Een brief met herinneringen

„In verband met de 80e verjaardag van Prinses Juliana wilden jullie wel iets meer weten van de eerste levensjaren van Hare Koninklijke Hoogheid. Jullie zochten kontakt met een 80plusser en vroegen om herinneringen.

Ik kan me nog levendig herinneren de grote blijdschap die er was bij Haar geboorte. Ik woonde toen in Rotterdam. Ik zal zeven jaar oud zijn geweest. Mijn broertje cn ik stonden gereed om naar school te gaan, toert plotseling de torenklok van de Koninginnekerk begon te luiden. Wat zou dat beduiden? Waarom keek moeder opeens zo blij? „O kinderen", zei ze, „de klok heeft ons wat te vertellen! Er is in het paleis van onze Koningin een prinsje of prinsesje geboren. Nu zijn we zó blij! In heel ons land luiden nu alle klokken. En straks zullen wc allemaal de vlag uitsteken. Kom, jullie mogen alvast op straat en op school laten zien hoe blij dat we zijn." We kregen ccn oranje sjerp om cn mijn broertje nog een oranje petje en ik een grote oranje strik in mijn haar. „En nu gauw naar school!" We renden weg! Vele kinderen hadden oranje sjerpen. De meesters en de jufs droegen ook al oranje. Op straal zagen we veel mensen. Sommigen feliciteerden elkaar. Ze zagen allemaal zó blij. zó blij.

De bovenmeester vertelde ons. dat er een prinsesje geboren was cn hij zei: ..Nu mogen jullie allemaal vandaag naar huis; ccn dag vrij." Dat gaf een gejuich!

Toen wc naar huis gingen zagen wc heel veel vlaggen. Zo feestelijk!

De volgende dag werden wc op school getrakteerd. Alle kinderen kregen een schaaltje met drie kleine ronde beschuitjes met oranje muisjes! En enkele weken later kreeg ieder kind een grote gedenkplaat met veel foto's van de Koningin en Prins Hendrik en de oma-Koningin Emma en vonden we haar lief. ons Prinsesje. Wat vonden we haar lief.

Later, in 1918 heb ik voor het eerst Prinses Juliana - als 9-jarige - levend gezien. Dat was niet in zulke blijde omstandigheden. O. nee! De eerste wereldoorlog was ten einde. Ons land was neutraal gebleven. Maar in 1918 was er in Rotterdam en op vele andere plaatsen in ons land onvrede! Dc socialisten wilden onze geliefde Koningin weg hebben en zelf de regering in handen nemen. Overal waren protcstvcrgaderingen. En als deze vergaderingen uitéén gingen, ging dat met veel luidruchtigheid gepaard, zodat de bereden

politic die samenscholingen uit elkaar joeg. Dan wist je gewoon niet waar je blijven moest. Ik heb enkele malen wel in grote moeite gezeten, als ik uit de les kwam.

Op een maandagmorgen heerste er in Rotterdam grote spanning. Toen de bakkers met hun verse broden de klanten wilden gaan bedienen werden hun wagens door de oproerlingen afgenomen en ik zag, hoe ze deze broden over de straat keilden onder groot geschreeuw: ..Honger, honger!" Ik was toen kwekeling, 16 jaar oud en op een school aan de Gedempte Slaak. Het personeel stond in de hal met ernstige gezichten. De één had dit gezien en de ander weer wat anders. Ikzelf had een leger Mariniers van het station Oostpoort zien marcheren! We wisten echt niet wat cr feitelijk aan de hand was. De school begon. In alle klassen heerste onrust. Om elf uur kwam er politie op school. De school moest direkt uitgaan. Dc kinderen kregen dc boodschap mee, dat de Koningin in Rotterdam zou komen en zc moesten met hun ouders allemaal naar de Botcrsloot gaan. Hare Majesteit zou zich op het balkon van het oude Raadhuis vertonen! Weer zo iets spannends! Vader en ik (de zaak werd gesloten en de knechts kregen ook de opdracht om naar de Botersloot te gaan) gingen er die middag heen. O. o. wat een mensen! Duizenden en nog eens duizenden stonden stijf tegen elkaar aangedrukt op de brede Botersloot. Precies op het afgesproken uur zagen we de balkondeuren van het stadhuis opengaan.

Nooit zal ik de indruk vergeten van wat ik toen zag. Hare Majesteit de Koningin kwam fier rechtop, alleen, het grote balkon opgestapt en „schreed" tot aan de balustrade! Zij was Koningin bij de gratie Gods! Onder doodse stilte gebeurde dat.

Vóór vader stond een oude schipper. Hij lichtte zijn schipperspet van het grijze hoofd en zette in: „Wilhelmus van Nassouwe...." Eerst heel zacht, toen al harder werd het door al die duizenden overgenomen! 't Klonk als een Psalm. Hoe eerbiedig werd het ..Mijn Schild ende Betrouwen" gezongen! Wat een diepe indruk het op ons allemaal maakte.... nooit heb ik dit moment vergeten! Wat zal dat onze geliefde Koningin gesterkt hebben!

Waar waren nu die oproerkraaiers? En was bij die gelegenheid ook het prinsesje aanwezig? Ja. Na haar Moeder kwam zij met haar oma-Koningin Emma nèt buiten de deur van het balkon. Daar bleven ze staan. Ze was toen negen jaar. in het wit gekleed met een grote witte hoed. Nors stond haar gezicht. Koningin Emma wilde zeker dat Juliana naar de menigte zou zwaaien, maar ze schudde boos haar hoofd en plantte demonstratief beide armen op haar rug. We hebben gedacht dat ze vast gehoord had van de boze plannen, die de socialisten jegens haar Moeder koesterden. Mag ik het hierbij laten als zeven-en-tachtigjarige? ”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen