Een begrafenis in China

Als bewoner van ccn grote stad ben ik wel wat gewend, echter een begrafenis in een grote chinese stad is een hele aparte gebeurtenis. De rouwdienst wordt bij ons aan de woning van de overledene, in een zaal of in de aula van het kerkhof gehouden, waarna dan de eigenlijke begrafenis i . j. begrafenis in £en ^ ....... heeft in zoverre een overeenkomst met die bij ons. dat men ook in een rouwkamer bijeenkomt. Het is een heel groot gebouw, dat minstens een dertigtal rouwkamers bevat. Het heeft volgens onze begrippen iets weg van ccn verdieping van een schoolgebouw, met een zeer brede gang. waarop aan weerszijden dan de lokalen uitkomen. In het midden van deze gang bevinden zich tegenover de ingang van de rouwkamers telkens een aantal banken bij een tafel, waaraan de genodigden plaats kunnen nemen zolang het lichaam van de gestorvene nog niet is opgebaard in de desbetreffende rouwkamer. Betreed je nu het rouwcentrum (zo zal ik het maar noemen), dan moet je eerst een brede trap op en kom je op een zeer ruim voorplein, waar je het condoleanceregister kunt tekenen. Je vindt daar een aantal tafels, voorzien van dc naam van de overledene, die is aangegeven op een wit stuk laken dat aan een grote mast hangt. Op de lafe! ligt ook een wit stuk laken, waarop je dan met inkt je naam in chincse karaktertekens kunt zetten. Dit is het condoleanceregister, dat de familie later meekrijgt. Terwijl dit plaatsvindt komen achter elkaar de families terug van de rouwkamers onder veelal luid geween cn geschrei. Heb je nu het register getekend, dan moet je weer een aantal treden omhoog en kom je weer op een groot plein, dat verbonden is met aan weerszijden een gang waarop dan de verschillende rouwkamers uitkomen. De belangstellenden nemen daarna plaats op de banken die tegenover de desbetreffende rouwkamer slaan, waar de overledene zal worden opgebaard.

De familieleden zijn tc herkennen doordat ze allen een grote witte band om hun middel hebben gebonden. De naaste bloedverwanten van de overledene, zoals de man. dc vrouw en de kinderen, dragen nog een witte band om het hoofd, de meisjes meestal een witte strik in het haar. De oudere jongens of meisjes en ook de ouderen van de naaste familie hebben soms ook een soort witte kap over het hoofd. Als de familieleden komen, worden er kleine witte doekjes van witte badstof uitgereikt om de tranen af te drogen en in dit doekje dat samengebonden is. bevindt zich een snoepje en een munt. Het snoepje om hoorbaar slikken tegen te gaan cn de munt is bedoeld als dankbetuiging voor dc betoonde belangstelling bij dc rouwdienst.

Is nu de dode opgebaard, die vanuit de achteringang in dc rouwkamer is binnengebracht, dan gaan allen achter de familie aan de voorzijde de rouwkamer binnen en blijven voor de baar staan. Als je nu zo'n rouwkamer bekijkt, dan blijken alle muren van de rouwkamer op ongeveer ccn meter hoogte van de grond af niet papieren kransen getooid te zijn. De dode ligt niet zoals bij ons in een kist opgebaard, maar ligt op een baar. onder een grote glazen kap. Op een plank aan de muur aan de

hoofdzijde van de baar staat een grote ingelijste foto van de overledene. In deze rouwkamer wordt dan de rouwpredikatie gehouden of worden religieuze riten uitgevoerd, die vaak onder luid wenen en huilen van de aanwezigen plaatsvindt. Ook brengt men wel religieuze muziek ten gehore.

De predikant die we vergezelden hield hier in de rouwkamer zijn rouwpredikatie bij de baar en liet ook enige verzen zingen.

Na de plechtigheid gaan de familieleden en de andere aanwezigen rond dc baaien gaat men aan de vooringang de rouwkamer weer uit. terwijl een familielid die dc grote ingelijste foto van de overledene voor zich uitdraagt vooropgaat. Men moet immers weten wie de overledene is. Dan verzamelt men zich weer op het voorplein waar de gang op uitkomt en wacht tot de dode die dan in een kist is gelegd, wordt gebracht. De lijkkist wordt aan de achterzijde in een soort autobus of ook wel in een soort van vrachtwagen geschoven. Veel piëteit heb ik daarbij niet kunnen ontdekken. Zo zag ik dat een lijkkist met zware dikke touwstroppen aan een grote houten paal was opgehangen. Hij werd gedragen door enige dragers die met een ware havenarbeidersmcntalitcit de kist een autobus binnentakelden. Daarna werden met duidelijk hoorbare dreunen dc deuren dichtgesmeten, terwijl dc familie onder luid geween en veel misbaar op de knieën op de grond lag. Als het dode lichaam afgevoerd wordt dan gaan allen weer de trappen af naar beneden onder luid wenen en huilen. Buiten het gebouw laten vele niet-christonen dan nog wat vuurwerk of een soort donderbussen ontploffen om eventuele boze geesten af le schrikken. Daarmede is de plechtigheid voor velen ten einde.

Een teraardebestelling zoals wij kennen, is er niet. Er is wel een rouwplechtigheid in een soort rouwcentrum, maar geen begrafenisplechtigheid op een begraafplaats. Trouwens sinds het bewind van Mao Tse Toeng is begraven verboden en moeten alle doden gecremeerd worden. Ook christenen moeten hier noodgedwongen aan mee doen. Een begrafenisstoet zoals wij die kennen is er ook niet. Degenen die het kunnen veroorloven, komen en gaan met eigen vervoer, anderen komen met de bus en weer andere families komen en vertrekken in een soort kleine open truck. Sommige families gaan wel naar de crematie en krijgen dan wat as, weer andere gaan van het rouwcentrum rechtstreeks naar huis.

Hel is een en al lopende handwerk. De ene dode na de andere wordt in een zo snel mogelijk tempo aangevoerd en afgevoerd. Er waren in het gebouw wel meer dan dertig rouwkamers, die doorlopend in gebruik waren. De verbrandingsovens kunnen geen moment gedoofd worden, de aanvoer van doden blijft gestaag voortduren. Een kil en hard bedrijf, waarin voor menselijke gevoelens geen plaats meer is en de gedachte aan de dood maar zo snel mogelijk moeten weggewerkt. Ook in onze westerse wereld is dit een niet zo vreemd verschijnsel meer, voor de gedachte aan de dood kan geen plaats meer in een aardsgericht leefpatroon worden ingeruimd. Toch leert ons de Schrift dat het de mens gezet is eenmaal te sterven en daarna het oordeel.

Daarom geldt: MEMENTO MORI. want de vraag geldt voor ieder persoonlijk hoe zal ik verschijnen voor God, als straks de stervensure voor mij aanbreekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen