Lydia en Orlov

Als ze thuis komt, is tante druk bezig. „Tante, wat bent u toch aan het doen. wordt de grote schoonmaak gehouden? "

„Nee Lydia. weet je vanavond komen hier mensen op bezoek. We weten wel dat het niet mag, maar vanavond wilen we toch over de Bijbel gaan praten. Oom wil uit de Bijbel gaan vertellen. We willen een samenkomst gaan houden waarop vrienden komen. Sommigen komen van ver met auto's. Maar ik wil dat het niet beneden in het huis gebeurt. Dat vind ik te gevaarlijk. Daarom heb ik boven een paar kamers leeggemaakt. De muur tussen die kamers kunnen we zo weghalen, dan kunnen cr heel veel mensen in. Beneden vind ik het te gevaarlijk. Gelukkig komen onze vrienden niet allemaal tegelijk. Er komen er steeds een paar."

„Mag ik u helpen? ", vraagt Lydia. Vroeger in de stad bij haar eigen vader en moeder was zij de kleinste. Nu bij oom en tante Korkof is zij de oudste en daarom helpt ze tante vaak mee. Ze is ook al tien!

Alles wordt klaargemaakt. „Nou", zeat tante, „laat maar ccn bed staan hoor Lydia. Op dat ene bed kunnen dan misschien enkele oude vrouwen zitten. De andere mensen moeten gewoon staan. Dan kunnen er meer in onze kamers."

Die avond komen de vrienden van de familie Korkof. Sommigen hebben heel ver moeten rijden, maar ze wilden zo graag met elkaar praten over de Bijbel en met elkaar zingen en bidden. Steeds komen er een paar mensen binnen en het duurt niet lang of dc grote slaapkamer is helemaal vol met mensen. Oom gaat beginnen. Hij leest een hoofdstuk uit Mattheüs 18. Dan zegt hij: „Dit vind ik zo'n mooi hoofdstuk, want daar staat in dat kinderen van God. mensen die de Heere liefhebben, mensen die een nieuw hart van de Heere hebben gekregen, het niet altijd gemakkelijk hebben.

Maar cr staat ook in. dat de Heere engelen wil sturen en dat Hij dat ook doen zal om voor Zijn kinderen te zorgen. Daar wil ik eigenlijk iets over vertellen."

Er wordt ook gezongen. En Lydia mag een vers opzeggen. Ze is erg blij want cr zijn nog een paar jongens en meisjes gekomen. Van elfen van twaalf jaar. Die ziet ze bijna nooit meer. Ja natuurlijk wel op school maar dat zijn hele andere jongens en meisjes, die weten helemaal niets van de Bijbel af.

Maar dan Gepiep van remmen. Daar heb je het natuurlijk weer. zoals het vaker gebeurt. Ja hoor. Gebons van portieren. Lydia die vlak bij het raam staat, kan in de tuin kijken. Ze ziet dat de poort wordt opengerukt. Eén, twee. drie. vier. vijf. zes. zeven. acht. Acht politiemannen. Lydia denkt direkt aan Orlov. Die zal thuis wel het nodige gezegd hebben, want wie kan nu weten dat zij hier vanavond boven zijn.

Maar Lydia heeft niet veel tijd om na te denken. De kerels zijn in een wip boven. „Hé, Korkof. je weet toch wei dat we dit niet meer willen. Schiet op man, naar beneden. Loop snel anders geef ik je ccn dreun en dan lig je geli jk beneden."

Oom Korkof kan niets meer doen. Hij legt zijn Bijbel maar even weg. Hij kijkt nog even naar zijn kleine kinderen die op de grond zitten en ook naar zijn vrouw en naar Lydia. Dan moet hij mee.

Het duurt niet lang of dc auto met de politiemannen verdwijnt. Lydia ziet nog net iets van de achterbumper door het raam. Veel vragen komen bij haar op. „Wil God dat nou. bestaat God nou echt? Of zouden de mensen op school gelijk hebben en mijn juf die dc dingen zo vreselijk scherp kan zeggen? " Ze weet hel even niet meer.

Oom had toch verteld dat er engelen zijn, die Gods kinderen beschermen. En Lydia weet zeker dat oom Korkof bij de kinderen van God hoort.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen