In gesprek met mevrouw Kroon-Belitschenko

Nu (half december 1990) er allerhande voedselhulpaklies voor de Sowjct-Unie op touw worden gezet, meenden wij eens een gesprek te moeten hebben met een Russin.

Daarvoor bezochten wij mevrouw M. Kroon-Belitschenko in haar gezellig ingerichte verzorgingsflat in Rotterdam, die zij samen met haar man bewoont.

Ik heb twee vaderlanden, zegt mevrouw Kroon. Nederland en Rusland. Ik heb ook twee paspoorten. In Nederland heb ik mijn thuis gevonden. Hier heeft de Heere mij rijk gezegend, zegt ze. terwijl ze de foto toont die gemaakt is ter gelegenheid van haar 45-jarig huwelijk en waar ze samen met haar man en kinderen en twaalf kleinkinderen opstaat. Maar Rusland blijft ook trekken! Op onze vraag of ze terug zou willen, zegt zc. dat alles cr zo anders is dan hier! Ik pas er niet meer in!

Algelopen zomer mochten wc onze familie in de Oekraïne weer bezoeken. Dat was fijn. Ik breng echter wel weer een pak verdriet mee terug, aldus mevrouw Kroon.

Mevrouw Kroon is de dochter van een grieksorthodoxe herenboer in de Oekraïne, die met zijn gezin drie jaar in een strafkamp heeft moeten doorbrengen, omdat hij zijn landgoederen niet aan de staat wilde afstaan. Vanaf mijn zevende jaar ben ik zwervende, vertelt mevrouw Kroon, en God in de hemel alleen weet waarom ik zó zwerven moest. Nadat haar vader later te werk werd gesteld in dc ertsmijncn cn bij de hoogovens in de Oekraïne, stierf hij ten gevolge van een ongeval op 47-jarige leeftijd. Om haar studie voor analiste te kunnen vervolgen cn omdat haar moeder de kosten van dc studie niet op kon brengen, trok zij naar haar oudste broer die ten noorden van Moskou woonde. Toen hij echter werd opgeroepen naar het front in 1941. keerde zij als 17-jarige terug naar haar moeder en zus in de stad Kriwojrog (Oekraïne).

Mevrouw Kroon vertelt, dat toen reeds vier kinderen uit hun gezin waren weggenomen door de dood. Wij bezochten nooit een kerk. wij konden niet vrij spreken of onze mening uiten. Mijn moeder leerde mij al jong: ..De muren hebben oren!" Ik herinner mij. dat toen ik samen met vriendinnen in een grieks-orthodoxe kerk een huwelijk bijwoonde, wij met alles spotten, hoewel het kerkgebouw met alle beelden ons wel imponeerden!

Ik had toen geen enkel houvast meer. geen illusies, niets meer...!

Eind maart 1942 werd mevrouw Kroon door de Duitsers te werk gesteld in de stad Bielefeld in Duitsland. Daar heeft zij samen met andere Russische meisjes drie jaren achter de draaibank gestaan om machines en wapentuig te maken voor Hitiers afschrikwekkende oorlog. Ze leerde er haar man kennen, die eveneens door de Duiters vanuit Nederland daar te werk was gesteld. Waarom koos zij in haar opleiding voor dc Duitse taal? Zij weet het niet. Maar door de leiding des Heeren in haar leven kon zij toen Duits spreken met haar toekomstige echtgenoot. Toen Bielefeld door de Canadezen werd bevrijd, mochten zij samen met anderen naar Nederland gaan. Omdat er nog geen vervoer mogelijk was. gingen zij te voet naar Wesel en kwamen eind maart 1945 in Eindhoven aan. Toen haar de keus werd gesteld, óf meteen trouwen met haar Nederlandse verloofde óf terug naar Rusland, liet zij haar hart spreken en trouwde tegelijk

met zes andere paren met toestemming van Koningin Wilhelmina zonder enige familie in Eindhoven. Ze had toen één jurk. één paar schoenen en één deken! Zo bleef het echtpaar Kroon bij mensen in Eindhoven totdat Nederland geheel bevrijd was van het Duitse juk en daarna vertrokken zij naar Rotterdam. Mede dank zij de wijze waarop en de liefde waarmee haar schoonfamilie haar omringde en haar hielp, is zij die eerste tijd doorgekomen, zegt ze. Een moeilijke tijd in een vreemd land. een vreemde stad en een vreemde taal. Het verlangen naar een levensteken van moeder, broer en zus was zéér groot! Toen haar man dan ook naar Indië moest gaan dienen cn zij met haar zoontje van een halfjaar in Rotterdam achterbleef, werd haar heimwee naar het ouderlijk huis in Rusland haast té sterk! Men liet haar echter weten, dat zij in Rusland als landverraadster werd beschouwd en dat haar huwelijk met een Nederlander niet erkend werd. Ze zou er als ongehuwde moeder voor haar en haar kind moeten verdienen! Door middel van het Rode Kruis heeft ze

geprobeerd te informeren naar haar familie. Op haar brieven werd niet gereageerd! Teleurgesteld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen