De HEERE werkt nog

Het is met enige schroom dat ik aan het verzoek van de redaktie van Daniël voldoe om wat te schrijven over de ziekte en sterven van Heieen, omdat het gevaar zo groot is. dat de mens de eer ontvangt en niet de Heere. We zijn nog maar 2Vi jaar in Lisse. zodat we Hcleen niet van tevoren gekend hebben. Bij haar ouders thuis heb ik haar wel ontmoet, maar ik heb haar beter leren kennen op de belijdeniscatechisatie van de afgelopen winter. Dan hebben we een persoonlijk gesprek met de catechisanten, en dus ook met haar. Toen is me duidelijk geworden, dat de Heere werkte. Ik had niet te doen met een meisje dat bekeerd was: nee. integendeel, ze wist het niet meer en ze kon die vragen van Voetius niet beantwoorden. Enkele malen heeft ze zich terug willen trekken, maar dat is niet gebeurd.

Zo heeft ze dan op tweede Paasdag 1988 belijdenis afgelegd in onze gemeente. Het is mijn gewoonte om dan een tekst mee te geven, hetwelk na veel strijd is gebeurd; het was Joh. 17:19. dus uit het Hogepriesterlijk gebed: En Ik heilige Mijzelven voor hen. opdat ook zij geheiligd mogen worden in waarheid". Zoals ik later pas hoorde hebben deze woorden haar werkzaamheden gegeven aan de troon der genade.

Heieen tobde die winter erg met haar gezondheid, het was steeds wat; en dat juist in een tijd dat ze haar studie beëindigd had en begonnen was met haar taak. Toen ze begin juni opnieuw met klachten bij de dokter kwam. heeft hij haar onderzocht en bereidde haar voor op het ergste. Dat werd spoedig bevestigd door de specialist, die was ingeschakeld. Na die verpletterende boodschap heb ik haar bezocht. Er was maar één verzuchting: „Heere. genees mijn ziel". Eén chemo-kuur hebben ze haar nog gegeven, maar het was alles tevergeefs: de gevreesde ziekte trok snel door.

In deze moeilijke tijd hebben we haar regelmatig bezocht. Hoe duidelijk is toen het werk des Heeren openbaar gekomen, geleidelijk aan. Ik heb haar wel eens op dc proef gesteld: Heieen. jij behoeft je niet zoveel zorgen te maken over je zonde, want jij hebt altijd zo netjes geleefd (en dat was waar). Toen moest je eens gehoord hebben, hoe ze over zichzelf dacht; haar zonden veroordeelden haar aan alle kanten. Daar was droefheid over de zonde, maar ook een droefheid naar God. Wat was ze soms bedroefd, dat ze God eeuwig zou moeten missen, al was het rechtvaardig. Die eerste twee maanden ging het op en neer. maar ze zag er altijd naar uit om Gods Woord te horen. Velen van Gods volk hebben haar in die tijd bezocht en met haar mogen spreken over de wegen des Heeren: dat was eten en drinken voor haar. Ze kreeg niet alleen te doen met haar dadelijke zonden, maar er kwam ook een nood over haar erfzonden. „Och. hoe moet het toch", zei ze dan. Met verwondering mocht ik gadeslaan hoe de Heere haar ook in deze dingen kwam te onderwijzen.

In de derde maand van haar ziekte heeft het de Heere behaagd om haar wat ruimte te gaan geven en heeft ze wat mogen zien, dat er een weg en mogelijkheid is om zalig te worden in een Ander. In die dagen heeft ze met grote vrijmoedigheid mogen spreken tot iedereen die bij haar kwam. dat ze nog zalig konden worden: het kon voor haar. en dan kon het voor een ieder.

Ze kreeg vrijmoedigheid om te spreken en toen vertelde ze. dat ongeveer twee jaren geleden er wat gebeurd was in haar leven en dat alles toen anders was geworden. De smaak van de wereld ging er af voor haar. Haar ouders bevestigden dat ook: Heieen was anders geworden, maar ze hadden toch niet gedacht dat het een werk des Heeren was bij hun dochter, al werd er wel veel om gevraagd. Eén bijzonderheid wil ik er nog bij voegen. Juist door de tekst, die ze mee gekregen had bij de belijdenis had de Heere er haar buiten geplaatst. „Ik heilig Mijzelven voor HEN": daar hoorde ze niet bij; ze werd een buitenstaander!

We hebben erg uitgezien dat de Heere dat voor haar persoonlijk wilde bevestigen, maar dat is niet gebeurd. De Heere is souverein

en vrij ook in de leidingen van Zijn kinderen.

De laatste maand in haar leven is het weer wat stiller geworden, en zijn ook de aanvallen van de vorst der duisternis weer toegenomen. Ik heb haar wel aangetroften in de grootste benauwdheid, dat ze niets meer over had van hetgeen ze tevoren heeft mogen genieten. Ze heeft ook in die weg geleerd dat het alleen genade is wanneer een mens zalig wordt. Gelukkig dat Christus een volkomen werk heeft gedaan: er hoefde niets bij van haar. Al uit Hem. zo reist dat volk naar Jeruzalem. Vooral de laatste dagen werd het kontakt moeilijker, maar in haar goede ogenblikken mocht ze getuigen van de trouw des Heeren: ze ging er steeds meer naar uitzien om verlost te worden van zichzelf en bij de Heere te mogen zijn. hetwelk verreweg het beste is.

Zondagavond 25 september ben ik laat nog bij haar geweest: een gesprek was niet meer mogelijk, maar was ook niet meer nodig. Ik heb nog een paar troostrijke woorden aan haar voorgelezen en een kort gebed gedaan, w^aarin we haar aan de Heere mochten bevelen. Toen heb ik voor de laatste maal afscheid genomen. Enkele uren daarna is ze in alle rust heengegaan, nadat de familie rondom haar bed nog had gezongen: Nu ga ik op naar Gods altaren.

Op vrijdag .30 september is ze begraven. We mochten ais uitgangspunt nemen Jesaja 49:16, waaruit de Heere haar verschillende malen rijk vertroost had. Honderden mensen zijn getuige geweest van de begrafenis van een koningskind.

De volgende zondag bracht de familie de rouw in de kerk. op de dag dat hun dochter één en twintig jaar zou geworden zijn. De Heere gebruike dit sterven opdat er nog velen van jong en oud naar Hem zouden gaan vragen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen