Waardeloos

Je hebt de hele avond zitten praten, je stem klonk in de kamer iets te luid. Ik onderging het min of meer gelaten, maar 'k vroeg me af: hoe houd ik dit nog uit?

Je had het over waardeloze mensen, te stom om in jouw schaduw zelfs te staan. Mijn zacht protest (tenslotte zijn er grenzen) werd snel gesmoord, het kwam er niet op aan.

Je praatte over waardeloze preken en vroeg terloops wat ik daar nu van dacht: maar 'k kreeg geen kans mijn mening uit te spreken want jij sprak door, tot ver na middernacht.

Je kreeg het over waardeloze boeken, en over al dat waardeloos geschrijf „Ik deed maar wijs wat kranten op te doeken, die kerkelijke pers had niets om 't lijf!"

't Gesprek heeft nog een hoge vlucht genomen want ook de ruimtevaart stond je niet aan: wat moest daar nou in vredesnaam van komen, een waardeloos gedoe, daar op die maan!

Jeu 't was een onvergetelijke avond Tot op de stoep toe schoot je in de roos, want 't laatste wat je mij die avond nazond was: „Tjonge, wat 'n weer zeg, waardeloos!"

De sneeuw vernietigde de laatste sporen van al jouw woorden, honend, hard en hol. De wind blies vrolijk langs mijn moede oren. Ik lachte blij, en dacht: hoe waardevol!

Uit: Dit is mijn troost

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen