Kerst in China

Hong Kong

Voordat ik iets meer ga zeggen over China wil ik enkele indrukken weergeven van de stad Hong Kong. een stad die nog steeds onder engels bestuur staat, maar die in 1997 aan China zal worden overgedragen. Voordal ik in deze stad aankwam heb ik gezien hoe vliegtuigen vol toeristen richting engelse

kroonkolonie, Hong Kong. vertrokken om daar hun passagiers af te leveren. Toen ik in Hong Kong aankwam bleken de hotels volgeboekt te zijn, de straten zagen zwarter van de mensen dan ze in de normale omstandigheden al zien. In het bijzonder waren het de Japanners die er enkele dagen op uitgetrokken waren om hun feestdagen elders door te brengen. De dagen rond Kerst staan daar duidelijk in het teken van winkelen en inkopen doen door inwoner en toerist. Enorme illuminaties die de warenhuizen en kantoren versieren en verlichten zijn er aangebracht. Verlichtingen, die kerstbomen, kerstmannen en wat nog meer naar de visie van dc kommercie met kerst verbonden moet worden zijn er allerwege te zien. Men heeft alles gedaan om een prettige en gezellige koopsfeer te laten ontstaan. En het resultaat is niet uitgebleven, de straten zijn vol mensen, de kantoren en bedrijven zijn als naar gewoonte met kerst vier dagen gesloten, zodat ieder in de gelegenheid is inkopen te doen en thuis kerst te vieren om pakjesavonden te houden

of misschien zelfs wel pakjesdagen. Alleen de winkels zijn open tot 's avonds elf uur toe en tot die tijd zijn de straten dan ook vol mensen en schuifelen kopers en kijkers in dikke drommen langs de winkels en stromen de warenhuizen in.

Eén ding scheen ook in deze stad onder engels bestuur de hoofdzaak te zijn: een maximale inzet van de winkelbedrijven om een zo'n groot mogelijke omzet te bereiken en een zo groot mogelijke inspanning om zoveel mogelijk gezelligheid voor cn door de mens te bereiken.

Ze zullen er in deze engelse kroonkolonie ook wel geweest zijn, die in waarheid hebben uitgezien of zij nog iets van de ware kerstvreugde mochten smaken, maar zij zijn in ieder geval niet opgevallen en er viel in het openbaar niet veel van zo'n begeerte te ontdekken.

En in China?

Maar hoe was het nu in China? Daar ging het toch eigenlijk om? Alle grote hotels van de steden in dc oostelijke kuststrook van

China gaven hetzelfde beeld te zien. Tot mijn grote verbazing trof ik in alle hotels, die ik bezocht een zeer grote kerstboom aan, prachtig opgetuigd en rondom voorzien van allerlei pakjes. En dat in een land dat een kommunistisehe regering heeft en dat men volgens de principes van Marx wenst te regeren, waar godsdienst meer als een nadelige cn remmende faktor dan als een zegen voor het land wordt gezien.

Verder hoorde ik in het hele hotel van de vroege morgen tot de late avond kerstliedjes, liedjes zoals ze ons bekend zijn: ..Stille nacht, heilige nacht", „De herdertjes lagen bij nachtc", „Gloria in excclsis Deo". „Nu daagt het in het oosten", afgewisseld met andere, meer wereldse kerstliedjes. Alle liedjes werden in het engels gezongen. In dit opzicht was er nauwelijks of geen verschil met wat men in een grote westerse stad of in een warenhuis in een westerse stad ziet en hoort. Deze ervaring werd nog versterkt door wat in dc chinese kranten te lezen was. Ik las daarin advertenties met een grootte van soms een halve pagina, waarin de lezers werden opgeroepen om toch hun kerstdiner in het hotel te gebruiken. Advertenties waarin uitvoerig werd vermeld uit welke gangen het diner bestond, een diner dat in een gezellige kerstsfeer kon worden genuttigd. Je kunt begrijpen dat ik me wel eens afvroeg ben ik nu in China, in een kommunistisch geregeerd land of in een westers hotel? Ook hier bleek het geld zoeter en sterker te zijn dan de leer. Wat het hotel betreft was er weinig verschil met een verblijf in een westers land. Op straat echter merkte je niets van het feit dat er kerstdagen aanstaande waren.

Verder het land in

De eerste kerstdag heb ik echter ver naar het westen, dus veel dieper in het land doorgebracht. In die chinese stad, in het westen van het land, was toch wel duidelijk verschil met de hotels van de steden in de kuststrook merkbaar. Het kwam meer overeen met het beeld dat ik in het noorden van China, in Mansjoerije had aangetroffen.

Geen kerstbomen in deze hotels, geen kerstliederen die men via dc omroepinstallatie van het hotel dc gehele dag liet horen. In feite was in deze stad van het kerstfeest totaal niets te merken.

Tegenover ons hotel werd een nieuw kantoorpand of iets dergelijks gebouwd, zaterdagmorgen was men bezig, zaterdagmiddag ging men gewoon verder en wie schetst mijn verbazing toen ik 's avonds tussen half elf en elf uur naar bed ging; men was nog volop bezig. Ook de volgende morgen, dus eerste kerstdag werd er gewoon gewerkt of er totaal niets aan

de hand was en het geen gedenkdag betrof. In dc gehele stad was verder niets te merken van het feit dat het eerste kerstdag was. Men vertelde mij wel dat een aantal bedrijven, zoals kantoren, buro's, fabrieken, 's zondags gesloten was, maar andere bedrijven kiezen als vrije dag daarvoor soms een andere dag uit al naar gelang dat voor het bedrijf beter uitkomt. Dat is afhankelijk van het ekonomisch voordeel dat men ervan heeft.

Een Chinese kerkdienst

Bij navraag bleek dat het ten aanzien van de gemeenteleden niet verantwoord was om een huisgemeente te bezoeken. Daarom werd ik gewezen op de dienst die 's middags in de staatskerk gehouden zou worden. Men vertelde dat in deze stad een zeer behouden predikant aan deze gemeente verbonden was, die ook geen politiek praatje hield, maar duidelijk het evangelie verkondigde.

Daar ben ik 's middags naar toegegaan. Na de preek heb ik nog een gesprek met deze predikant gehad. Het was dc enige dienst van die dag, waar ik naar toe kon gaan.

Nu moet ik van tevoren even zeggen dat ik de preek niet kon verstaan, temeer daar in een chinees dialekt werd gepreekt. Maar dat vond ik geen probleem, het feit dat men in het huis des Heeren kan vertoeven, geeft al voldoening.

Toen ik er aankwam was het er reeds stampvol, de mensen stonden zelfs buiten de deur en konden er niet meer in. In de kerk stonden de gangpaden volgepakt met mensen.

Er kon geen muis meer bij zouden wij zeggen. Maar toen ik ontdekt werd in de mensenmassa moest ik toch de kerk inkomen. Iedereen maakte plaats en ik mocht naar binnen. Toen ik binnen was kon ik nog niet veel zien vanwege dc enorme drukte.

Daarom werd ik prompt naar de galerij verwezen. Het was een kleine ruimte die ook reeds propvol was. Ik stond achterin, maar direkt stond een oudere mevrouw op om haar plaats voor me af te staan. Dan is het een hele kunst om die plaats niet in te nemen zonder die mevrouw tc beledigen, want afwijzen van een gunst staat gelijk met een grote belediging. Ik ben er in geslaagd door te zeggen dat ik staande alles beter kon

zien. Dat werd geaccepteerd door deze mevrouw. In de drukte was toch wat geschuifel, doordat wat kinderen en moeders met kinderen een andere plaats moesten gaan innemen. Hierdoor lukte het me wat meer naar voren te komen, toen ik bij de tweede rij stond, liep ik in dc val, weer werd een plaats aangeboden, maar nu kon ik uiteraard niet meer weigeren en was ik genoodzaakt de aangeboden plaats te aanvaarden.

Een gesprek

Maar niets gaat er buiten het beleid des Heeren. Ik zat nauwelijks of er stond ccn leerling van een middelbare school naast me. Hij vroeg me of ik christen was. Op mijn bevestigend antwoord en op mijn wedervraag of deze leerling dat ook was, kreeg ik een ontkennend antwoord.

Maar daarmee was de diskussie niet gesloten, integendeel er ontstond een heel gesprek cn ik moest vele vragen gaan beantwoorden waar de betreffende persoon

mee liep. Hoe dit was en wat dat dan wel betekende, hoe ik dit verklaarde en hoe dat gezien moest worden. Ik mocht catechisatieles geven en onderwijs verstrekken aan iemand die begerig naar het Woord des Heeren was. Wat ccn wonderlijk ogenblik, een kerk stampvol met mensen (ca. 800 a 1000), en daar kom ik temidden van die mensenmassa op het onverwachts in aanraking met iemand die meer over het Woord wil weten. Geldt ook hier niet:

wat gelooft gij van de voorzienigheid des Heeren?

Komt ook in dit voorval niet tot uitdrukking dat de Heere de weg van de mens bepaalt? Wat een verkwikkend moment! Bij het uitgaan van de kerk ben ik de jongen uit het oog verloren. Ik zou echter het gesprek graag nog voort willen zetten. Hoe kwam ik nu weer met hem in kontakt?

Ook hierin bleek het beleid des H cc ven. 's Avonds ontmoette ik iemand die mij met hem in kontakt kon brengen. Op het onverwachts kwam ik weer in kontakt met deze voor mij geheel onbekende leerling. Dircki heb ik weer een afspraak gemaakt cn 's avonds heb ik samen met een derde persoon een lang gesprek met deze leerling mogen hebben.

Daarna heb ik hem een Bijbel gegeven. Het was een ontroerend afscheid, tranen liepen uit de ogen. Moge de Hccre Zelf het gesprokene willen zegenen, dc uitkomst is van Hem alleen afhankelijk. Er is een uitzien dat de Heere de enkele woorden nog zou willen zegenen aan het hart van die leerling.

Na de middagdienst in de kerk ben ik nog aanwezig geweest bij een samenkomst met een aantal studenten, waar een voorganger van een : huisgemeente is voorgegaan De/c samenkomst had plaats in een woonkamer van een docent engels, die daarvoor zijn huis ter beschikking had gesteld.

Zo kwam een einde aan de kerstdagen in het Verre

Oosten, in China. De volgende dag vloog ik weer verder, voor het afleggen van nieuwe bezoeken en weer andere besprekingen. Toch een kerst om niet te vergeten. Verlangend zien wij uit of dc Heere nog zou willen doorwerken in het leven van die jonge persoon.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen