti jd naar familie om tot rust te komen. En. inderdaad, de omstandigheden waren gunstig en het leek erop alsof het beter ging. Tot het moment dat er in haar omgeving iets ernstigs gebeurde. ..De onrust, de angsten en de problemen kwamen terug. Ik vond het erg. maar kon er niets aan doen.

Soms durfde ik niet met mijn kinderen alleen te zijn. Angst... 's Nachts sliep ik slecht", zo vervolgt ze. De arts werd ingeschakeld en hij schreef zenuwtabletten voor.

Dat hielp. De omstandigheden in het gezin veranderden. Een verhuizing brak aan. En ik knapte op. Echt waar! Ik raakte in verwachting en. ja toen kwam alles weer terug". Moedbenemend. en toch herstelde zich de situatie weer. Een halfjaar na de bevalling bleek dat de moeder nog niet hersteld was.

Opnieuw kwamen de angsten terug. „In die tijd was niets voor mij te veel. Ik werkte hard en kon het alles aan. Tot het moment dat de angsten me weer martelden. Soms voelde ik me radeloos. Bang... maar ik wist niet voor wat. Het slapen ging slecht en de verzorging van het gezin ging steeds minder. Ik begreep er niets van. Het ging niet!"

Het gezin kreeg gezinshulp.

Nog steeds was er geen sprake van depressiviteit....Ie spreekt met zo'n gezinshulp erg veel. Nee, ik besefte hel zelf niet, maar ik kreeg wel allerlei vreemde ideeën. De gezinshulp heeft me daar op gewezen, maar toch drong het niet tot me door". Het gevolg was dat dc gezinshulp het noodzakelijk vond om de arts in te schakelen. De moeder kreeg medicijnen „en toen besefte ik eigenlijk voor het eerst dat er iets mis was met me. Ja. toen ben ik depressief geraakt. Nu kan ik het benoemen, maar toen niet, hoor. Het was een gevoel van reddeloosheid. Er was iets mis, maar wat? Ik zag nergens lichtpuntjes meer. In die tijd ben ik goed door de huisarts begeleid".

Op aandringen van haar man. kwam de moeder van het jonge gezin bij de psychiater terecht. „De psychiater vond het verstandig om me op te nemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat is toen ook gebeurd. Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat ik weer naar huis mocht". Er brak een moeilijke tijd aan. Een tijd die de jonge moeder moeilijk kan beschrijven. „Het is voor mij moeilijk om onder woorden te brengen hoe ik het ervaren heb. Angsten overvielen me in zo 'n sterke mate dat het zweet vaak van mijn voorhoofd druppelde. Het was alsof ik aangevallen werd door de satan.

Echt, ik vond het vreselijk. Allerlei schokkende gebeurtenissen uit het verleden kwamen nu dreigend op me af. Het gebeurde dat ik bepaalde dingen opnieuw moest beleven.

En mijn gedachten? Ik weet het niet. Soms waren het vreemde gedachten die me bekropen.

Daar had ik dan zo'n last van. De dokter die me behandelde noemde dat 'wanen'. Ik heb toen wel eens gedacht: dokter, u kunt het 'wanen' noemen, maar voor mij is het werkelijkheid".

De moeder vertelt verder'. „Eivolgde een toestand van diepe depressie. Achteraf kan ik hel wel benoemen, maar toen niet. Toen was alles zwart om me heen. Echt alles! Zelfs mijn gedachten waren één donker gat".

De ernst van de situatie nam toe. „Op het laatst was het afschuwelijk... Ik voelde niets meer voor mijn man en mijn kinderen. Erg was dat! Zelfs mijn eigen verzorging interesseerde me niets meer. Het eten smaakte me niet meer. Ik had geen zin in eten. Alles werd donker en duister".

Voor haar beleving was de toestand uitzichtloos, maar toch bleek dat de middelen die gebruikt werden tot herstel, gezegend werden.

Langzaam aan ging ze werken aan de problemen.

Door middel van medicijnen en therapie herstelde de depressie zich. Zelf zegt ze:

„Dat waren we! eens moeilijke momenten. Toch heeft de Heere het willen gebruiken om te komen tot herstel".

In het proces van genezing speelde de omgeving een belangrijke rol. „De reakties uit de omgeving waren verschillend. Ik voelde dat de reakties een invloed op me hadden. Zo merkte ik snel dar iemand begrip voor me loonde en dat kwam mijn situatie ten goede. Maar, het tegenovergestelde was ook waar. Wanneer ik bij de ander onbegrip bespeurde, kreeg ik weer een

terugslag. Dan bekropen me gevoelens van schuld en moedeloosheid: ik was de oorzaak van vele problemen in het gezin... Waarom kon ik niet meer zijn als vroeger? Deze gevoelens kwamen de genezing niet ten goede".

Dat de reaktie vanuit dc omgeving belangrijk is, spreekt voor zich. „Toch is het jammer dat de omgeving weinig besef heeft van wat een depressie is. Ik kan het me wel voorstellen, maar ik ben er van overtuigd dat meer steun en begrip veel zieken erg goed zou doen ".

Momenteel is de moeder weer terug in het gezin. „Het gaat goed. Ik heb in die tijd veel geleerd. Zo heb ik geleerd om te letten op hetgeen ik wel kan doen en niet alleen op hetgeen ik (nog) niet kan. Daar was een heet proces voor nodig. Tevens heb ik geleerd dat het leven niet zo vanzelfsprekend is. Het wordt vaak gezegd dal gezondheid een gave van God is. En ik zou dat nooit hebben ontkend. Het verschil is dat ik nu zie dal dit werkelijkheid is. Kijk. ik bedoel dit: wanneer je ervaart dat je ziek bent... zodanig ziek dat je aangevallen wordt met godslasterlijke dingen waarbij je geen zin meer hebt om Gods Woord te lezen en te bidden, is vreselijk! Dan besef je na die tijd dat het de Heere is Die de gezondheid weer geeft. Nu ben ik blij, zelfs met de kleinste dingen!

Tijdens mijn ziekte was het moeilijk om kracht te putten uit Gods Woord. De mensen kunnen je er wel op wijzen, maar alles is één donker gat. Nu zeg ik het: het is de Heere alleen die me bewaard heeft om de hand aan mezelf te slaan. Daarom: Hem alleen zij de eer!"

Woerden J. van Belzen/E. van Hell

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen