Op ziekenbezoek via de post

Als wc ccn brief schrijven aan goede vrienden, waar wij onze hartsgeheimen aan kunnen vertellen of het leed en de smart aan kunnen schrijven, dan lezen wij soms de brief nóg eens over. Tenslotte zetten wij een punt en na een hartelijke groet gaat onze naam er onder. We sluiten de brief in een envelop en na adressering gaat hij in de brievenbus. Wat kunnen wij daarna uitzien naar post. Vooral als wij langdurig ziek zijn en zelf niet op bezoek kunnen gaan. Wat een teleurstelling als de post op zich laat wachten en we geen antwoord krijgen. Maar échte vrienden vergeten ons nooit, dat kan niet. Die weten niet alleen van onze zorg. maar in hun gebeden dragen ze ons mee tot voor Gods troon. Dan kan er door de genade des Heiligen Geestes toch de stille wetenschap zijn: „Hij slaat toch. schoon oneindig hoog. op hen het oog, die need'rig knielen."

In zielenood bad Maarten Luther: „Heere, ik weet niemand noch in de hemel of op de aarde, tot wie ik kan gaan om troost en ais toevlucht, dan tot U door Christus. Ik moet me naakt uitkleden van alle vrienden, werken en verdiensten. Heere. ik heb geen toevlucht tot U en Uw genade, dan door Uw Zoon. als ik die hoop niet heb. ben ik verloren."

In de vele brieven die Maarten Luther schreef aan zijn vrienden, was hij een arme zondaar en eenmaal stond er in zijn stervensuur een punt achter zijn werk.

De apostel Johannes moest dit ook in opdracht van de Heere doen. drie brieven schrijven. De inhoud wordt steeds dringender: „Kinderkens het is de kunst e ure!" De hoofstukken steeds korter, als de pen met heilige liefdedrang schrijft: ..Voor alle dingen wens ik. dat gij welvaart en gezond zijt, gelijk uw ziel welvaart!" Het zieleheil was op Johannes" hart gebonden.

Tenslotte schrijft hij tot tweemaal toe: „Ik had u veel te sehrijven. tnaar ik wil u niet sehrijven met inkt en pen." Wat Johannes nog meer op zijn hart heeft, hoopt hij mondeling te zeggen. En na een hartelijke vredegroet, sluit hij deze brieven af met een punt. Troostvol was voor Johannes de vaste geloofswetenschap, dat ook, welke koers het levens-schip van Gods gemeente op de wereldzee bevaren moet. de Heere Zelf het roer in handen houden zal. Want al moest Johannes een punt zetten, hij wist het, in de doorboorde handen van zijn Meester was het veilig. Want temidden van de onstuimige wereldzee, waarop de golven van tegenspoed elkaar verdringen, zijn we alleen veilig als we varen op het kompas van Gods Woord. Heeft u door genade, in de ziekenkamer, ook dit houvast met Johannes verkregen? Die vaste ankergrond, toen wij onder schenen te gaan in grondeloze modder? Zoals in nacht en stormgetij de vuurtoren onverstoorbaar haar licht laat schijnen voor schepen in nood. zo is het Woord des Heeren in zonde-en zielenood.

„Wanneer de springvloed mij verrast en "t water tot de lippen wast, dan hoor ik hoe Uw Woord gebiedt: A'erbeid de Heer", en sidder niet!"

Misschien is het rouwkleed in 1988 u om de schouders gehangen. Er stond een punt! Laat het

loch in deze vlijmende smart uw hartebede zijn: ..Nochtans, wat mij Heer', wedervaart, ik hang U aan zijnde bezwaard: wanl in 'l lijden dat mij benauwet. met Uw hand Gij mij onderhouwet." Bij de Heere, Heere zijn uilkomsten!

Nu hel laatste Danielnummer van het jaar onzes HEEREN 1988 bij u in de ziekenkamer komt, moeten ook wij eeti punt zetten achter de ziekenpost. die wij zoveel jaren voor u mochten verzorgen. Bij mijn afscheid van het Vrouwenbondsbestuiu-, moet ik ook afscheid nemen van u, aan wie ik door papier, inkt en pen zó verbonden was. En moet nu met Johannes zeggen: „U, als bejaarde en zieke, niel meer te schrijven met inkt en pen." De schrijvers-inktkoker van Johannes is reeds lang opgedroogd, maar het Woord des Heeren blijft onwrikbaar vast.

Op hel strand van Patmos, dacht Johannes dat er een punt stond, maar de Heere opende troostvol nieuwe perspektieven als een lichtbaken in zee: ..Ik ben de Alfa en de Oméga, de Eersle en de Laatste, het Begin en het Einde."

Achter het werk van de Heere staat nooil een punt! Dal geeft bij hel jaareinde van 1988 uitzicht! Want: „De nachl is zwart, de storm gevleugeld; waarheen.... o Heer', door 't vreselijk pad. zo Gij de golven niet beteugeld. Uw slraalglans niet ontstoken had? Gij licht ons voor. o Jakobs Sterre! Hoe ook de dood zijn schaduw spreidt: en hartverheffend wenkt van verre, het gouden strand der eeuwigheid."

Heel veel post mocht mevr. M.C. van Woerden-Verhoef ontvangen, toen zij vanwege een hernia rust moest houden. Zij dankt allen hartelijk voor deze blijken van medeleven. Helaas kan zij haar werk thuis en voor de kommissie vakantieweken gehandicapten nog niet hervatten, omdat zij onlangs haar rechterpols brak!

De ziekenpost-adressen kunl u voortaan opsturen aan: mevrouw A. Teerds-Gertenbach. Doevelskerc 7. .33.32 RB Zwijndrecht. Zij hoopt ze dan in 1989 in de ziekenpost te verwerken.

Nieuw-Beijerland. Achterdoel 4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen