Net op tijd

„Kom Karan, ga je mee? " Niko begint al door de lage gang naar buiten te kruipen. „Wat ga je doen? ", vraagt zijn broertje cn kruipt achter hem aan.

„Ik ga een beer vangen", kondigt Niko aan. Hij trekt zijn bontmuts diep over de oren. Alleen een klein zwart plukje haar kunt jc nog zien. Zijn donkere spleetogen glinsteren ondeugend.

„Kom Karan. pak jc speer!", roept hij en hij springt al rond op de hard bevroren sneeuw. Karan trekt het rcndiervel achter zich goed dicht. Het moet warm in de hut blijven! Nu is hij ook buiten, in de kou. Maar de twee Eskimojongens hebben daar geen last van. In hun dikke bontpakken kunnen ze daar wel tegen. Ze lopen naar een grote sneeuwhoop. Niko gaat een paar stappen naar achteren en mikt zijn speer precies door de berg. Hij juicht.

„Ja. ik heb de ijsbeer geraatk! Nou jij. Karan!"

Karans speer gaat er net naast. Jammer! Hij probeert het nog een keer.

„Raak!", schreeuwt hij dan. Dc speer zit precies midden in de hoop. Dan is het Niko's beurt weer. Ze spelen tot dat de berg ineens uit elkaar valt. „De beer is dood! De beer is dood!", roepen ze. Zc springen op en neer en rollen door de sneeuw. Dan bedenkt Niko weer iets anders.

„Zeg. laten we gaan ijsvissen joh!", zegt hij.

„Ja!" Karan knikt enthousiast. „En dan brengen we een hele grote thuis hè? Wat zal moeder dan blij zijn!"

„Laten we de honden meenemen!", bedenkt Niko. Karan fluit schel. Gelijk komen de twee hondjes er aan rennen.

Daar gaan ze dan. Niko stapt het ijs op. Er ligt nog maar een dun laagje sneeuw op. Want. het is bijna lente.

Domme jongens, waarom gaan jullie nou zo ver het ijs op? Weten jullie dan niet dat het ijs in de lente breekt? ! Maar Karan en Niko lopen al maar verder. Ze denken niet aan de lente. Zc denken alleen maar aan de grote vis die ze voor moeder willen vangen.

„Kijk", wijst Karan ineens. „Daar is er één." Hij wijst naar een gaatje in het ijs. Daar komen zeehonden soms wat frisse lucht happen. „Als wc nou een zeehond vangen, hebben wc nog meer vlees", zegt Niko. „Moeder heeft nu toch zo weinig vlees? "

Karan knikt. Dal is zo. Dan hurken de jongens bij het gat neer. Hun speer houden ze klaar in hun handen. Lang turen ze naar het donkere water. Ze zitten muisstil, want de vissen mogen niet schrikken.

Ineens.... in een flits schiet Karans speer in het gat. Niko pakt snel zijn mes en hakt wat ijs weg. zodat het gat wat groter wordt. Karan haalt dc speer uit hel water. En ja hoor. cr zit een vis aan het uiteinde. Hij spartelt wild, maar Niko gecli hem gauw een harde mep met zijn leren want. Karan haalt hem van zijn speer en legt hem voor zich neer.

„Tjonge, wat een grote hè!", roept hij blij. Niko bromt. „Stil nou joh. ik wil er nog één...."

Verder komt hij niet. Kraak, boem! Waar komt dat geluid vandaan? Verschrikt kijkt hij om zich heen.

„Karan!", schreeuwt hij boven het lawaai uit. „Lente! Het ijs!"

Karan knikt. Hij kan niets zeggen. Bang kijkt hij rond. Het ijs is hevig aan het schudden en kraken. Er komen barsten in. het water gulpt naar boven. Langzaam beginnen sommige stukken ijs af te brokkelen. De schotsen bonken tegen elkaar aan. Het is ccn akelig geluid. Karan pakt Niko's hand en angstig kijken zc toe hoe de ijsschots waar zij op staan, steeds verder van de andere afdrijft. Dan ziel Niko de hondjes. Zc zitten op een andere ijsschots! Hij roept.

„Sip! Poeda! Kom dan!”

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen