Oudejaarsavond

Hè, wat is dat nou: dc voordeurbel op dit late uur?

Ans Verhoef schrikt op uit haar gepeins en staat snel op. Haar breiwerk, dat ze ongemerkt vergeten is cn in haar schoot heeft laten vallen, rolt op de grond. Ze let cr niet op. Wie zou er op deze oudejaarsavond nu bij haar aanbeden?

Niet bang uitgevallen, opent ze de deur en ziet een in vale kleding gestoken jongen met een verwaarloosd uiterlijk. Even schrikt zc. maar dan zegt ze koel: ..Wat wenst u? " Maar als zc de om hulp roepende ogen van de jongen ziet. heeft ze meteen spijt van haar vraag. ..ik... eh. ja. ziet u, ik wilde vragen of u soms wat te eten hebt", klinkt het hakkelend. Nerveus strijkt hij met zijn hand door het sluike haar.

Resoluut zegt Ans: ..Kom binnen joh".

Als hij. toch wat aarzelend, binnen staat, geeft ze hem ccn duwtje.

„Ga zitten, dan zet ik even een kop koffie. Je bent natuurlijk ijskoud. Nee. wacht, kom eerst maar 's even mee."

Als verdoofd loopt de jongen achter haar aan naar de badkamer.

„Kijk, hier is een handdoek en daar liggen washandjes. Knap jezelf eerst maar eens even op. Ik zal even wat schone kleren halen van..." - haar stem stokt even - ..van mijn zoon".

Verbouwereerd blijft Henk achter. Die vrouw. die. die is toch wel veel te goed voor me. denkt hij. Hij staat nog verbluft naar het bad te staren, als Ans weer terug is. ..Hier joh", zegt zc warm. „je zult er wel een beetje in verdrinken, maar een kleinere broek heb ik niet. Kom nou. ik zal het bad wel vast laten vollopen, want als je daar blijft staan, kan ik met de koffie nog wel een uur wachten."

Als ze ziet dat hij wat wil zeggen en stamelend begint, zegt ze resoluut: „Nee, stil maar. straks mag je praten als je wilt." En stil voor zich heen: „Wie had dat gedacht, toch niet weer alleen op oudejaarsavond." Ze zucht cn zegt: „Zo. ik ga koffie zetten en jij zorgt dat je lekker wat bent opgeknapt. Tot zo."

Na een half uurtje, haar breiwerk heeft ze weer opgepakt, komt Henk wat schuchter en onwennig binnen. Ze veert op en zegt: „Neem een zit joh. dan haal ik ccn lekker bakkie, eh. tja. hoe heet je feitelijk? "

„Henk. mevrouw."

„O. goed. Henk. ik ben zo terug."

Als ze even later van de koffie zitten te genieten, vraagt ze: „Ben je lekker opgeknapt? "

„In maanden heb ik me zo lekker niet gevoeld, mevrouw. Weet u wel wie u binnenhaalt? Een... een..."

Voordat hij verder kan praten, zegt Ans nuchter: „Nou. nee. of ja toch. een bleke lange jongen, die op zoek is naar iemand die hem begrijpt."

Henk stoot eruit: „Een jongen die zijn leven vergooid heeft, mevrouw. Ik... ik...'

Verder komt hij niet en hij begint woest (e snikken. Ans staat op. gaat bij hem zitten en slaat "r arm om hem heen. „Huil maar 's goed uit", zegt ze en ze laat hem begaan.

Ze peinst. Hoe vreemd kan het toch lopen in het leven. Al drie keer alleen de oud ej aa rsa vond doo rgebracht. Alweer vijfjaar geleden dat ze Johan moest verliezen.

Hoe hard en wreed was dat geweest. Harry. hun enige zoon. was toen bijna twintig en hij was toen haar steun geweest. Of nee. ze schudt vetward haar hoofd: niet Harry was haar steun, maar haar Vader in de hemel en Harry ook. maar anders. Ook hem had ze moeten wegdragen. Als verdoofd was ze geweest, toen men haar het bericht bracht. Een droevig ongeluk. De gebeurtenissen verglijden door haar gedachtenwcreld. Ineens kijkt ze naar Henks witte gezicht en herinnert zich vaag dat gezicht meer gezien te hebben. Toen ze als in een bange, onwezenlijke droom achter de baar aan liep, werd er een roos op de kist gegooid en dat bleke gezicht herinnert haar aan wat ze toen onbewust had gezien. Dat was hij. weet ze nu met stellige zekerheid cn haar

gedachten versnellen. Maar dat wordt ze rustig. Zc zal het wel horen straks. De kalme gelaatsuitdrukking komt weer terug op haar gezicht. Ze heeft, mede door haar standvastig karakter, de strijd toen uitgevochten cn is als door "t lijden gelouterd, verder gegaan, 't Is geen gemakkelijk weg. maar ze is toch. ondanks alles, niet alleen.

Hel snikken naast haar bedaart. Beschaamd kijkt Henk haar aan en zegt: „Sorry, ik eh. ik..."

„Stil maar. joh", zegt zc cn ze strijkt hem over z'n nog natte haar. ..Misschien kun je beter eerst naar bed gaan en wat proberen te slapen; dan praten wc morgen wel verder als je wilt. Of...? " Ze kijkt hem aan.

„Nee", zegt Henk. ..ik moet u eerst iets vertellen." Hij staart een poosje voor zich uil cn begint toonloos tc vertellen. ..Ik heb uw zoon Hamgekend. want ik studeerde samen met hem in Rotterdam. Ik was niet bepaald zijn vriend, want ik zat 'm vaak dwars. Hij straalde een soort zekerheid uit. die ik niet kon verdragen. Toen ik tien jaar was. stierf mijn moeder, ten gevolge van een ernstige ziekte, zoals men dat noemt.

Mijn vader kon het alleen niet aan en verwaarloosde de boel. Bij m'n oom en tante, die me in huis opnamen, hield ik het niet uit. Ik ben weggelopen toen ik zeventien jaar was cn kwam bi j het JAC terecht. Daar hebben ze een kamer voor me gezocht cn ervoor gezorgd dat ik na m'n atheneum kon studeren. Maar al met al was ik alleen en zwierf vaak 's avonds door de stad: op zoek naar rust. Ik was wantrouwend en veel waarden of normen hield ik er niet op na. Heel vroeger had m'n moeder me wel eens uit de Bijbel verteld, maar alles wat ik me bij christenen voorstelde, was het gebodenidee en de boeken van Wolkers bevestigden die ideeën alleen maar. Toen ik uiterlijk heel zelfverzekerd m'n studie begon, ontmoette ik Harry tijdens werkgroepen.

Zijn rustige manier van doen prikkelde mij. Ik was jaloers op zijn innerlijke rust. die bleek tijdens diskussies en heb herhaalde keren geprobeerd. hem in de val te laten lopen door strikvragen op hem af te vuren. Een keer dacht ik m'n zin te hebben, zo'n vijf jaar geleden. Het bestaan van God werd ter diskussie gesteld en hij zei notabcne heel indringend:

„En toch zou ik zonder Hem niet kunnen leven". Toen zei ik. puur om het hem moeilijk te maken: ..O nee. wat moet je dan met zo'n God. Die deze wereld in ellende laat zitten en Die de dood toestaat als je net even gelukkig bent? ". Toen werd hij spierwit en beet op z'n lippen.

„Vandaag is het een jaar geleden dat ik met m'n moeder m'n vader moest gaan begraven." Het werd doodstil en ik had het gevoel alsof ik door de grond ging. maar hield vol: „Was je toen ook zo zeker? ". Medestudenten keken me verontwaardigd aan. maar ik wilde antwoord.

Na een korte pauze zei Harry. terwijl hij me strak aankeek: „Nee, op dat moment niet, maar tóch heb ik later die rust weer gevonden in God. Niet dat ik er blij mee was, want ik mis m'n vader nog elke dag. maar met m'n moeder, die zich er zo Ilink onder hield, heb ik het toch leren aanvaarden, want m'n vader is nu gelukkiger dan toen." Na deze woorden was het een poosje stil en toen zei Harry, heel zacht: „Ik denk dat wc God zo vaak afmeten naar ónze beperkte maatstaven, maar Hij is zo oneindig veel hoger dan wij." Toen was het tijd om naar het daaropvolgende college tc gaan. maar ik ging niet. M'n gedachten dwarrelden maar rond cn ik zwierf tot 's avonds laat in de stad. Toen ik thuiskwam, heb ik met gebalde vuisten naar boven gestaan en geschreeuwd: „O God. als U bestaat, geef me dan die zekerheid!"

Na die tijd heb ik Harry omlopen zoveel ik kon. Ik was jaloers en vertikte het. hem m'n excuses aan te bieden voor m'n lompe uitval.

Op een dag kwam hij wat laat de collegezaal in cn ging bij mij zitten. In de pauze kwam hij naar me toe cn zei: „Heb je zin om volgend weekend met mij mee tc gaan naar huis? M'n moeder zou het ook fijn vinden als ik iemand meebracht." Uit het veld geslagen keek ik hem aan en vroeg spottend: „In deze kleren? " „Ja. in die kleren" zei hij toen. „doe je het? ". Na een , .'k Zal wel zien" ben ik weggelopen. Toen ik later in het fietsenhok langs hem liep, zei ik korl: „Oke". Het „fijn" dat daarop volgde, verwarde me en ik lietste als een razende naar m'n kamer."

Hier stopt Henk en nerveus graait hij door zijn haar. Een snik. en dan vervolgt hij: „De volgende dag hadden we werkgroep. Zoals altijd kwam ik wat te laat en zag iedereen met ontdane gezichten naar de werkgroepleider staren. Ik bleef bij de deur staan en luisterde mee. „Spoorwegovergang werkte niet. op slag dood", hoorde ik en vroeg toonloos: „Wie? ". Toen ik Harry's naam hoorde, ben ik

weggerend en heb me twee dagen in m'n kamer opgesloten. Nadien heb ik me op m'n studie geworpen cn vervreemdde langzamerhand, 's Avonds als ik klaar was mei studeren, kon ik niet rustig worden cn ging op zoek naar een café of disko en vaak kwam ik pas bij vieren beschonken thuis. Gebracht door „vrienden". Dat hield ik twee jaar vol en toen kon ik niet meer. Ik moest aldoor aan u denken, omdat ik u gezien had op de begrafenis, waar ik perse naar loc wilde. Ik raakte dat beeld niet kwijt en heb nagezocht waar u gewoond had. Na veel navragen kreeg ik uw adres, maar ik durfde toch niet. Maar nu, vanavond voelde ik me zo ontzettend alleen en toen ben ik op zoek gegaan." Het blijft stil in de kamer.

Ans is onder de indruk van zijn verhaal. Haar gedachten gaan terug naar die tijd. Dan zegt ze opeens: „Heb jij die roos toen op de kist gegooid waar Harry's lichaam in lag? " Hij kijkt haar schuw aan en knikt. Zc drukt hem even tegen zich aan en staat dan op. „Ik moet dit even verwerken. Henk. Wil je nog koffie? Dan doen we nog een bakje en ik denk dat de klok dan wei twaalf uur zal slaan, dan gaan we eerst naar bed."

„Ja maar", stamelt Henk. ..ik ga weer naar...."

„Ho. ho". onderbreekt Ans hem. „jij met mijn kleren weg? Nee jongen, dat zal je niet lukken." Dan, ernstig: „Jc blijft hier slapen. Henk en morgen zien we wel verder." Na de koffie staat ze op cn zegl: „Ik ben gewend om op deze avond Psalm 90 te lezen, over de vergankelijkheid van het leven. Na de dood van mijn man deed Harry het voor mij en daarna deed ik het zelf. Maar nu moet jij het maar doen voor me. wil je? " Henk schrikt, maar durft geen nee te zeggen en even later zit hij met dc Bijbel in zijn handen, opengeslagen bij Psalm 90. Dat boek, waarvan hij nooit heeft willen weten, heeft hij nu vast en hij moet er uit lezen. Hardop nog wel. Aarzelend kijkt hij naar Harry's moeder. Ze knikl hem toe en zegt: „Toe maar. het hoeft niet vloeiend tc gaan." Dan begint Henk hakkelend te lezen. Hij begrijpt er niet alles van, maar de eenvoud van de woorden ontroert hem. Als hij klaar is. geeft hij het boek terug aan Ans en die zegt: „Zal ik nu nog een stukje voor je lezen? " „Goed", zegt hij en wacht, toch wat gespannen af. Stond er niet ergens in dat boek een verhaal over een verloren zoon? Dat had hij wel 's gehoord. Zou ze dat lezen? Vast wel.

Ans' stem doorbreekt zijn gedachten cn getroffen luislcrt hij naar haar indringende stem. „Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars tot bekering." Na wat geblader vervolgt Ans: „Komt allen tot Mij die vermoeid en belast zijt en Ik zal u rust geven." Als Henk daarover stil zit te denken, wordt de stilte verstoord door het slaan van de klok. Twaalf uur. Een nieuwjaar staat cr voor de deur. Hoe vreemd is het nu. Zou hij nu tóch nog ook die rust mogen vinden?

Ans staat op en slaat spontaan haar armen om de schouders van Henk en zegt: „Van harte een gezegend nieuwjaar toegewenst, jongen. Die rust van Harry is nog te vinden." Het verhaal over Harry's gedrag op de universiteit heelt haar ontroerd en i dc tranen springen haar nu in de ogen. Ook van dankbaarheid. omdat ze een nieuwe taak op haar weg geplaatst ziet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen