Ouder worden.... en dan?

Een vraag die levensgroo! voor ons staal: „Ouder worden.... en dan? " Het kan ook een levensvraag zijn waar we elke dag mee worstelen, vooral met het „en dan? " Deze vraag is er niet alleen als de zorg van een bejaardenhuis ons omringt, maar ook als de zorg van het gezin onze volle aandacht vraagt. Als we nog midden in het leven staan en onze levenszon nog op haar hoogste punt staat. Als onze middagzon gaat dalen, ervaren wij dikwijls dat we veel los moeten laten. Onze mening wordt soms milder en veel dingen laten wij eerst bezinken voor wij onze gedachten uitspreken.

Als de Heere het geeft dat wij als man cn vrouw nog samen mogen zijn cn steeds meer op elkaar aangewezen zijn, ook dan kan het een dringende vraag zijn: „Ouder worden.... en dan? " Nog schrijnender is deze vraag als wij alleen zijn. Als de Heere ons de huwelijks-en kinderzegen onthouden heeft en wij niemand hebben met wie wij over deze vraag kunnen spreken, dat kan ons benauwen.

Wie wij ook zijn, de levensvraag: „Ouder worden.... en dan? " kan ons dag en nacht bezetten. Zeker als wij door een handicap steeds meer zorg nodig hebben.

.... in ons hart gegraveerd

Wanneer wij deze vraag in bijbels licht bezien, dan horen wij de psalmdichter geknield voor zijn God bidden: „Verwerp mij niet in hoger jaren en laat Uw voorzorg over mij niet varen, laar met de kracht van 't leven, Uw hulp mij niet hegeven." David kende uit ervaring de gebreken van de ouderdom. Eens een fiere herdersknaap die een leeuw en een beer versloeg en door de Heere tot koning gemaakt, deed hij vele heldendaden. Maar de broosheid van het lichaam liet zich ook bij hem gelden. „De koning David nu werd oud en weibedaagd!" Bij de ontluistering van het eens zo sterke levenshuis en bij de beleving van het „ouder worden", moet het onze levensbede zijn:

„Heere, maak mij bekend mijn einde en welke de maat van mijn dagen is, dat ik weet hoe vergankelijk ik ben”

De jonge Schotse predikant Andrew Gray, die maar 21 jaar werd, zegt tot ons onderwijs en besturing bij het ouder worden en de kortheid van ons leven:

„Zijt meer in de overdenking van de dingen die vóór u zijn, dan in de zaken die achter u zijn. Ziet meer op het einde dan op hetgeen voorbij is en jaagt naar het doelwit tot prijs der roeping Gods. die van boven is in Christus Jezus.”

Deze jonge predikant die zo dicht bij de hemel leefde, was zo van het sterven doordrongen, dat hij als een herder achter de schapen aandrong met een heilige ernst:

„ Waartoe is het nodig dat zo sterk aan te dringen, wie weet niet dat zijn dagen op aarde kort zijn? O. dat die overdenkingen met ons mochten opstaan in de morgenstond en ons neerliggen in de nacht en altijd bij ons waren. Indien wij overdenkingen over de konheid van onze tijd in ons hart gegraveerd hadden, zo zouden zij een spoor in onze zijde zijn om dat werk voor de eeuwigheid te doen waarvan geschreven staat: „ Werkt uwszelfs zaligheid met vrezen en beven.”

Ouder worden.... en dan? is een vraag die oproept tot bezinning. Als onze levenstijd over de middaghoogte heen is, wordt dc ontluistering van ons leven steeds meer ervaren. Wat eens krachtvol en sterk was, wordt ontkracht en zwak: wat vlug en rap was in de jonge jaren, wordt traag en langzaam. De schone schepping Gods wordt door onze zonden als de grafbloemen die spoedig verwelken.

Eéndags-mensen zijn wij hier! Die de reis niet verder strekken, als de afgepaalde grens en dan weer gaan vertrekken.

Eéndags-mensen zijn wij hier! Op ons allen ligt dit stempel; want wij wandelen iedere dag langs de smalle levensdrempel. Eéndags-mensen zijn wij hier! Op de korte levensreize;

zo 'l uw zielservaring is mag ik u gelukkig prijzen.

Want die hiernaar leerde teven, zo zijn tijd gebruiken mag. weet zijn dagen uit te kopen, leerde leven bij de dag.

Eén ding!

Als wij daar iets van beleven, dan komt heel ons leven, alles wat wij denken en doen in ..eeuwigheidslicht" te staan. Als iets in het volle licht staat dan zijn er wel schaduwen omheen. Maar één ding wordt dan het allerbelangrijkste. daar jaag ik naar, zegl Paulus, of ik het ook grijpen mocht, waartoe ik ook van Christus Jezus gegrepen ben.

Als een gevangene van Jezus Christus kende ook Paulus de ontluistering van zijn aardse tabernakel. Maar niet uitzichtloos! Bij dit stervensproces had God hem een eeuwig huis in 't vooruitzicht gegeven. Het ..ouder worden.... en dan? " werd voor Paulus tot een poort des levens, aan het einde van de lichte verdrukking die zeer haast voorbijgaat.

Mijn ziel gered...

De vraag „Ouder worden.... en dan? " roept ook om een bidvertrek voor ons stervensuur. Het geeft binnenkamerwerk, om ons voor de Heere te onderzoeken of wij reisvaardig zijn. Daar moeten wij in deze rusteloze wereld stil voor zijn. Stil voor de Heere God, Hij alleen kan ons het licht van Zijn Heilige Geest geven. Die ook als het ons aan woorden ontbreekt, in ons zucht met onuitsprekelijke zuchtingen. Dan komt ook het „en dan" in ander daglicht te staan, wc blijven dan in ons bidvertrek alleen met Jakob over bij Pniël. In onze gebedsworsteling wordt dan de bede geboren: ..Ik laat U niet gaan. tenzij Gij mij zegent." De zon rees over Jakob op toen hij door Pnicl ging en hij mocht getuigen: , .Ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn ziel is gered geweest.”

....en dan?

Op de eeuwigheidsgrens stonden Christen en zijn vriend Hopende voor de doodsrivier. De pelgrimsreis was haast ten einde. De contouren van de hemelstad met de hemelpoort kwamen in zicht. Maar zonder brug was tussen hen de diepe rivier die nog scheidde van hun Koning.

Al sprekende met elkaar, zag John Bunyan, hoe de wateren van de rivier hen overstroomden cn Hopende zijn broeder moed insprak: „Mijn broeder daar zie ik de poort al en ik zie er ook staan, die al wachten om ons te ontvangen!”

Maar Christen, ziende op zichzelf scheen te zinken. Hopende zijn hoofd boven water houdende, sprak: „Zijt goedsmoeds!”

Toen braken ook voor Christen de banden van de dood, terwijl hij in heilige verrukking uitriep: „Ach. ik zie Hem weer en Hij zegt tot mij: als gij door het water gaat. zal Ik bij u zijn. en door dc rivieren, zij zullen u niet overstromen." En terstond kreeg hij grond onder zijn voeten om dc rivier te doorwaden. Een engelenwacht vergezelde hen naar de hemelpoort. De stad lag op een grote en hoge berg. maar de engelen droegen hen opwaarts tot de Koning van de bruiloftsstad. Tot hun grote verwondering bemerkten Christen en Hopende, dat hun sterfelijk gewaad, waar zij de pelgrimstocht mee hadden gemaakt, in de doodsrivier was achtergebleven. Het sterfelijke had onsterfelijkheid aangedaan. In blinkend gewaad kwamen de trompetters van Vorst Immanuël hen tegemoet.

Aan de hemelpoort gekomen zagen Christen en Hopende de schitterend gouden letters boven de poort: „Zalig zijn zij die Zijn geboden doen. opdat hun macht zij aan de boom des Levens en zij door de poorten mogen ingaan in de stad." Toen zag John Bunyan dc pelgrims binnengaan in de hemelstad. in static geleid tot hunne Koning. Daar werd het ....en dan? " verwisseld met eeuwige blijdschap. Want geen inwoner zal daar zeggen: ..Ik ben ziek. want het volk dat daarin woont, zal vergeving van ongerechtigheid hebben.”

Ik reis naar de hemel: al 't aards gewemel verhindert mij niet. Zwijgt, zinnen en lusten; mijn hart kan niet rusten, zolang gij gebiedt.

Hoe dichter ik nader tot 't huis van mijn Vader, hoe sterker ik hijg naar de eeuwige woning, waar 't heil van mijn Koning mij wacht, na de krijg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen