JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

„In Marokko  bidden ze op een kleedje”

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

„In Marokko bidden ze op een kleedje”

5 minuten leestijd

De spanning stijgt. Hoe meer rondjes de wijzer van de klok vol maakt, hoe onrustiger de mensen worden. Hoeveel kinderen zullen er komen? Vijf. zeven, tien, twintig? Vijftien jufs en meesters wachten uiterlijk rustig af. Nog een dik half uur te gaan. De laatste voorbereidingen worden getroffen. Hier een stoel recht zetten, daar wat materiaal klaarleggen. Om tien uur precies moet het startsein voor de eerste driedaagse Vakantiebijbelklub in Apeldoorn gegeven kunnen worden.

Het is nog vroeg in de wijk Zevenhuizen. Zes enorme tlats bepalen voorlopig het straatbeeld. Vierduizend folders zijn huis-aan-huis en flat-aan-flat in de wijk verspreid. De straten lijken echter zo goed als uitgestorven in deze laatste week van de vakantie. Bij een van de schoolgebouwen van de Fruytierscholengemeenschap is er echter al dc nodige bedrijvigheid. De eerste klubmorgen staat in de startblokken.

Meester Henk opent voor de medewerkers de dag met gebed. Hij vraagt een zegen voor deze bijzondere dag. voor de medewerkers, voor de kinderen en voor de hele Vakantiebijbelklub. Daarna houdt hij een korte bijbelstudie. Snel geelt hij de laatste instrukties. Plotseling klinken er echter voetstappen in de gang. Om vijf over half tien stappen de eerste twee kinderen wat verlegen over de drempel. In de hand twee gekleurde tekeningen die op de achterkant van de uitnodigingsfolder stonden.

Even later trekken zeven mensen, gewapend met een handvol folders, de wijk in om kinderen op straat nogmaals uit te nodigen voor de klub.

Hand in hand of alleen, verschijnen de kinderen in de deuropening. Zwart, bruin en blank. Om tien uur heeft zich een bonte verzameling van huidskleuren in het klublokaal verzameld. Dertien kinderen.

Sabbelend

Juf Joke heeft de leiding. Samen zingt de klub het eerste lied: „Uw Woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad". Twee fluitisten, twee dwarsfluitisten cn een violist begeleiden deze internationale samenzang. „Zeg. wie is er wel eens ziek geweest? ", vraagt de juf. Een stuk of vijf vingers priemen in de lucht. Natascha heeft mazelen gehad, Danny buikpijn en Christine weet niet meer zo goed wat ze heeft gehad.

„Nu. in de Bijbel staat ook een verhaal van iemand die heel erg ziek was. Hij kon niet meer beter worden. Deze meneer.

Naaman, was heel belangrijk. Naaman was een hoge legerofficier..." Sabbelend, met de duim in de mond. luistert de kleine Surinaamse Suzy naar de geschiedenis van Naaman. Na de vertelling leren de kinderen spelenderwijs een bijbeltekst. De tekst staat op het bord. Christine mag als eerste een woordje van de tekst uitvegen. Dan zeggen dc kinderen nogmaals de tekst op. Daarna veegt Ulac twee woorden uit. dan Jolanda... totdat er uiteindelijk niets meer op het bord staat. Inmiddels kennen de klubkinderen dc tekst uit hun hoofd. „En roept Mij aan in de dag van de benauwdheid. Ik zal er u uithelpen".

Een zwaaiende vingen van Natascha roept om aandacht.

„Mijn buurmeisje is met vakantie naar Marokko geweest. Daar bidden ze heel raar. Op een kleedje". Het ontgaat de twee Turkse jongens aan de andere kant van het lokaal. Ongedurig draaien ze op hun stoel rond. „Juf. wij moeten weer weg", fluistert Ulac. „Wij moeten om elf uur naar de moskee." Ijlings vertrekken Ulac en Ferdi op weg naar imam en Koran. Tot een uur of half twaalf prutsen en knutselen de kinderen aan hun werkjes over de vertelling.

Verloren zijn

De volgende morgen opent het klubhuis opnieuw met bijbelstudie en gebed, waarna hef straatwerk begint. De belangstelling voor de klub neemt zichtbaar toe. Twintig kinderen komen nieuwsgierig een kijkje nemen bij die vakantiebijbelklub. Juf Lineke heeft vandaag de leiding. „Wie weet nog waar we aan denken op deze vakanti eb ij bel klu b? "

Aarzelend verschijnt er een vinger in de lucht.

„God zoekt het verlorene", antwoordt Precilla schuchter. „Heel goed", zegt de juf. „Maar wat is dat nu, verloren zijn? Wanneer ben je verloren? " vraagt de klubjuf.

„Als je wegloopt van je vader en moeder", denkt een van de klubkinderen.

„Nee, dat is niet helemaal goed. Weet je, wij zijn allemaal verloren. Want alle mensen zijn weggelopen bij God. Dat is heel erg. Maar er staat ook in de Bijbel dat God weer mensen opzoekt. Kijk maar. Het staat ook op het bord: „God zoekt het verlorene". Zeg doen juliie wel eens iets verkeerds? " „Nee. ik niet. Nooit", antwoordt Danny met grote stelligheid. Natascha denkt er anders over. „Ja. ikke wel. Bijvoorbeeld als ik.iets verkeerds doe tegen mijn ouders". Ook de andere kinderen weten zonder moeite een hele rij verkeerde dingen op tc noemen.

„Vloeken. Iemand doden. Iets in de fik steken”.

„Ook Levi deed een heleboel verkeerde dingen", vertelt juf Leny. cn gespannen volgen de kinderen de roeping van deze tollenaar. Na de vertelling leren dc kinderen opnieuw een tekst: „Ik ben niet gekomen om te roepen techtvaardigen. maar zondaars fot bekering”.

Twintig tolhuizen

Ijverig buigen de kinderen zich daarna over hun scharen en kleurpotloden. Langzaam maarzeker verschijnen cr zo'n twintig tolhuizen. Kompleet met Levi en al. Ook onder het knutselen knopen de klubmedewerkers nog een gesprekje aan over de bijbel vertelling. Gestaag valt de regen uit de lucht. Een onweersbui is zojuist overgedreven. De laatste ochtend van de vakanticbijbelklub is begonnen. Nog meer klublciders worden na de bijbelstudie bij het straatwerk ingezet. Vierentwintig jongens en meisjes komen deze keer zingen, luisteren, een tekst leren, knutselen en limonade drinken. Juf Anneke vertelt de geschiedenis van het verloren schaap. „Het was verloren, maar het is gevonden." In totaal hebben 31 kinderen één of meerdere keren dc vakanticbijbelkiub bezocht. Dc klubleiding heeft het zaad mogen strooien. De kinderen is het Woord van God voorgehouden. Ze zijn gewezen op dc enige weg. de Heere Jezus, om behouden te worden. De kinderen hebben geluisterd.

Het is God. die uiteindelijk de wasdom kan geven!

Apeldoorn. Anja van den Hul Gcrard ten Voorde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 september 1990

Daniel | 33 Pagina's

„In Marokko  bidden ze op een kleedje”

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 september 1990

Daniel | 33 Pagina's