God is er

Thea schuilt haar bock en schrift van zich af. staat op en loopt naar het raam. Waarom kan ze dingen toch niet vergeten? Waarom dringen sommige gebeurtenissen zich steeds weer aan haar op? Ze zucht diep en onwillekeurig ballen haar handen zich tot vuisten. Vaag dringen stemmen van beneden tol haar door. Wat zou ze graag naar beneden gaan en er alles eens uit gooien wat haar zo bezig houdt! Ze gaat voor de spiegel staan. Grote, vragende ogen kijken haar aan. Ze ziet cr niet zo goed uit: grote randen onder haar ogen en een bleek gezicht. Spottend zegt zc tegen haar spiegelbeeld: ontkennen kun je het niet; je lijkt veel op je moeder. Wat moet er van jou terecht komen? ! Ze haalt haar schouders op en draait zich om. Even blijft ze besluiteloos staan, dan gaat ze weer achter haar bureau zitten en probeert haar gedachten bij haar huiswerk te houden. Het is vergeefse moeite, steeds weer dwalen haar gedachten af. Ze ziet moeder weer voor zich en ze voelt die machteloze woede in zich opkomen. Kon ze haar nog maar eens spreken: kon ze haar nog eens zeggen wat ze vooral vader aangedaan heeft! Maar helaas, ze welen niet eens waar ze is. Weer beleeft ze die onvergetelijke zaterdag, nu enkele maanden geleden. Hoe vaak heeft ze dat in gedachten al meegemaakt! Ze wordt er af en toe dol van. Zc ziet moeder als een furie tegenover vader staan. Vader... haar hart krimpt ineen als ze aan hem denkt. Ze knijpt haar ogen dicht en duwt haar handen tegen haar slapen. Ze wil cr niet meer aan denken, maar hel gaat vanzelf.

Wat is ze zelf een slappeling geweest! Was ze maar naar haar loegerend. maar ze was als een bange wezel naar boven gegaan. Bevend had ze alles afgewacht. Gelukkig weet ze niet wat er beneden allemaal gezegd is. Wat ze hoorde, was soms een overslaande stem. toen snelle voetstappen op de trap. een deur die dichtgegooid werd. Even stilte, toen weer voetstappen op de trap.... een harde knal van de voordeur, die dichtgegooid werd en dan een akelige, doodse stilte. Even later was zij in paniek naar beneden gerend, maar toen ze de kamer in kwam. bleef ze stokstijf staan. Was dat haar vader? Die gebroken, oude man daar op de bank? ! Zonder verder na te denken, ging ze naast hem zitten, sloeg haar armen om hem heen en begon te snikken. Lang zaten ze /o. tot vader met een vermoeide stem zei dat alles voorbij was. Moeder was voorgoed weggegaan. Zij voelde zich van binnen helemaal koud worden en schrok van de paar woorden die over haar lippen kwamen. O. wat haat ze haar moeder! Jaren had ze kommenlaar op vader. Hij verdiende te weinig: had te weinig hobby's; ging niet graag weg en nog veel meer.

Altijd had ze veel tijd voor zichzelf nodig. Ze herinnert zich nog goed toen moeder vertelde dat ze een kursus ging volgen, zodat ze zou kunnen gaan - werken. Vader was er niet voor geweest maar ze had toch doorgezet en had daarna werk gekregen. Toen was het van kwaad tot erger gegaan. Wat was ze bang geweest voor die woedeaanvallen van moeder. Ze was innerlijk steeds meer vervreemd van haar. hoewel moeder haar uiterste best deed haar voor zich te winnen. Ze had medelijden met vader, die tegen dc scherpe tong van moeder niet opgewassen was. Wat voelde ze zich vaak eenzaam: dan kon ze zo verlangen naar een broer of zus. Ze durfde geen vriendschap le sluiten want ze moest er niet aan denken om een vreemde mee naar huis te moeten nemen. Vader bleef ondanks alles lief voor moeder cn deed alle mogelijke moeite om het haar naar de zin te maken. Maar de ruzies kwamen steeds vaker voor. Ze vond het ccn verademing als oma De Graaf kwam. Dan was het tenminste gezelliger, hoewel moeder bijna altijd aan het woord was. Alles heeft ze niet kunnen begrijpen, maar wel voelde ze dat het niet goed ging met vader en moeder. Het gebeurde steeds vaker dat moeder "s avonds moest werken en dan waren vader en zij alleen thuis. Vaak kon ze 's avonds niet in slaap komen, dan voelde ze zich zo angstig. Op school ging het ook minder goed en haar cijfers waren niet zo best meer. Vaak kon ze zich moeilijk koncentreren op haar huiswerk.

Tliea zucht weer. Alles is nu voorbij! Oma De Graaf is al bijna twee maanden bij hen in huis om voor alles te zorgen. In hel begin hebben ze het zelf gedaan, maar dat konden ze niet volhouden. Wat is het fijn nu oma er is. Oma heeft altijd een luisterend oor en zc kan ook alles tegen oma vertellen. Toch zijn cr dingen die ze tegen niemand durft te /.eggen, ook niet tegen oma. Over haar innerlijke opstand legen God; het verzet dat ze in zich voelt als zc 's zondags in de kerk zit. Soms twijfelt ze aan alles, zelfs twijfelt ze er wel eens aan of God echt bestaat. Hoe lang heeft ze niet gebeden of God alles tussen vader en moeder weer in orde zou maken, maar het heeft niets geholpen. Vaak heeft ze nog angstige dromen, zodat ze 's morgens moe en met hoofdpi jn wakker wordt.

Vader is nog stiller geworden. Toch heeft ze nooit een vervelend of hatelijk woord ovcr moeder gehoord. Het enige dat hij doet. is regelmatig moeder in het gebed aanhalen. Daar heeft zij de grootste moeite mee; zij zou dan haar oren wel dicht willen stoppen en gillen. Hoe is het mogelijk dat vader dat kan! Daar heeft ze met oma al een paar keer over gesproken, maar zij kan liet niet begrijpen en voor

haar behoeft moeder nooit meer terug te komen.

Ineens staat /e op en gaat naar beneden. Op de trap blijft ze even staan en spitst haar oren. Wat hoort ze daar? Nadat ze even geluisterd heeft, gaat ze de kamer binnen. ..Dag kind", /egt oma hartelijk. ..gezellig dat je even bij ons komt zitten. Ben je al klaar met je huiswerk? "

Thea knikt verward en gaat zitten. Ze kijkt van vader naar oma en omgekeerd. Wat hebben zij toch? Ze behoeft niet lang in het onzekere te blijven, want oma begint: ..Thea. ik moet je iels vertellen. Ik ben vorige week naar het ziekenhuis geweest om borstfoto's te laten maken en nu hoorde ik vanmorgen van de huisarts dat ze er iets op gezien hebben. Ik moet morgen naar de specialist."

Met grote angstogen kijkt Thea oma aan. Dat kan toch niet waar zijn! Oma is altijd zo gezond en ze is helemaal nog niet oud! Ze hebben haar juist zo nodig. ..Laten we maar eerst afwachten Thea", klinkt vaders stem dan. ..We weten nog niets zeker. Misschien mag het wel meevallen."

Thea ziet aan vaders gezicht dat hij het zelf niet gelooft. Ze heeft ineens nergens zin meer in. Ze hoort maar half waar oma en vader het over hebben. Haar gedachten vliegen overal heen. Ze staat op. zegt welterusten en gaat naar boven. Met haar handen onder het hoofd gaat ze op bed zitten. Tranen druppen op haar rok. Ze schudt haar hoofd en zacht zegt ze voor zich heen: „O God. waarom nu dit weer! Dit kunt U toch niet doen! Wij kunnen haar niet missen. Wilt U alstublieft alles mee laten vallen."

Ze durft niet verder te denken. Ze wil ook niet verder denken, want stel je voor dat ze oma zullen moeten missen! Langzaam kleedt ze zich uit en gaat naar bed. Het is al lang na middernacht voor ze in slaap valt.

De volgende dag kruipt voor haar gevoel voorbij. Ze kan onmogelijk haar gedachten bij de les houden en even krees ze de gedachte om te vragen of ze naar huis mocht. Maar ze vermande zich en probeerde tegenover de anderen gewoon te doen. Toch kreeg ze een paar opmerkingen van de leraren, die haar een kleur gaven.

Na schooltijd fietst ze zo snel ze kan naar huis. Ze schrikt als ze de auto van vader ziel staan. Met knikkende knieën en bonzend hart gaat ze naar binnen. Ze behoeft niets te vragen, want de rode ogen van oma zeggen haar genoeg. Zonder iets te zetggen. gaat ze naast haar zitten en ze voelt de tranen over haar wangen lopen.

Oma pakt haar hand en zegt met (rillende stem: ..Kind. het is zo moeilijk. Ik.... ik ben zo blij dal je vader met me meegeweest is. De specialist liet ons de foto's zien en dat was niet zo best. Er zit een vrij grole tumor in m'n rechterborst. Hij vond hel nodig dat ik zo snel mogelijk geopereerd zou worden. Ilij wilde me aanstaande vrijdag al opnemen. Maar dat wilde ik niet. Je weet dat aanstaande zondag het Heilig Avondmaal gehouden zal worden. Daar zie ik zo naar uit en nu heb ik geprobeerd om het de dokter uit te leggen. Hij had er in het begin niet zoveel zin in. maar toch heb ik nu toestemming gekregen 0111 maandagmorgen te komen. Kind. ik begrijp ook niet alles, maar ik mag het overgeven in de handen van de Heere. Hij weet wat goed voor mij is. Zullen jullie ook voor mij bidden, ook al loopt alles anders dan we verwacht hebben? "

Stil heeft Thea zitten luisteren en ze ziet aan vader dat hij het ook moeilijk heeft. Het lijkt wel of haar hoofd helemaal leeg is. Haar gedachten kan ze niet goed bij elkaar houden. Eén ding dreunt door haar hoofd: ziekenhuis.... ziekenhuis. Ze moet er niet aan denken dal het niet goed af zal lopen. Wie moet er dan voor hen zorgen? Hoe kan God nu zoiets doen? Ze voelt de Opstand weer in haar hart opkomen. Ze voelt zich steeds ellendiger worden en kil van binnen. Ze weet niet wat ze moet zeggen.

Eindelijk zegt vader: ..Zullen we bidden? Want dal is toch de enige weg die openblijft: de weg naar boven. De Heere legt ons toch niet teveel op. Laten we Hem om hulp en kracht vragen voor deze komende moeilijke dagen."

Tegen haar zin vouwt Thea haar handen en sluit haar ogen. Het liefst was ze naar boven gerend. Hoe kunnen ze in deze omstandigheden nog bidden? Alles is toch tegen hen en bidden helpt niet. De woorden van hel gebed van vader gaan over haar heen en ze is blij als hij 'amen' zegt. Zonder nog iets te zeggen gaat ze naar boven. Kon ze nu maar even weg.... ze heeft het gevoel of ze hier in huis zal stikken. Tranen druppen op haar handen.

„O. lieve, lieve oma", kreunt ze. ..waarom moet u nu zoiets krijgen? U bent toch veel te goed 0111 zoiels mee le maken." Tcgclijkerlijd voelt ze dat ze zulke gedachten niet mag hebben en ze weet precies wat vader zeggen zou. Ze begrijpt niet dat oma niet in paniek is: , dat zc kan zeggen dat ze het aan de Heere over kan geven!

Ze heeft geen erg in de tijd en ze schrikt ineens van geklop op haar deur. Ze heeft niemand naar boven horen komen. De deur gaat open en oma komt binnen. Dat is teveel voor Thea. Ze slaat haar handen voor haar ogen en begint te snikken. Oma laat haar stil begaan en zegt niets. Ze wacht tol Thea wal gekalmeerd is en dan vraagt ze: „Thea. ben je boos op de Heere? " ...Ia", klinkt het schril, „waarom moet dit nu allemaal. We hebben toch al genoeg meegemaakt? Had m'n moeder maar zoiets gekregen, want zij heeft het verdiend. En waarom hebt u niets tegen mij gezegd? "

Even blijft het stil. dan zegt oma: „Kind. ik had gedacht dat het wel mee zou vallen. Ik wilde je niet onnodig ongerusl maken. En wat je zei van je moeder, dat kan ik best begrijpen, maar het is niet goed. Denk je dat wij krijgen wat we verdiend hebben? Ik wilde dat ik je kon laten zien hoe goed de Heere voor ons is." Even stokt oma's stem en Thea ziet tranen in haar ogen. ..Kind", zegt oma dan. „ik begrijp het ook niet. Ik eeloof alleen vast

dal de Heere mei dil alles ccn bedoeling heeft. Hij heeft heel m'n leven al voor mij willen zorgen, ook toen het zo moeilijk voor mij was. toen opa pas overleden was. Echt Thea, als je de Heere mag vrezen, dat is zo'n groot wonder. En nu heeft de Heere mij deze week getroost door te /eggen dat Hij mij niet teveel op zal leggen cn dat Hij bij mij zal blijven, wat er ook gebeurt. Ik wil ook nog niet verder denken, want denk je dat ik jullie kan missen? Kind. jullie liggen me zo na aan het hart...."

Het is al middernacht als oma naar haar eigen kamer gaat. Thea is voor haar gevoel nog meer van oma gaan houden cn als ze geknield voor haar bed ligt. probeert ze woorden tc vinden om te bidden. Het zijn slechts snikken.

Zondagmorgen zitten zc alledrie aan het onbijt. Ieder heeft z'n eigen gedachten. Thea ziet dat oma randen onder haar ogen heeft en vader maakt ook ccn vermoeide indruk. Wat ccn vreemde zondagmorgen. Zc heeft zichzelf vanmorgen moeten overwinnen om uit bed te gaan. Het liefst zou zc vanmorgen thuisblijven. Ze vindt de zondagen dat het Heilig Avondmaal in de kerk gehouden wordt altijd zo iets aparts hebben. Ze voelt zich dan zo onrustig en in dc kerk is het ook anders. Maar toen ze vanmorgen aan oma dacht, kon ze toch niet blijven liggen. Die avond dat oma bij haar boven kwam. zal ze nooit vergeten. Nooit heeft oma zoveel tegen haar verteld als die avond. Als ze er aan terugdenkt, voelt zc zich warm worden van binnen, maar tegelijkertijd voelt zc de angst weer in zich opkomen voor aanstaande week.

Als vader de Bijbel pakt, vraagt oma: ..Henk. wil je Jesaja 12 lezen? "

Vader knikt en bladert even. Dan klinkt zijn stem: ..En te dienzelvcn dage zult gij zeggen: ik dank U Heere. dat Gij toornig op mij geweest zijt. maar Uw toorn is afgekeerd cn Gij troosl mij."

Thea zit met gevouwen handen te luisteren cn slikt heftig. Nee. nu niet huilen. Ze kijkt even naar oma en liet valt haar op hoe rustig zij er uitziet. Kon zij maar zo zijn als oma! Na het amen van het dankgebed zegt oma: ..Ik ben zo blij dat ik gevraagd heb of ik na zondag opgenomen mag worden. Kinderen. de Heere is zo goed voor me. Hel is zoals jij las Henk: tic Hccre troost mij...."

Diep onder de indruk gaat Thea naar dc kerk.

Tijdens de preek probeert ze haar gedachten er bij te houden, maar zc moet steeds naar oma kijken en er is maar één ding waar ze aan denkt. Ze voelt zich schuldig als ze de dominee 'amen' hoort zeggen. Wal heeft ze nu eigenlijk van dc preek gehoord? Ze probeert het formulier mee te lezen, maar het lukt niet zo best. Ze is blij dal ze met vader achterin dc kerk zit. Zc voelt het.... er is ccn gewijde stilte in de kerk. Er gaat iets van deze dienst uit.

Als ze oma naar voren ziet lopen, is zc jaloers op haar. Kon zij het ook maar overgeven. Dc opstand in haar hart komt telkens terug en dc vraagtekens staan levensgroot voor haar. Ze begrijpt God niet en ze kan ook niet begrijpen dat Hij dit uit liefde kan doen.

Als ze thuis koffie zitten tc drinken, begint oma ineens tegen vader en haar tc praten. Oma wijst op dc trouw van God en dat zc het zo goed gehad heeft vanmorgen. Dat de Hccre alle angst van haar weggenomen heeft en dat zc nu mag zeggen dat wat dc Heere doet. goed is. Vader zegt niet veel. maar Thea kan het wel uitschreeuwen: ..Oma. al kunt u het overgeven, daarom kan ik het nog niet. Ik vind de Hecrc niet rechtvaardig, maar juist onrechtvaardig. Ik vind het oneerlijk dal 11 zoiets moet krijgen." Maar haar mond blijft dicht. Door ccn mist van tranen kijkl zc naar vader. Ze houdt het niet langer uit. Ze slaat op cn rent naar boven. Ze laat zich voorover op bed vallen cn snikt. Ze heeft hel gevoel alsof ze zal breken.

Hoe lang ze zo gelegen heeft weet ze niel. maar ze schrikt wakker van vader die haar roept. Nu is ze warempel in slaap gevallen, maar wat heeft ze een hoofdpijn gekregen! Ze roept terug dat /.e komt. Ze wast haar gezicht met koud.water, kamt haar haren cn gaat naar beneden. Nu proberen om voor dc rest van de dag lief te zijn voor oma en niet meer zo te huilen. Dat maakt het voor oma alleen maar moeilijker, "s Avonds komt ouderling Van de Water met z'n vrouw op bezoek. Natuurlijk gaat het gesprek over de ziekenhuisopname, maar ook over dc morgendienst.

De volgende morgen is Thea al heel vroeg wakker. Ze is zo onrustig dat zc uit bed gaat en zich wast en aankleedt. Ze zal de ontbijttafel vast klaar gaan maken. Maar als ze de keuken binnenkomt, ziet zc dat oma haar al voor is. Oma staat bij liet aanrecht cn draait zich 0111. ..Goedemorgen, wat ben je vroeg. Jc kon zeker niet meer slapen? " ..Nee", klinkt het kort. Oma kijkt haar even onderzoekend aan en vraagt: „Gaat het nog steeds niel? "

„Met mij niel. lk.„. ik.„. begrijp niet dat u /.o rustig kunt zijn. Bent u dan helemaal niet bang? " Oma zucht. „Natuurlijk ben ik ook bang. maar ik heb je gisteren en afgelopen week toch mogen vertellen hoe liet ook kan zijn. I hca geloof het toch. dal de Heere in alle omstandigheden kan helpen en zorgen."

Ze zegt niets, maar loopt op oma toe. slaal haar armen om haar hals en begint te huilen. Hoe kan zc onder woorden brengen hoe ellendig ze zich van binnen

voelt? Dat ze eigenlijk aan alles twijfelt en dat ze zo vreselijk opstandig en bang is. O. wat houdt ze zielsveel van oma. Oma strijkt over haar haren en zegt dan: „Ik /.al eerst eens thee inschenken voor ons. Ik ben zo blij met jouw vertrouwen. In het begin was ik wel eens bang dat ik veel te oud zou zijn voor je....'"

„U oud? ", valt Thea heftig in de rede. ..U bent helemaal nog niet oud en.... en ik ben juist zo blij dat ik alles tegen u kan zeggen." „Dank je kind", zegt oma zacht en dc blik waarmee ze Thea aankijkt, doet haar veel meer dan duizend woorden.

Met een bezwaard hart fietst Thea naar school, nagezwaaid door oma. Tranen prikken achter haar ogen en ze moet er ineens aan denken, dat dit voorlopig dc laatste keer is geweest dat oma naar nazwaaide.

Op school mislukt alles. 7.e geeft zelfs een paar keer een heel verkeerd antwoord, wat de klas in de lach doet schieten. Zc voelt zich zo ellendig, dat ze na de morgenpauze naar de conciërge gaat en vraagt of ze naar huis mag. ..Nou meid. dat mag hoor. Je bent zeker niet in orde. Je /iet zo wit. Denk jc dat alleen kunt of moetje thuisgebracht worden? " Met verstikte stem zegt zc dat dat niet nodig is.

Hoe dichter zc bij huis komt. hoe langzamer ze gaat fietsen. Zc wil graag thuis zijn, maar ze i.s zo bang voor wat ze van vader te horen zal krijgen. Zc kijkt op haar horloge en ziet dat het bi jna half één is. Vader kan al thuis zijn. want oma moest vanmorgen om acht uur in het ziekenhuis zijn. Als zc dc straat infietst, ziet ze dat de auto van vader er nog niet staat. Bah wat naar. nu komt ze nog in een leeg huis ook. Zou het niet zo best zijn met oma? Gelukkig heeft ze zelf een sleutel van de achterdeur. zodat ze toch binnen kan. Wat is het stil. Brr. was ze nu toch maar op school gebleven. Besluiteloos blijft ze even in dc kamer staan, dan loopt ze terug naar de keuken en pakt wat drinken en een tabletje voor de hoofdpijn. Als ze de trap op wil gaan. hoort ze de auto van vader aankomen. Ze gaat op de trap zitten en wacht. Ze heeft niet de moed om de deur open te doen. Ze hoort voetstappen, de sleutel wordt in het slot gestoken en omgedraaid en dc deur gaat open. Thea's ogen worden groot van schrik en verbazing als zc vader met oma binnen ziet stappen. Ook zij schrikken als ze Thea op de trap zien zitten. Wat zien vader en oma er vreemd uit. Het lijkt wel of ze allebei gehuild hebben.

Oma loopt naar Thea. pakt haar hand beet en zegt met hese stem: „Kind. wc weten.... ik weet niet hoe ik het zeggen moet. maar.... er is zoiets wonderlijks gebeurd. Kom mee naar de kamer, ik zal proberen bel te vertellen." Met ccn hart vol vragen loopt Thea achter hen aan. Ze begrijpt er niets meer van. Oma trekt haar naast zich op de bank en vader gaat tegenover hen zitten. Thea ziet tranen in zijn ogen.

„Thea". begint oma dan. „weetje nog wat ik je vorige weck vertelde? Dat de Heere al zoveel jaren trouw voor me heeft willen zorgen. Kind. wat er nu gebeurd is.... ik kan het nog niet geloven. Vanmorgen moesten er foto's gemaakt worden. En toen ik even later bij de dokter moest komen, zat hij me heel ongelovig aan tc kijken en maar met z'n hoofd te schudden. Ik werd ongerust en vroeg hem wat er was. Mevrouw, zei hij. er is iets vreemds aan de hand. Vorige week was er een flinke tumor op de foto tc zien. maar nu kan ik niets meer ontdekken. Ik denk dat de foto mislukt is. U moet cr nog één laten maken. Natuurlijk deed ik dat. maar kind...." oma wacht even en de tranen lopen langs haar wangen, „ook op.... op de tweede foto was niets meer te zien. Ik was sprakeloos: er ging zoveel door me heen. Toen mocht ik tegen de dokter vertellen dat de Heere dat gedaan had. Dat Hij alleen dc eer daarvan moest hebben. Thea. ik begrijp het nog steeds niet. maar wel dat het echt waar is. En ik heb het niet verdiend, het is zo'n grote genade, zo'n groot wonder. Hoe kan ik de Heere daarvoor danken? " Het i.s alsof het niet goed tot

Thea doordringt. Ze knijpt eens in haar armen 0111 te voelen of ze niet droomt. Hoe i.s het mogelijk. Hoe kan dat nu? Wat een vragen ineens, waar ze geen antwoord op weet. Zc voelt zich ineens vreselijk moe. Ze zou wel willen huilen en jubelen tegelijk, maar er komt geen geluid over haar lippen. Ze kijkt maar.

De stem van oma roept haar tot de werkelijkheid terug. „De dokter vertelde dat hij nog nooit zoiets meegemaakt had. En dat hij nu wel moeste geloven, dat er een Hogere Macht is. Het woord God noemde hij helemaal niet." Thea weet niets te zeggen. Dc hoofdpijn wordt erger en ze zegt dan ook een poosje naar bed te willen. Slapen kan ze niet; haar gedachten tollen door haar hoofd. Hoe kan nu alles ineens zo veranderen? Ze schaamt zich diep over haar uitbarstingen en haar opstandige woorden. Ze vouwt haar handen, maar dan schiet het ineens door haar heen: ..Ja. nu wil je wel bidden, maar als het niet goed afgelopen zou zijn. zou je het niet gedaan hebben." Ze voelt dat ze een kleur krijgt, want is het eigenlijk niet zo? Aan alles heeft /e getwijfeld: zelfs aan God en nu ineens zou ze Hem weer nodig hebben.

Met brandende ogen staart ze naar het plafond. Het schreeuwt van binnen: ..O God. U hebt zo duidelijk laten zien dat IJ er bent. Vergeef mijn opstandige gedachten...." Ze durft niet meer te vragen, niets meer te zeggen....

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen