Patatkinderen als gevolg van virus

Wanhopig stukje

Aan het woord in het opinieweekblad 'Elsevier' is dr. Hjalmar van Marie. Hij is de nieuwe direkteur van het 'Pieter Baancentrum" in Utrecht. Wanneer iemand een ernstig misdrijf heeft gepleegd. kan deze persoon worden doorgestuurd naar het 'Pieter Baancentrum'. Daar wordt hij of zij uitvoerig geobserveerd en (psychologisch) onderzocht om na te gaan of hij of zij toerekeningsvatbaar is voor zijn of haar krimineel gedrag. Van Marie - die jaren ervaring heeft in het werken met geestelijk gestoorde kriminclcn - spreekt over ..het meest wanhopige stukje Nederland".

Onverschilligheid

De nieuwe direkteur is van mening dat er in Nederland een toename is van agressieve gestoorde kriminelen. Hij wijt dat aan toenemende onverschilligheid: ik hou het op de mentaliteit van 'ieder voor zich. God voor ons allen' die je in Nederland steeds meer aantreft. Een soort onverschilligheid waarover ik me eerlijk gezegd grote zorgen maak. Gezinnen blijken steeds vaker gek-makend. Vroeger konden veel kinderen de rottigheid thuis vergeten doordat zc ccn leuke buurman hadden of een schattige oma. Maar tegenwoordig blijft de rottigheid in een gezin vaak onopgemerkt en kan dus welig tieren. Want niemand bemoeit zich nog met iemand. Onder het mom van 'privacy' en 'moeten zij weten' wordt de rottigheid bij de buren gewoon genegeerd."

Virus

Ik denk dat Van Marie zijn vinger bij een gevoelige plek van onze samenleving legt. Als je om je heen kijkt en luistert, merk jc dat steeds meer mensen geïnfekteerd worden met het 'ieder-voorzich-virus'. Iedereen zoekt het zelf maar uit en moet zelf maar weten hoe hij leeft. Deze virus gaat dc gereformeerde gezindte - helaas - niet voorbij. Hoeveel gezinnen zijn er niet aangetast door het 'ieder-voor-zichvirus"? Hoeveel gemeenten zijn er niet waar dit virus rond gaat? De gevolgen zijn eenzaamheid onder jong en oud en emotionele verwaarlozing omdat er geen tijd is voor een gesprek of iets gezelligs samen doen. Wat kun je je dan vreselijk eenzaam en alleen voelen. Niemand die het opmerkt. Niemand die je eens aanschiet en vraagt hoe het met je gaat...

Anti-stof

Laten we juist als christelijke gemeente acht geven op elkaar. En niet met een grote boog om problemen en (jonge) mensen in nood heenlopen alsof het ons niet aangaat. Of omdat de één ons niet ligt. of.... Ook als jongeren onder elkaar! Tegen het 'ieder-voor-zich-virus' bestaat een anti-stof. De apostel Paulus noemt het in Galaten 6:1 en 2: Broeders, indien ook een mens vervallen ware door enige misdaad, gij, die geestelijk zijt. brengt dc zodanige te recht met de geest der zachtmoedigheid: iende op uzelven, opdat ook gij niet verzocht wordt. Draagt elkanders lasten en vervult alzo dc wet van Christus." Tegenover het 'privacy' en 'moeten zij weten' staat het acht geven op elkaar. Jc verantwoordelijk weten voor je naaste, zijn of haar lasten meedragen.

Schroom daarom ook niet om eens iemand aan te schieten waarvan je vermoedt dat er problemen zijn. Dan hoef jc nog niet eens gelijk over de vermoede problemen te praten, maar er gewoon eens zijn voor de ander. Een luisterend oor bieden, een bloemetje brengen, een kopje koffie drinken, een potje sjoelen kan vaak al zoveel betekenen. En behoort een christelijke gemeente niet het voorbeeld tc zijn van hoe mensen met elkaar om moeten gaan? Huiswerk genoeg!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen