Strijd en overwinning... veraf

Eerste bondsdagtoespraak door J.H. Mauritz

Vandaag is het zover!

Maandenlang is er gewerkt voor dc aktie en vandaag wordt hel eindbedrag bekend gemaakt. Laten wc cr eens vanuit gaan dat het streefbedrag cr komt. Weet je dal cr dan wel 25.000 Bijbels verstuurd worden naar Rusland. Tsjecho-Slowakije en China? Heb je er weieens bij slilgcstaan wat er gebeurt als straks 25.000 Bijbels de grenzen van China en het Oostblok passeren? Iemand heeft eens gezegd dat elke Bijbel een zendeling is. Stel je eens voor:25.000 zendelingen op weg. Allen op weg met het doel om dc woorden Gods bekend te maken. Stel je eens voor dat dit Woord gaat werken in dc harten van jongeren cn ouderen. Tussen haakjes: aar vraag jij toch wel om? Stel je eens voor dat de Heilige Geest harten gaat openen. Zoals eenmaal bij Lydia. Zodat mensen acht gaan geven op de boodschap van Gods Woord en gaan luisteren naar de prediking van de Enige Naam onder dc hemel gegeven tot zaligheid. Wat dan? Weet je wat er dan gebeurt? Dan komt er strijd!

Strijd; het eerste kernwoord

Als hel zaad van Gods Woord valt in een toebereide aarde, dan gaat alles veranderen. Daar komt er leven. En waar leven is daar is strijd. Dan komt er niet alleen een uiterlijke verandering. maar ook een innerlijke vernieuwing. Een vernieuwing die zichtbaar wordt in een andere levenskeuze. Zoals bij Mozes. Dan komt cr een keuze om liever met hel volk van God kwalijk behandeld te worden dan voor een tijd de genieting van de zonde tc hebben. Dan gaan we vragen of dc Heere die onberouwelijke keuze zou willen werken in mijn hart. Dat is in China zo. En dat is ook hier zo. Dan komt er een begeerte om de Heere onvoorwaardelijk te dienen.

Die keuze zal nooit berouwen. Ook al brengt die keuze strijd met zich mee en is er sprake van vele verdrukkingen. Ik denk aan een gesprek met Rudi Klassen, één van de voorgangers van de gemeenten in Rusland. Hij vertelde me dat hij 19 jaar was toen hij tot bekering kwam. En toen de Heere tot hem sprak kwam er blijdschap en vrede in zijn hart. Wat was hij verwonderd over Gods goedheid. Toen hij daarvan iels vertelde aan een van de ouderlingen uit zijn gemeente, zei die oude broeder: , .Rudi. nu zul jc wel denken dat het altijd zo blijft, maar het zal nog weieens anders worden in je leven”.

En hij vertelde me dat hij later in de strafkampen nog vaak aan deze woorden terug moest denken. Er waren tijden dat hij dacht dat dc Heere hem vergeten had.

Maar. de Heere bleef

Dezelfde. Met ontroering vertelde hij me dat hij temidden van al die mensen die God niet kenden en zonder hoop leefden, mocht ervaren dat de Heere aan hem dacht. En dan was er toch weer die innerlijke blijdschap, temidden van alle moeite. Als de Heere een tekst uit de Bijbel in zijn gedachten bracht en hem daarmee vertrooste: of als de zon opging, ook over zijn leven, dan mocht hij daarin Gods trouw zien. Als je mag gaan op het smalle pad ten

leven, dan is daaraan altijd strijd verbonden. Als er vroeger in de oude kerk jonge mensen door de doop werden ingelijfd in de gemeente, dan werd er wel gezegd: „Welkom in de strijd!" Die strijd wordt ons op vele plaatsen in de Bijbel getekend. Die strijd heeft ten diepste alles tc maken met wat we lezen in Genesis 3. Voor de zondeval was die strijd er niet. Maar sinds onze ongehoorzaamheid is cr een strijd op aarde. En toen heeft God vijandschap gezet tussen het zaad van de slang, de vijand van de beginne, en het zaad van de vrouw. Die strijd is beslist op Golgotha. waar Christus definitief heeft overwonnen. En waar het de Meester alles gekost heeft, daar zal ook voor Zijn kerk zonder strijd geen overwinning zijn.

Zonder strijd geen overwinning

In Openbaring 2 : 9 lezen we dat Johannes in opdracht van de verhoogde Christus moet schrijven aan dc gemeente van Smyrna: Ik weet uw werken, cn verdrukking en armoede (doch gij zijt rijk)". In Smyrna was één van de zeven gemeenten in Klein-Azië, het tegenwoordige Turkije. Deze gemeente leefde temidden van verdrukking en tegenstand van de wereld.

Men aksepteerde in Smyrna de christenen niet. In de stad waren indrukwekkende tempels, waarvan de voornaamste was gewijd aan keizer Tiberius. Als je in deze tempel weigerde te knielen voor de keizer, dan telde je niet mee. Wilde jc deelnemen aan het ekonomische leven, dan moest je lid worden van een organisatie, waar offers gebracht werden aan de afgoden.

Het gevolg was dat veel christenen arm waren. En bij dit alles bleef het niet. Er was ook sprake van laster, kwaadsprekerij en verdachtmaking. De volgelingen van Jezus werden veracht. Van-daag is dat niet anders. Zoals het in Smyma was, zo is het nog in Moskou, in Praag en in Peking. Ook in het Oostblok zijn er de tempels. Indrukwekkende gebouwen met de rode ster er op. Overal zie je grote afbeeldingen van Lcnin, de vader van het kommunisme. Het kommunisme is voor velen een pseudo-religic. Het neemt de plaats in van de godsdienst. Godsdienst is immers maar opium van het volk. We moeten ook vandaag niet vergeten dat het kommunisme in wezen van Christus en zijn kerk niets moet hebben. Ook al is er dan onder Gorbatsjov een wat ander beleid. Ten diepste tellen de christenen niet mee. Ze zijn naar de rand van de samenleving geschoven. Er is sprake van verdachtmaking en tegenstand. Ik denk aan de predikanten van de huisgemeenten in China. Ze worden aangebracht bij de politie als men niet niet de officiële kerk wil samenwerken. En al lijkt dat geen vervolging, denk daar toch niet te gering over. Hoe zou het met jou en met mij gaan in zo'n situatie? Ik denk aan die jongen in Tsjccho-Slowakije die in de examenklas van dc middelbare school z'n uiterste best deed om goede cijfers te halen. Hij wilde graag theologie gaan studeren en misschien later dominee worden. Toen men daar op school achter kwam, werd hij op alle mogelijke manieren tegengewerkt. Op zijn eindlijst stonden slechte cijfers. Van verder studeren was geen sprake meer. Strijd.... verdriet.... Bemoedigend als jc mag horen dat de Heere er van weet. Zo was het in Smyrna. De Heere zegt: Ik weet uw werken. Dat is ook vandaag nog tot troost. De Heere ziet van dc hemel op elk die Hem vreest....

Zelfs lijden en sterven

In de brief aan de gemeente tc Smyrna schrijft de Koning van de kerk zelfs over lijden en dood. „Vreest geen der dingen die gij lijden zult.... Zijt getrouw tot de dood...." Zestig jaar nadat deze brief geschreven is aan dc gemeente, is dat ook werkelijkheid geworden. De vervolging zou erger worden en een aantal van hen zou als martelaar sterven. Dat wist dc gemeente echter nu nog niet. De Heere gaat hen vermanen en opwekken om getrouw tc blijven. Wc kunnen de vraag stellen: Waarin getrouw? Dan is er maar één antwoord: getrouw aan de belijdenis dat Jezus Christus de Heere is. Daarover ging het in de dagen van vervolging in Smyrna. Daarover gaat het ten diepste nog.... Het gaat om de Enige Naam onder de hemel gegeven tot zaligheid. Die naam is voor de Joden een ergernis en voor de Grieken een dwaasheid. En wat betekent die naam voor ons? Gaan wij er ook niet aan voorbij? 't Ging in Smyrna niet om bijkomstigheden. Het ging om de kern van het Evangelie. Om de vraag wie er Kurios, dat wil zeggen, wie de Heere is. Is dat de keizer? Is dat Tiberius? Is dat Caesar? De christenen werden gedwongen om de keizer Kurios te noemen en wierook voor hem te branden en Christus te vloeken. Wie niet boog....? Die moest de marteldood sterven. Denk er niet gering over. Er leden er ook toen velen schipbreuk. Er was in Smyrna een jongen die Quintus heette. Hij zocht het martelaarschap. Hij vertelde de stadhouder: „Ik ben christen, ik heb Christus lief'. Maar toen hij zag dat de christenen door de wilde dieren verscheurd werden, toen trad hij terug. Toen vloekte hij Christus. En dat gebeurt ook vandaag nog. Zoals die jongen in Leningrad die door een vriend meegenomen werd naar een samenkomst van de gemeente. Wat sprak hem dat aan! Hij werd jaloers op de

mensen die daar samenkwamen. Hij wilde bij deze gemeente gaan behoren. Maar toen verklikte een medescholier hem bij de direktie van de school. Hij werd op het matje geroepen.

Hij kon kiezen ol" bij die sekte blijven, maar dan was er op school geen plaats meer voor hem. of breken met die mensen. En hij koos voor het laatste. Liever met de wereld.... Je zou de vraag kunnen stellen: wie kan dan staande blijven? Wie ziet er zoveel in de dienst van de Heere? Wie is bereid om zijn leven te verliezen? Wie zal trouw blijven tot het uiterste? Toch vraagt de Heere: Zijt getrouw tot de dood. Waar ligt dan toch het geheim? Wel dat ligt daar waar in de nood van het leven een band gelegd is tussen Christus en de zondaar. Waar de Heere in het dood'lijkst tijdsgewricht mijn ziel gered en mijn tranen heeft willen drogen. Dat is het geheim van de liefde. Dan kun je Hem niet blijvend vloeken. Het kan wel ver gaan. denk maar aan Pet nis.

Toch zal men deze Jezus niet blijvend kunnen vloeken. Ik denk aan Polycarpus dc oude voorganger van de gemeente te Smyrna. Toen hem door de stadhouder gevraagd werd om Christus te verloochenen, toen hij zei: Zie ik dien Hem nu 86 jaar, zou ik Hem dan vloeken die mij nooit kwaad heeft gedaan? Hem die mij verlost heeft en door Zijn bioed zalig gemaakt? Dat kon Polycarpus niet. En toen moest hij de brandstapel op. Zo zijn er in de achterliggende tijden velen omgekomen voor de naam en de zaak van Christus. En ook nu nog verkeren er velen in de leerschool van het lijden. Denk eens aan ds. Fuc. een Chinese predikant die 21 jaar dwangarbeid heeft verricht in verschillende kampen in het grensgebied met Rusland. Het is een wonder dat hij nog leeft. Vorig jaar was ik in de gemeente van Tasjkent, in dc gemeente waar Nikolaj Pctrovits Chrapov vele jaren voorganger is geweest. Zijn levensbeschrijving kun je vinden in het boek „Het geluk van het verloren leven' Boven zijn leven zou je kunnen schrijven: wie zijn leven verliezen zal om Mijnentwil, die zal het behouden. Na 28 jaar in strafkampen verkeerd te hebben, stierf hij in 1982 in een strafkamp in Siberië. Hij was toen 68 jaar oud. Hij werd verlost uit de smeltkroes van het lijden en ligt nu begraven in Tasjkent. Hij was 21 jaar oud toen hij voor de eerste keer voor dc naam en de zaak van zijn Koning moest lijden. Toen zijn moeder van hem afscheid kwam nemen, zei ze: „Hou je goed mijn jongen. God zal je in geen geval verlaten. Weest getrouw tot de dood". In zijn boek schrijft Chrapov dat het soms leek alsof de Heere hem vergeten was. Toch was dat niet zo. Toen hij nog maar korte tijd in het strafkamp was wees de Heere hem een beekje aan waar voortaan zijn gebedsplaats zou zijn.

Daar kon hij in de eenzaamheid zijn God ontmoeten. Deze beek werd voor hem zoals eenmaal de beek Krith voor Elia. Hij werd daar door de Heere onderhouden! Het was een stervend leven, maar ook een biddend leven. Beste vrienden. moeten we dan niet beschaamd het hoofd buigen?

In Hem meer dan overwinnaars

Eenmaal heeft dc Heere gezegd: wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden. Je zou dc vraag kunnen stellen: ligt het volharden dan in de mens? Nee, dat niet! De Heere houdt Zijn kerk staande. Iemand heeft eens gezegd: Hij heeft al de zijnen een penning mee gegeven. Op de ene kant staat: „In de wereld

zult gij verdrukking hebben", maar aan de andere kant staat: „Hebt goede moed. Ik heb de wereld overwonnen”.

Hij Die dat gezegd heeft is Dezelfde Die ook zegt: Ik zal u geven de kroon des levens. Dc overwinning is zeker. Een onverwelkelijkc kroon wacht. De eeuwige zaligheid is bereid voor degenen die Hem vrezen. Gods kinderen zijn in dc dood dc gelukkigste verliezers. Ze verliezen een lichaam der zonde. Ze zijn ook de gelukkigste winnaars. Ze winnen de kroon des levens. Zolang ze hier op aarde zijn, blijft de strijd. Ook in het Oostblok en in China. Ondanks de perestroika. Hoe verblijdend hel ook is dat het Woord van God nu ook daar verspreid kan worden. Hoe lang weten we niet. De satan weet dat zijn tijd voorts kort is. Hij zal alles doen om de gelovigen aan te vechten. Toen ik in Irkoets was, ontmoette ik daar Boris Schmidt een ouderling uit een van de gemeenten in Siberië.

Deze man had 18 uur gereisd om ons in Irkoets tc kunnen ontmoeten. Hij vertelde ons over de jaren dat hij in een strafkamp zat. Hij vertelde van zijn leven met de Heere. Van zijn strijd, maar ook dal Hij in deze omstandigheden de Heere in alles nodig had. Onwillekeurig gaan je gedachten dan naar Nederland. Hoe is dat mei ons? Kennen wij die strijd ook? Tegen een driehoofdige vijand? Hebben wij dc Heere in alles nodig? Boris Schmidt is in 1987 vrijgekomen. Hij had de mogelijkheid om naar Duitsland te emigreren. Ik vroeg hem: Boris. waarom doe je dat niet? Zijn antwoord was: „In het strafkamp heb ik aan dc Heere gevraagd om mij de vrijheid te hergeven, zodat ik de laatste jaren van mijn gemeente nog in mijn gemeente zou kunnen werken. De Heere heefl dat gebed verhoord. Zou ik dan nu mijn gemeente verlaten? " Dat kon deze broeder niet. Zo werkt hij lot op de dag van vandaag in een van de gemeenten in het verre Siberië. En bij ons afscheid vertolkte hij zijn zorgen door niet name twee zaken te noemen. De eerste was: hoe zal het gaan als er weer verdrukking en vervolging komt? Zal ik dan staande blijven? Deze oude broeder, die zovele jaren in een strafkamp verbleef, was zichzelf niet toevertrouwd. Het tweede was: hoe zal het gaan met onze jeugd als cr meer vrijheid komt? Zullen onze jongeren dan staande blijven? Verkiezende liever met het volk van God....? Of zal men opgaan in de dingen van de tijd? Satan zal alles doen om de jongeren af te trekken van het vaste fundament. Daarom broeders: bidt voor ons en geef ons het Woord van God. hét wapen in de strijd.

Beste vrienden, vergeet dan straks die 25.000 zendelingen niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen