In gesprek met Zinaïda Viltsjinskaja

De tijd gaat snel als we in gesprek zijn met dc Russische christin Zinaïda Viltsjinskaja. Wij ontmoetten deze vrouw toen zij enige weken in Nederland was en u hebt al iets over haar kunnen lezen in Daniël nr. 5. Als leden van het Comité Vrouwenbonden mochten we haar ook vragen stellen en wij maken daar gretig gebruik van. Een medewerkster van Friedensstimme Duitsland, Margarete Schmidt. vertaalt onze half Duitse, half Nederlandse vragen. Glimlachend kijkt ze naar Zinaïda. die ons antwoord geeft in het voor ons zo onbegrijpelijke Russisch. Slechts een enkel woord is ons bekend en zo nu en dan horen we „njet", „perestrojka", „glasnost" of een bekende Russische naam. Gelukkig geeft

Margarete Schmidt ons de Duitse vertaling van het antwoord. Hoewel dat nog niet gemakkelijk is. begrijpen we gelukkig toch het gesprokene. Ingespannen luisteren we. terwijl de sekretaresse van Friedensstimme Nederland - Marga Pepping - vragen en antwoorden opschrijft. Van haar verslag maak ik hierbij dankbaar gebruik!

Een greep uit de vragen en antwoorden

Hoe is het met de Verwantenraad? Ontmoeten de wouwen elkaar nog?

De Verwantenraad als zodanig bestaat niet meer, maar er is nu een afdeling voor hulpverlening. De meeste voormalige leden zijn nu grootmoeder en hebben het druk met hun kinderen en kleinkinderen. Toch ontmoeten zc elkaar nog. bijvoorbeeld als een van de (klein)kinderen trouwt. Toen vorig jaar juni de gehele leiding van dc niet-geregistreerde baptisten enkele dagen bijeen was in Rostov, waren ook alle Verwantenraadsleden aanwezig. Alexandra Kozorezova. dc voorzitster, is thuis en werkt twee a drie uur per dag om later haar pensioen te krijgen.

Hoe vaak kwamen de Verwant en raadsleden vroeger hij elkaar?

Meestal om dc drie maanden, maar soms eerder. Dat hing van de situatie af. Er waren enorme afstanden te overbruggen: als men in Moskou bijeen kwam, moest men soms wel meer dan 3500 km reizen! De vrouwen konden elkaar niet even opbellen om datum en plaats van dc volgende vergadering mee te delen. Altijd had men te maken met de mogelijkheid afgeluisterd te worden. Ook het reizen kon gevaarlijk zijn. Het is meermalen voorgekomen dat de vrouwen gevolgd werden, bedreigd werden met arrestatie cn ook daadwerkelijk werden gearresteerd. Dc politie zocht dan wel een aanleiding om met ..goed" recht de vrouwen aan te houden. Toen Zinaïda in de trein gearresteerd werd. zei men: „Iemand heeft iets gestolen en we hebben gehoord dat jullie dat hebben gedaan....”

Hoe reageren de christenen in hel algemeen op de nieuwe situatie?

Het is tijn. dat het voor onze kinderen nu vrijer is op de scholen. Zij zijn niet meer verplicht de rode pioniershalsdoek te dragen en ook behoeven ze geen examen meer te doen in het vak Marxisme-Leninisme (de geschiedenis van de Partij), om verder te kunnen studeren.

Wij. christenen in Rusland, geloven echter niet. dat deze nieuwe situatie lang duurt. Het kon wel eens veel moeilijker worden, als Gorbatsjov weggaat, want de wetten zijn niet veranderd! Er zijn wel meer vrijheden, maar dat wordt niet algemeen bekendgemaakt. Zo stond er in maart 1988 een heel klein, onopvallend artikeltje in een bepaalde krant, waarin meegedeeld werd, dat er vrij christelijke lektuur mocht worden ingevoerd. Velen zagen dat natuurlijk over het hoofd. Wat waren zij verrast, toen de postbode plotseling pakketjes met Bijbels kwam brengen! Een voorrecht van dc nieuwe situatie is wel. dat we nu in de gelegenheid zijn om te evangeliseren in al die gebieden, waar Gods Woord nooit gebracht werd.

Hebt u - als ex-gevangene - toch een visum kunnen krijgen om naar het buitenland te kunnen gaan?

Ja, het zou vroeger niet mogelijk zijn geweest. Dan kon je alleen naar het westen als je een uitnodiging kreeg van een daar wonend eerstegraads familielid, zoals vader, moeder, broer of zus. Dat is dus nu niet meer nodig en vele christenen gaan dan ook naar het westen en nemen als zc teruggaan veel christelijke lektuur mee. Bij het verlaten van Brest werd Zinaïda's tas wel heel goed gekontroleerd. Bovendien werd er nadrukkelijk gezegd, dat ze maar niets negatiefs over de Sovjet-Unie moest zeggen. Zinaïda had echter vrijmoedig geantwoord, dat ze alleen de waarheid wilde spreken. Hoe zou anders het wonder van Gods trouwe zorg over haar in en buiten het vrouwenkamp verteld kunnen worden? ..Ik ben zo blij dat ik uw gezichten kan zien. ook al krijg ik er straks misschien straf voor....”

De tijd dringt. We moeten afscheid nemen en Zinaïda zegt: ..Heel hartelijk bedankt voor uw gebeden, uw brieven, voor de Bijbels en de andere boeken. Ik ben heel blij dat ik u mocht zien en ook dat u nog wat wilt doen voor Nadezjda. Moge de Heere u daartoe de kracht geven." Nadat Zinaïda in hel Russisch - voor ons onverstaanbaar, maar op een bijzonder indringende toon - de bijeenkomst met dankgebed besloot, zongen we haar staande toe de zegenbede uit Psalm 134 vers 3.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen