Nederlands Oost-Indië

Nederlands Oost-Indië - sinds 27 december 1949 de Republiek Indonesië - is meer dan 300 jaar ccn kolonie van Nederland geweest. In 1619 stichtte Jan Pieterszoon Coen Batavia, het tegenwoordige Djakarta. Door de handelsreizen die de Verenigde Oostindische Compagnie (VOC) in de Gouden Eeuw naar het verre Oosten maakte, kwam de hele Indische Archipel met zijn vele eilanden onder Nederlands beheer.

Onze regering liet zich daar vertegenwoordigen door een gouverneur-generaal en in het hele gebied woonden Nederlandse ambtenaren.

Omstreeks 1930 ontstond door de opkomst van een nationalistische stroming verzet tegen het in 1830 ingevoerde kultuurstelsel en ook tegen de Nederlandse regering.

Na de onverwachte aanval van Japan op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbour op 7 december 1941 en de slag in de Javazee in februari 1942 werd Indië bezet gebied van Japan. De Nederlanders werden in kampen ondergebracht de mannen gescheiden van de vrouwen en kinderen. Vele hebben in deze kampen het leven gelaten.

Toen Japan in augustus 1945 kapituleerde - na de atoombom op Hirosjima - werd Indië weer vrij. Men wilde echter ook vrij worden van Nederland. Soekarno en zijn jonge vrijheidsstrijders, de Pemoeda's, riepen meteen de Republiek Indonesië uit. Japan mocht van Amerika cn Engeland volgens de kapitulatievoorwaarden het gezag over Indië houden totdat de Brits-Indiërs zouden komen.

De Nederlandse regering wilde uiteraard ook zelf de orde herstellen cn haar gezag handhaven. In 1945 vertrokken de eerste vrijwilligers al, die eerst niet eens door de grote mogendheden werden toegelaten. Na hen volgden de jaren daarop duizenden soldaten. In totaal zijn er ongeveer 25.000 vrijwilligers en 100.000 dienstplichtige militairen gegaan. Zij kregen steun van 40.000 militairen van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL). Op 27 december 1949 werd door de Nederlandse regering het beheer over Indië overgedragen aan de Republiek Indonesië. In de maanden daarna keerden dc Nederlandse militairen weer naar huis terug. Er bleven echter 3000 jongens voorgoed achter. Zij waren om het leven gekomen bij gevechtshandelingen of als gevolg van ziekten. Zij liggen op de erevelden begraven tot de dag van Christus" wederkomst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen