De lastbrief van een ambassadeur

Bijna aan het einde van de aardse loopbaan, raag dominee Jacobus Fruytier. door Gods genade achteromzien. In verwondering over de trouw des HEEREN schrijft hij: „God heeft mij tot een wachter in Nederland gesteld. In Aardenburg werd ik bevestigd op 24 augustus 1681. Mijn inleidingspreek was de aanspraak van God aan Ezechiël: „Gij nu, o mensenkind.

Ik heb u tot een wachter gesteld over het huis van Israël... gij zult hen van Mijnentwege waarschuwen." Die woorden hebben door de indachtmakende Geest Gods altijd op mijn hart gewogen, zij hebben mij aangezet om met woord en schrift Ncérlands volk tc waarschuwen. Mijn jaren zijn nu hoog geklommen, ik ben al in mijn 66e jaar getreden en God heeft mij doen zien, dat aan de behoudenis van de jeugd, de behoudenis van het land cn de kerk vast gemaakt is. (...)

Omdat ik voel dat mijn krachten verminderen en dat ik daaruit besluit, dat mijn werk haast afgewerkt zal zijn, heb ik begeerte om nog een getuigenis op schrift te stellen."

„Ik kan ook, zegt deze predikant, „getuigenis geven hoe verkwikkelijk het nu in mijn oude dag is, dat ik door Goddelijke genade in de dagen van mijn jongelingschap, zocht tc gedenken aan mijn Schepper. Kon ik de verkwikking en troost die daarin ligt uitdrukken, ik twijfel niet of uw genegenheid zou ook uitgelokt worden!"

Van die diepe innerlijke vrede gaf hij niet alleen getuigenis, maar het straalde als een helder schijnend licht ook naar buiten in een duistere wereld. Zodat het waar werd: „Zij zullen groen en fris, gewenste vruchten dragen, om met verheugde monden, te roemen 't recht huns Gods."

En Ik verbrak dezelve

Aan de opdracht van zijn hemelse Zender getrouw en gedreven door dc liefde van Christus, ontbrandde er in het hart van Jacobus Fruytier „een heilig vuur."

Met pastorale bewogenheici schrijft hij naar Zacharias' profetenwoord: „En Ik verbrak dezelve, teniet doende Mijn Verbond, hetwelk Ik met al deze volken gemaakt had." Het is een bedroefd voorteken als God dc twee staven „Liefelijkheid en Samenbinders" verbreekt.

Dat is. wanneer Hij dc zuivere godsdienst die een volk heilig maakt en de eendracht die haar sterk maakt, wegneemt. Indien het geslacht dat nu opwast en de hoop is van de volgende eeuw, zoveel ontaardt van "t geslacht dat nu gaat sterven, als dat ontaard is van haar goede voorouders, dan zal het Neêrlands ondergang zeer verhaasten. Men moet vrezen dat de maat der zonde haast vol is."

Dc Heere schonk deze worstelaar niet alleen de Geest der genade en der gebeden, maar ook de Geest der wijsheid cn des verstands, om in alle ootmoedighied de wonde-plek aan te wijzen én dc Geneesmeester Die balsem heeft uit Gilead.

En gedenk aan uw Schepper...

Door Gods genade al jong op de leerschool van de Heilige Geest gebracht, had de jeugd de liefde van zijn hart. 's Werelds leus: „Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst", was hem niet onbekend. Daarom zijn dringend appèl vanuit de Bijbel: „En gedenk aan uw Schepper in de dagen uwer jongelingschap, eer dc kwade dagen komen en de jaren naderen, van dewelke gij zeggen zult: „Ik heb geen lust in dezelve."

In „Salomo's raad aan de jeugd", beschrijft hij hoe goed het is om jong de Heere tc vrezen.

„Die Mij vroeg zoeken, zullen Mij vinden en die Mij vindt, die vindt hel leven." Aan uw Schepper gedenken? Dat is. Hem lief te krijgen en u aan Hem te wennen. Dan zal Hij u vrij maken en u heiligen door de Waarheid. Dat

zal u dringen om voor Hem te leven en testerven. (...) In dc jeugd komen er wel eens enige treurige dagen. Daar ontstaat wel eens een onweer in de zomer, maar gaat dc zon onder, de maan en de sterren worden gezien, daar is nog iets dat dc jeugd ophoudt. Hebben ze treurige dagen? De slaap bij nacht verkwikt zc weer. Treffen bij het ouder worden de gebreken van de ouderdom, dan worden zij voorbeelden van lijdzaamheid in de kruisschool, als die geleerd zijn het juk des Heeren in de jeugd te dragen. En van al de vruchten, die zij van jongs gedragen hebben op zijn tijd, als bewijzen van geloofsoprcchthcid en vereniging met Jezus, beginnen zij voorsmaken tc genieten in dit leven en een gestalte om genist te willen sterven. Ja. om met Paulus naar dc dood tc verlangen, om ontbonden te worden en met Christus te zijn.

De verborgen omgang met de Heere

Al schrijvende voor jonge mensen, werd het hart van dominee Fruytier verlevendigd, om ook ouderen die de kroon der grijsheid dragen te onderwijzen. De zomertijd in zijn leven was óók voorbij, de herfst en wintertijd was gekomen. Bij ondervinding kende hij Gods stem en de verborgen omgang met de Heere als een vriend met zijn vriend. Van deze bevinding schrijft Jacobus Fruytier: „Ik ben jong geweest, ook ben ik oud geworden. Wat kan een oud soldaat al niet verhalen, dat hij ondervonden heeft... zo is het ook met een oud Christen. Hij kan verhalen hoe listig, boos en onvermoeid de geestelijke vijanden zijn. Maar ook hoe getrouw Jezus is voor die Hem gegeven zijn van de Vader. Zo kunnen zij anderen dienen tot versterking en aanmoediging. gelijk oude officieren de jonge soldaten kunnen doen."

Wetende dat de wintertijd in het bejaarde leven veel ongemakken en knus met zich meebrengt, spoort hij toch godvruchtige christenen aan om vaders en moeders te zijn. evenals de oude Loïs was in dc geestelijke opvoeding van Timotheüs, om daarvan iets naar buiten uit te laten stralen door Gods genade. Ook is het een grote zegen als er onder hen voorbidders voor de kerk mogen zijn. zoals Mozes. Aaron en Samucl. Zij waren ernstige aanrocpers van Gods Naam en de Heere verhoorde hen.

Een onuitsprekelijke vreugde

Dominee Fruytier wist dat zijn levenstijd nog maar kort was. Daarom schreef hij met veel ernst cn aandrang; zijn pen vloeide als het ware over. Door liefde tot de dienst des HEEREN gedrongen, schrijft hij met inkt en pen: „De godvruchtige ouderdom heeft ook zijn vermakelijkheden, die deze dagen tot goede dagen maken. Is het in de koude, winterse dagen vermakelijk bij een goed vuur zich tc verwarmen? Het is geen minder vermaak zich in de oude winterse dag te verkwikken bij de warmte van Gods liefde die men ondervonden heeft en nog ondervindt en die men God toedraagt. Het kan oude christenen wonderlijk verkwikken, wanneer zij die ontmoeten, die met haar al vroeg God gezocht hebben en zij eens mogen spreken van wat zij tesamen hebben ondervonden. Het is verkwikkelijk in de winter te genieten wat men in dc zomer heeft opgelegd. (...) Als zij de grijsheid over zich verspreid zien en ondervinden dc tekenen van de winter des levens, zo zien zij dat haar dood en dc heerlijkheid die daarop volgen zal. nadert. Dit doet haar het hoofd opwaarts heffen, wetende dat haar verlossing, als een eeuwige zomer nabij is. De gedachte van die naderende eeuwigheid verwekt in haar ziel een onuitsprekelijke vreugde. De tijd mijner ontbinding is aanstaande, zegt Paulus cn daarop maakte hij zijn zwanenzang: „Ik heb de goede strijd gestreden...ik heb de loop geëindigd...ik heb het geloof behouden. Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de rechtvaardige Rechter in die dag geven zal. En niet alleen mij, maar ook allen die Zijn verschijning hebben liefgehad."

Het is de laatste ure!

Staande op dc ccuwigheidsgrens. spreekt hij nog een laatste woord tot oude cn hoogbejaarde zondaren, uit naam van zijn hemelse Opdrachtgever: „Oude mannen en vrouwen, wie gij wezen moogt. Die lot uw oude dag verzuimd hebt aan uw Schepper te gedenken en die nu tot uw smart, begint de

kwade dagen te ondervinden en de lusteloze jaren te beleven. (...) God liet u zeggen dat de tijd kort is. Dat de gedaante van deze wereld voorbij gaat. Gij hebt Gods goedertierenheid cn lankmoedigheid veracht en misbruikt; heeft God nu geen rechtvaardige redenen om ook uw zuchten...gebeden...en tranen te verachten? Waarom zal God een oud zondaar sparen?

Maar dit verzoek ik u. hierom bid ik u, o oude zondaars en zondaressen, stelt toch uw bekering niet uit. Tergt Zijn lankmoedigheid niet langer! Bekeert u. bekeert u. want waarom zoudt gij sterven, o huis van Israël? Dc Heere die een verouderde en onvruchtbare Sara en Elizabet met een Izak en Johannes verrijkte, kan ook een verstorven en oud zondaar bekwaam maken, om in de ouderdom vruchten voort te brengen, der bekering waardig. God klopt nog! God nodigt nog! „Kinderkens, het is de laatste ure!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen