Lydia en Orlov

Ja, ik weet wel hoor, wat een poosje geleden met je oom gebeurd is en ik weet wel dat de mensen bij elkaar kwamen bij jullie op dc zolderkamer. Je dacht natuurlijk dat ik het verraden had. Maar dat is niet waar hoor Lydia. Ik heb het ccht niet gedaan. En weet je, ik vind jou eigenlijk een hele dappere meid. Wat jij in de klas durft, dat durf ik helemaal niet. Alle kinderen uit de klas zijn lid van de pioniersklub van de kommunistische partij en daar horen wij heel vaak dingen over de christenen. Maar ik denk eigenlijk dat ik daar dingen hoor die niet waar zijn. Joh, vertel me nou eens iets over je oom cn over je tante en over wat jullie denken en wat cr allemaal in dc Bijbel staat die jullie hebben.”

Maar Lydia vertrouwt Orlov zomaar niet. Zij kijkt hem even aan en zegt: „Nou joh uh, kom morgenavond maar, dan weet ik ook of je echt meent wat jc zegt. Morgenavond om zeven uur dan zijn wij thuis bij elkaar en dan lezen wc uit de Bijbel en dan zingen we met elkaar. Kom dan gewoon.”

„Maar komen daar dan ook wel eens andere mensen, want dan durf ik niet hoor. Als mijn vader dat zou merken.... Hij is van de politie.”

„Nee. nee wees daar maar niet bang voor. Er komt verder niemand want we doen het een poosje alleen met onze familie.”

Dc volgende dag komt. Het is bijna zeven uur. De familie Korkof zit bij elkaar. Oom zal weer verder gaan met iets te vertellen uit de Bijbel.

Klop, klop. klop. Er wordt op de deur getikt. „O ja. oom. tante, ik heb het eigenlijk helemaal niet verteld, maar een jongen uit mijn klas wil komen. Hij heet Orlov. Mag hij erbij zijn als wij met elkaar de dag besluiten? " „Natuurlijk!”

En direkt wordt de deur opengedaan. Oom Korkof is erg vriendelijk tegen Orlov. „Kom erbij, wat fijn." De deur gaal direkt weer dicht.

„Ik wil verder gaan met een verhaal waar ik ook over verleid heb toen ik meegenomen werd door de politie. Ik wil vertellen over de engelen. Ik moet het uit mijn hoofd doen. want mijn Bijbel kan ik niet meer vinden. Ik denk dat hij door dc politie meegenomen is.

Gelukkig ken ik veel verhalen uit de Bijbel uit mijn hoofd." Dan bedenkt Lydia opeens dat ze die Bijbel die oom weggelegd had. heel snel gepakt had en onder het matras van dat ene bed dat nog boven in de kamer stond verstopt had. Net als zc het wil zeggen, bedenkt ze iets anders.

Als oom klaar is en ze gezongen en gebeden hebben, haalt Lydia de Bijbel te voorschijn van onder het matras van het bed boven. „Oom. we hebben nu nog maar één Bijbel, maar over een poosje kunnen we er misschien weer één kopen en u en tante en ik ook al een beetje, weten al best veel bijbelteksten uit ons hoofd. Daar kunnen wc toch met elkaar over praten. Orlov weet nog helemaal niets. Mag hij de Bijbel meenemen? Misschien kan hij er in lezen en misschien kan hij dan dingen vragen aan u.”

Oom Korkof vindt het direkt goed. „Dat vind ik een prachtig plan Lydia." En voordat Orlov weer weggaat, zegl oom: „Orlov. als jij ook graag de Heere wilt dienen, moet je een ding niet vergeten: je zult het heel moeilijk krijgen, vooral in dit land en vooral omdat jouw familie de Heere niet dient. Maar vergeet niet dat als jc het echt meent, als jc echt met je zonden bij de Heere komt. dan kan Hij iets geven dat geen mens je afpakken kan. Jc ontvangt dan geluk wat eeuwig blijft.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen