De toekomst, wat verwacht jij er van?

De periode dat we elkaar 'het allerbeste' toewensten voor het jaar 1991 ligt nog maar nauwelijks achter ons. Hoeveel handen hebben we geschud? Hoeveel wensen hebben we uitgesproken en ontvangen? Wie weet gebeurde dat allemaal wat automatisch; zo in de trant van: „Ja hoor, hetzelfde toegewenst", om aan die wens verder niet of nauwelijks meer te denken.

Met wrevel vervuld

’t Kan ook anders. Het kan ook zijn dat je op al die uitgesproken wensen wat wrevelig reageerde. Misschien niet hardop uitgesproken en voor de ander merkbaar, maar tóch.... wrevelig! Nee, van jou mochten ze al die prachtig uitgesproken woorden wel voor zich houden. Wat heb je aan al die vage kreten! Als je het jaar 1991 inblikt, zie je niets anders voor je als één donker gat. Er zijn zóveel zorgen waar je mee loopt te zeulen: er is zoveel verdriet in je leven: je komt er niet meer uit. Je hebt al zo'n moeite om één dag te overzien, laat dan staan een geheel jaar! Moedeloosheid bezet je en tientallen vragen schieten door je heen. Waar moet je toch heen?

Het valt ook niet mee als 't op school helemaal niet meer gaat. De studieresultaten zijn ronduit slecht en in de klas mis je de nodige aansluiting bij je klasgenoten. Eigenlijk voel je je hopeloos alleen.

Het valt ook niet mee als je er pijnlijk achterkomt dat je verkering of verloving steeds moeilijker gaat verlopen. In het begin ging het zo goed: je dacht dat de Heere je gebed om een levenspartner had verhoord, maar nu....

Het valt ook niet mee als je zo twijfelt aan jezelf. Je voelt je vaak minderwaardig en hoe je het ook camoufleert, toch weet je dat je niet echt bent. En het lijkt wel of niemand je begrijpt dan alleen de maatschappelijk werkster bij wie je uiteindelijk terecht bent gekomen. Zelfs thuis merken ze het niet op hoe moeilijk je het hebt of... ze reageren er in ieder geval niet op.

Wat kan het je intens verdrieten als je thuis steeds meer gaat merken dat het tussen je ouders niet meer goed is. De spanning is soms te snijden en als je daar dan tussen zit! Het wordt thuis ook ongezelliger, maar met wie moet je er over praten? De vuile was buiten hangen, doe je toch ook niet?

Wat kan de nood groot en diep worden als je jezelf moet afvragen: kan het wel óóit goed komen tussen de Heere en mij? Je bidt al zo lang en er gebeurt helemaal niets. Bekeert de Heere eigenlijk nog wel mensen? Is Zijn Geest geweken? Of.... heb ik te veel. te zwaar gezondigd? En als je dan om je heen hoon van zoveel jonge mensen die uit het leven worden weggenomen, soms zo onverwacht, dan weet je het niet meer. Toekomstverwachting? Nee. dat niet.

Pluk de dag

Dit hele verhaal van hierboven is ook omkeerbaar. Het kan je op allerlei manieren zó voor de wind gaan dat je hoopvol en moedig het nieuwe jaar bent binnengetreden. De toekomst lacht je aan alle kanten toe. Waarvoor zou je je zorgen maken? Natuurlijk, er is veel verdriet, maar je kunt niet alles op je schouders dragen, 't Is daarom ook niet goed kennis te nemen van alles wat er rondom je gebeurt: ..Wat niet weet. wat niet deen!"

Een betere weg

Als we heel eerlijk zijn. zullen we het allemaal belijden dat de situatie in dc wereld, in ons vaderland, in de kerken er niet rooskleurig uitziet. Wereldwijd zindert de spanning in de lucht, dc angst lijkt allerwege toe te slaan en niets lijkt zeker te zijn in deze snel veranderende wereld. De dijken van Gods algemene genade, beschermend om onze samenleving gelegd, worden in een snel tempo doorgraven en

afgebroken en de vloedgolven van de zonde en de gevolgen daarvan slaan over ons heen. Het water stijgt!

En middenin die stormen staat daar. als een lichtend voorbeeld, dc profeet Habakuk. Ook hij is vervuld met vrees; hij heeft immers van zijn Zender de boodschap gekregen dat de Chaldeeën als een roede Gods zullen worden gebruikt om het volk Israël te straffen vanwege zijn afwijken en verlaten van de Heere cn Zijn geboden. Hoor hem dan eerlijk belijden dat zijn buik beroerd werd. dat zijn lippen beefden, dat cr verrotting kwam in zijn gebeente en dat hij beroerd werd in zijn plaats (Hab. 3:16). Maar dan is dit het wonder dat Habakuk niet gaat berusten in een soort doemdenken: at hij zich niet gaat optillen boven zichzelf uit in een moedige houding, maar dat hij. temidden van alle vrees, mag gaan getuigen van een kracht én vreugde: Ik zal nochtans in de Heere opspringen van vreugde, ik zal mij verheugen in de God mijns heils" (Hab. 3:18). Door het geloof mag hij afzien van de omstandigheden cn opzien lol zijn God.

Uitvoerig wijst dc profeet op de daden Gods in het verleden, 't Is alsof hij zeggen wil: „Kijk. zoals dc Heere nu in het verleden heeft gezorgd, zo zal Hij het ook in de toekomst doen. Dwars door de omstandigheden heen blijft Hij de Onveranderlijke voor Zijn Kerk."

Waar is ons burgerschap?

Meer dan ooit hebben we in deze tijd jongeren en ouderen 'nodig' die in deze ondergaande wereld mogen getuigen van Gods daden in hun leven. Een geloofsgetuigenis als van een Habakuk horen we niet zo veel. Hoe dat komt? Is het misschien omdat de pinnen zo vast in de aarde staan, zodat ook Gods kinderen aan de toekomstverwachting niet toekomen? Is het wellicht omdat er zo weinig geloofskracht is. zodat er niet wordt uitgezien naar dc wederkomst? 't Zijn vragen die het overdenken meer dan waard zijn. Paulus schrijft aan de Filippenzen: „Maar onze wandel is in de hemelen, vanwaaruit wij ook de Zaligmaker verwachten.." Dat tekent ons een leven als vreemdeling hier beneden, met een staan in de wereld zonder van de wereld te zijn. met een levende toekomstverwachting.

Mag ik het vragen: wat verwacht je van de toekomst? Anders gevraagd: héb je toekomst? 't Is toch waar dat uiteindelijk alleen Gods kinderen verwachting hebben? ! Nee. dat is niet 'de dooddoener van de kerk' zoals ons wel verweten wordt. Wc wijzen niet op de noodzaak van bekering om daarmee aan te geven dat dan alle eenzaamheid, narigheid en doemdenken is opgelost. Ook voor Gods kinderen geldt: „In de wereld zult gij verdrukking hebben", evenwel mag er volgen: „maar hebt goede moed. Ik heb de wereld overwonnen." Dat is toch anders dan doemdenken?

De wegen uitéén

Straks gaan de wegen uiteen, voor eeuwig! Nu nog lopen schapen en bokken door elkaar. Nu nog gaan allen die de Heere hebben leren vrezen vaak zo bevreesd door het leven met de bange vraag: wat zal de eeuwige toekomst mij brengen? Evenwel, zij allen komen Thuis, omdat de Heere daar voor zorgt!

De toekomst, wat mag jij er van verwachten? Heel ernstig klinkt Gods stem: „Zonder Mij is er geen toekomst, heb je geen verwachting. Ben je nog op de brede weg? Wendt u naar Mij toe en wordt behouden, want Ik ben God en niemand meer!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen