’t Gebeurde onder een kerstverhaal (2)

Maar dan opeens wordt er buiten geroepen. Het is de moeder van Miep en Nelleke. ..F.ten!". klinkt het nog een keer.

Hè wat jammer nu toch. het was net zo gezellig, nu Wim hen een verhaal zou gaan vertellen. Wat nu dan? Zij spreken af dat zc dan vanavond na het eten nog even in de ijshut zullen komen en dan moet Wim het verhaal maar vertellen. De zusjes en ook de andere vier kinderen gaan nu maar naar huis. ..Tot straks", roepen ze elkaar naar huis lopend toe. ..Tot na het eten."

„Mam mogen we na het eten nog even naar buiten", vraagt Nelleke direkt als zij binnenkomt. Mevrouw De Koning kijkt op de klok en aarzelt even. Ze gunt het haar meisjes best om nog even in het sneeuwhuis te spelen. Zij heeft het daar wel gezien wat voor een mooi huis zij hebben gebouwd. Geweldig! Het is nu zes uur en voordat zij gegeten hebben is het een goed half uur verder. En om acht uur moeten zc binnen zijn. Dan gaat de spertijd in en dc Duitse soldaten zijn niet mals. Zij rijden met hun overvalwagens rond of er soms nog iemand op straat loopt. Ze schieten maar raak en kennen geen pardon. Het is nog wel licht buiten, ziet ze dan en een halfuurtje kunnen ze nog wel voor de deur spelen. Die sneeuw trekt ook zo voor de kinderen.

De andere vier hebben het ook gedaan gekregen en om zeven uur zitten ze weer in de hut. Wim begint nu echt aan het beloofde verhaal. De spanning stijgt wanneer hij vertelt van het mooie hert. dat bijna gevangen werd. De politie verder komt Wim niet. Want weer wordt er van buiten vandaan geroepen. Het is moeders stem weer. die ze horen.

„Binnenkomen het is acht uur", roept ze met ijle stem. De kinderen zijn de tijd vergeten. En moeder binnen was druk bezig geweest met kousen stoppen. De klok sloeg acht uur en met schrik bedacht zij dat haar meisjes nog buiten waren. Nu vader in Duitsland moet werken voor de vijand, denkt ze veel aan hem. En zo piekerende was de tijd haar ontgaan. Ze blijft even op de waranda staan of ze haar wel gehoord hebben.

Miep roept terug. , .We komen!" En ze kijkt even door het ronde raampje van dc sneeuwhut naar buiten. Wat Miep ziet. dat ziet moeder ook meteen. Op enige afstand komt een Duitse auto aangereden. De soldaten met het geweer in de aanslag staan op de achterklep en de treeplanken van de overvalwagen. Er zijn gisteren dingen gebeurd, die volgens de overheid niet door de beugel konden. Er zijn sabotagedaden gepleegd. Ze zijn woedend en iedereen en alles moet het ontgelden. Ze zien de ijshut van de kinderen staan. Wie weet schuilt daar soms iemand in. Met gierende remmen komt de legerauto tot stilstand. Ze sluipen op de schuilplaats aan en duren naar binnen.

Moeder op de waranda staat stijf van de schrik. Zi j wil weer roepen, maar haar stem weigert. Ze wil naar haar kinderen toe, maar haar voeten komen niet van de waranda vloer af. En dan Een van dc groene geüniformeerde soldaten kijkt haar kant uit. Hij ziet haar daar staan kijken. Wat moet dat daar? Een schot gaat af in de richting waar zij staat. Bijna raak en geschrokken vliegt zij naar binnen toe.

„O God help ons", stoot zij uit! Zullen de kinderen worden opgepakt? Of misschien ineens worden neergeschoten? Nog eens bidt zij een stil gebed. ..O. God wees ons nabij".

Miep. die ook de Duitse soldaten in de gaten had, begreep onmiddellijk dat de spertijd was ingegaan. Het kon nog maar nauwelijks tijd zijn. maar het was te laat! „De Duitsers komen", sist zij angstig.

(wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen