Niet onze wegen

Langzaam zakt de zon achter de daken van een verlaten kustplaats. Een zachte vreedzame stilte vervult de avond. Echt een najaarsavond zou je kunnen zeggen, want de drukte van het zomerhoogscizoen is alweer voorbij. In de verte hoor je de zee bruisen, waar ook het strand vrijwel verlaten is. De toeristen zijn allen weer naar hun eigen woonplaats vertrokken en de stilte van de rust is weergekeerd. Alles en iedereen lijkt vredig...

Iedereen...? Nee, toch niet. want op dat verlaten strand loopt een meisje. Eenzaam, de handen tol vuisten gebald in haar windjack. Een diepe frons tekent zich op haar voorhoofd af. Dit meisje ziet weinig van de schoonheid van dit verlaten badplaatsje. Zij loopt maar door. als maar door zonder iets te zien.

Waarom.... waarom, denkt Marjolein. We waren toch gelukkig? ... Mark en ik. En nu.... wat moet er van onze toekomst terechtkomen? Mark.... beide benen.... verlamd....

Ach. was jc die middag maar niet op je brom meinaar mij loe gekomen.... Dan kon je nu nog lopen.... samen met mij.... Langzaam voelt Marjolein een grote opstandigheid in zich opborrelen. Een opstand waar zij geen weerstand tegen kan bieden. Alles lijkt donker in haar. Geen lichtpuntje is te zien. Waar is haar moed gebleven? Die moed die ze als klein meisje altijd al heeft gehad? En haar vaste hoop die haar vader en moeder in haar opvoeding hebben geprobeerd mee te geven? Nee. van dit alles is niets te bespeuren in Marjolcins hart.

Heere. waarom wij...? hadden toch heiden het beste bedoeld? Een gelukkig zuiver huwelijk!

En nu.... Marjoleins gedachten gaan terug naar die middag in het ziekenhuis bij Mark. Oh. wat was het moeilijk geweest. Tranen wellen weer in haar ogen op. Zij kon Mark nu toch niet alleen laten? Dat wilde zc toch ook niet? Juist nu niet. Nu Mark haar zo nodig heeft en zij hem. Nee. dat kan niet!

Nog hoort Marjolein Mark aandringen: ..Meisje. Marjolein. het kan niel meer. Het is voorbij. Hoe kan ik jou later tot steun zijn? Jou helpen. Nee. ik zal je enkel maar tol last zijn. We zijn nog niet getrouwd Marjolein en daarom... zoek een ander... een gezonde man die later voor jou en wellicht voor jc kinderen het brood kan verdienen. Wat heb je aan een invalide man? "

Maar Marjolein had huilend 'nee' geroepen. Nee Mark. nu niet en nooit niet. Ik laat jc niet alleen. Ik hou van je. dat weet je toch? „En dan zal God ons wel helpen", had zc toen nog dapper gezegd.

Mark had toen niel langer meer aangedrongen; alleen gezegd dat zc dit verwerken moest, net als hij.

Verdrietig was ze naar huis gegaan waar haar ouders op haar zaten te wachten.

Samen hadden ze tot diep in de nacht gesproken maar een oplossing, nee die hadden haar vader en moeder ook niet. Dit was iets dat Marjolein alleen moest uitvechten. Vader had nog gebeden. Gevraagd of de Heere Marjolein en Mark voor opstand wou bewaren cn of zij omhoog mochten zien naar Hem. Die overal Zijn wijze bedoelingen mee heeft; ook in deze weg van zware beproevingen.

Maar nu. een paar dagen later loopt Marjolein nog met een hart vol verdriet en vol vragen over het verlaten strand. Haar ogen gaan over de gladde verlovingsring aan haar linkerhand. Mark. zou mijn liefde voor jou voldoende zijn om dit te kunnen dragen? Het leek allemaal zo vanzelfsprekend. wanneer alles voorspoedig en gezond is. Maar nu. nu wordt dit alles op de proef gesteld of het waarde heeft voor het leven. Een diepe zucht welt uit haar borst omhog. Dan. langzaam vocll Marjolein haar opstand wegzakken. Zc beseft ineens dat ze in al haar voorspoed die zij gehad heeft, zo vaak de Heere is vergeten en dat zc alleen zichzelf maar op het oog heeft gehad, terwijl God haar dag aan dag met Zijn bewarende hand heeft bijgestaan. Ook Mark. want het had nog zo heel anders kunnen zijn. Mark leeft immers nog! De Heere geeft ook hem nog de genadetijd. Tijd om de Heere tc zoeken cn tc vragen om bekering. In Marjoleins hart stijgt een gebed omhoog waarin ze vraagt of de Heere hen wil helpen en of Hij haar de weg wil wijzen die zij te gaan heeft.

Een diepe rust komt in Marjoleins hart. Een rust, een overgave die zij tot nu toe. na het ongeluk, nog niet heelt gekend Ze weel nu dal ze er niet alleen voor slaat maar dat Mark en zij met de hulp van de Heere vertier kunnen gaan In voorspoed maar juist ook in tegenspoed!

Hel is stil op de ziekenzaal ; waar Mark ligt De jongen : die naast hem lag. is juist die morgen naar huis gegaan en zodoende ligt Mark nu alleen. Vol gedachten.

Langzaam gaat de deur open en Marjolein komt binnen. Zij weet nog niet van het blijde nieuws dat dc dokter die morgen aan Mark heeft verteld. Wel weet ze dat ze bij Mark kan blijven en dat niets ter wereld daar verandering in kan brengen.

„Mark...", stamelt ze. „Mark, ik blijf. Samen met Gods hulp kunnen wij dat." Tranen schieten er in Marks ogen. „Meisje. Marjolein, kom eens. Ik moet je wat vertellen."

Dan vertelt Mark wat dc dokter die morgen allemaal gezegd heeft. Dat er toch nog een kans bestaat op verbetering met behulp van revalidatie. Nee, zoals het geweest is. zo zal het nooit meer worden cn hel lopen zal heel moeizaam gaan; waarschijnlijk met twee loopkrukken.

Maar dat geeft allemaal niet. want dc dokter heeft ook nog gezegd dat een huwelijk voor hem echt niet uitgesloten hoeft tc zijn. Een diepe dankbaarheid welt in beider harten op. Twee paar handen worden gevouwen, twee hoofden gebogen. Heel eenvoudig dankt Mark de Heere om wat Hij voor hen heeft gedaan, maar ook bidt hij of de Heere hen verder wil helpen, want dan alleen kan alles!

Dordrecht Annemarie Janse

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen