Bij de intreden van het nieuwe jaar

Als weer een snel vervlogen jaar voorbij is, komt het woordje 'even', waar we op de laatst gehouden bondsdag op zo duidelijke wijze bij bepaald werden, wel bijzonder in het teken van de werkelijkheid te staan.
Even leven, even 1989. Driehonderd vijfenzestig dagen. Een jaar is weer voorbij gegaan en.... het was maar even.
Als u dit leest, zullen we de jaargrens alweer overschreden zijn. Dan liggen de tachtiger jaren achter ons en de jaren negentig met een onvoorspelbare toekomst voor ons. Wat hebben de tachtiger jaren ons gebracht?
Als we de ontwikkelingen op allerlei terreinen eens onze aandacht laten passeren dan is er ontzettend veel vooruitgang geboekt. Maar was het altijd een vooruitgang ten goede? Ik vermoed van niet. Te denken valt aan het hele individualiseringsproces. Wordt daardoor de mens niet meer en meer losgeweekt van elkaar en daarmee teruggeworpen op zichzelf? De vereenzaming wordt steeds groter. En wie heeft er nog houvast? Toch zoekt een mens in een rusteloos voortgedreven wereld naar rust en geborgenheid. De bittere werkelijkheid is, dat hulpverlenende instanties bijna dag en nacht bezig zijn om aan de hulpvraag te kunnen voldoen. De spreekkamers zijn vol. En de binnenkamers?
De Heere mocht de ware nood der ziel in het hart doen geboren worden. En met die nood een roepen tot Hem Die gezegd heeft: „Op uw noodgeschrei deed ik grote wonderen". Wie weet. Hij mocht ons ook in 1990 nog genadig zijn! Velen onzer moesten in het jaar dat achter ligt de gang naar de dodenakker maken. De Heere gedenken in alle rouw en smart. Wij mochten nog terugkeren en samen een nieuwe jaarkring binnentreden. Zullen we die ook samen mogen beëindigen? Elk sterven predikt ons dat we op reis zijn naar een allesbeslissende en nimmereindigende eeuwigheid. En.... is daarop uw ziel wel ernstig toebereid? Namens het bondsbestuur wil ik u van harte Gods Zegen toewensen. De Heere geve moed, lust en krachten om in het komende jaar onze werkzaamheden te verrichten. Maar dat we bij al ons bezig zijn, hoe nuttig en noodzakelijk ook, zouden bedenken: „Eén ding is nodig!" Op de regionale vergadering te Goes werden we er zo nadrukkelijk op gewezen: „Eén ding is nodig!" Martha was bezig met veel dienens, maar Maria had het goede deel gekozen. En als we dat deel door genade mogen ontvangen, dan is er ondanks alles toch toekomst, ook voor de jaren negentig!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen