Een brandende en lichtende kaars

Op de Oirschotse hei lagen ze samen geknield, de predikanten Petrus Immens en Cornelis de Witt. Behorende tot dezelfde classis, droegen ze zorg voor de kudde van Oirschot en Oedenrode. Als David en Jonathan zochten zij de eenzaamheid van het heideveld, om samen te bidden of God de Heere het Peel en Kempeland met de dauw van Zijn Heilige Geest wilde bevochtigen. Worstelende in het gebed, werd de heidegrond besproeid met hun tranen.

In de dienst van het heiligdom, werd de hemelse Landman gesmeekt of de dorre vlakte van het heideveld mocht bloeien als een roos. Er werd gebedeld of het brabantse land een hemelse geur mocht verspreiden.

Ook Ismaël zal leven!

Als jongetje van negen jaar verloor Petrus Immens zijn moeder. Onuitwisbaar stond Maria van der Deliën in zijn geheugen gegrift. Op haar sterfbed haar kinderen zegenende, sprak zij van haar jongste Petrus: ..Ook Ismaël zal leven!" De Heere verhoorde de gebeden van een sters'ende moeder. De droeiTieid naar God werkte in zijn jonge leven, een onberouwelijke bekering tot zaligheid. De Heere gaf diepe indrukken om de eeuwige belangen te zoeken voor het tijdelijke. Daarbij ziende op de Heere Jezus, tot wie hij de toevlucht nam met al zijn schulden, zonden en wonden. In zijn jonge jaren hield Petrus Immens I onverzettelijk vast aan de gerechtigheid des geloofs.

Naast de vele levenssmarten, mocht hij veel van de verborgen omgang en liefde des Heeren ondervinden. Eens was hij in Poortvliet, waar zijn oudere broeder Samuël, predikant van de gemeente, gestorven was. Terwijl het gehele dorp in rouw was, zocht Petrus de eenzaamheid. Op bijzondere wijze werd hem toegeroepen:

„Zacheüs. haast u en kom af. want Ik moet heden in uw huis blijven!" Onder zoveel liefde verootmoedigd, riep Petrus uit: ..Heere. ik ben niet waardig dat Gij onder mijn dak inkomt!" De eenzaamheid werd een Bethel: „O. zalig eenzaam, met God gemeenzaam, duurde dat vrij eeuwen lang."

Vaartwel, mijn taak is afgedaan....

De Heere zegende het huwelijk van Petms Immens en Katharina de Smit, met acht kinderen. Maar Hij beproefde dit godvrezende echtpaar, door in hun prille jeugd kinderen van hen weg te nemen. De enige zoon en naamgenoot Petrus, op wie de Heere in ontfermende liefde neerzag, zou voor predikant gaan studeren. Maar de grote Landman begeerde vroegrijpe vruchten. In enkele weken tijds nam de Heere zijn geliefde vrouw Katharina en drie kinderen door de dood weg. Staande bij hun doodskist, met stille bedaardheid en ootmoed, getuigde deze zwaar beproefde predikant: ..Hij is de Heere, al beliefde het Hem mij tot stof te vermalen, ik heb niets te zeggen. Zijn doen is majesteit en heerlijkheid."

Maar evenals Job, beproefde de Opperherder opnieuw Zijn dienstknecht. Zijn enige zoon, zijn oogappel werd ernstig ziek. Stervende getuigde de nog jonge Petrus tot de zwaar beproefde vader: Mijti lieve vader, droog uw tranen, staak uw wenen Word ik van u gerukt, 'k ga naar de hetnel henen, alwaar ik ook ter hestetnder tijd, verwaeht en velen vinden zal, o vreugd! van ons geslacht, otn .satnen 's Heeren lof, tnet Godgewijde psalmen, in 't hoge heinelkoor voor eeuwig uit te galmen. Verlangende om bij de Heere Jezus te zijn, riep hij: ..Mijn Goël. mijn Middelaar, mijn Heere.

mijn Bruidegom! Wat doe ik langer hier? Hier kan ik U niet loven gelijk ik wens. maar ik hoop "t volmaakt te doen daarboven."

In zijn smartelijk lijden werd de Heere. door zijn \ rienden. gesmeekt om verzachting van de smart. Na nog éénmaal de ogen op hen geslagen te hebben, klonk het van Petrus lippen: ..Vaartv^el. mijn taak is afgedaan hier in voor mij geen werk in land.... in stad.... of kerk. "k Vrees nu geen dood. mijn dood is "t eind van "t worstelperk.... o kom, ontvang mijn geest. o. Heere Jezus kom!" Na dil heerlijk getuigenis ontsliep hij.

De diep bedroefde vader sprak bij het stoffelijk omhulsel van zijn zoon Petrus: „Zie, ik ben te gering, wat zou ik antwoorden: ik leg mijn hand op mijn mond. Mijn dierb're zoon is dood. die nog geen twintig jaar bereikte, hij is als een bloem in 't bloeien afgesneden."

Onder de kruisbanier van Koning Jezus

Het was stil geworden in dc pastorie van Petrus Immens. Maar met tc meer ijver zaaide hij het zaad van het Woord in de morgenstond en trok zijn had des avonds niet af. De strijd in de dienst van het heiligdom, had meer dan één zegen. Dc Heere gaf hem er velen, die, gelijk zij reeds hier zijn blijdschap waren: hierna ook eens zijn zullen zijn kroon in Christus' dag. Die door hem gelokt en aangemoedigd, zich tot dc kruisbanier van Koning Jezus lieten vergaderen. Dc tranen geweend op de Oirschotse hei, waar Petrus Immens in 1688, nu 300 jaar geleden, tot predikant werd bevestigd, om daar de herderstaf op te nemen. Als een getrouw herder drong hij aan „op de gerechtigheid des geloofs en des levens". Ook in de gemeente van Zaltbommel, was het zijn spijs tc doen dc wil van zijn hemelse Vader.

De laatste levensjaren was hij predikant in dc Zeeuwse hoofdstad Middelburg. Stijlvol en deftig was het spreken van Petrus Immens. Bewust hoeveel én taal én oudheid én natuur én geschiedenis én aardrijkskunde toebrengen tot het verstaan van de Heilige Schrift. Zó bestudeerde hij ze met bedachtzame wijsheid, om het dienstbaar te maken aan het Woord des Heeren.

In de gebeden, waarin hij de gemeente voorging, bestormde hij de hemelpoort, heilig geweld doende op de teerste ingewanden van Gods barmhartigheid. Als Jakob worstelde hij voor Neédands kerk: of de Heere naar Zijn gestaafd Verbond, meedogendheid wilde betonen met Sions vervallen muren.

Als een brandende en lichtende kaars

Met heilige ernst en onbedwingbare ijver, weelende dat hem nog een korte tijd gegeven was. leidde hij de schapen als een getrouw herder in de grazige weide van het Woord. Als een brandende en lichtende kaars, heeft Petrus Immens in de beurten van zijn dagorde, op dinsdag en donderdagavond de gehele Bijbel eens rond gepreekt. Toen hij 's maandags begraven werd, is dinsdagsavonds uit 2 Thess. 2 gepreekt, waarmee hij in zijn preekbeurt begonnen was.

Levende uit de verborgen omgang met dc Heere, ondemees hij de gemeente, in de verhandelingen van de Godvruchtige Avondmaalganger. Zodat deze getrouwe Godsgezant nu nog spreekt, nadat hij gestorven is.

Vijftien dagen voor zijn sterven, sprak hij over zondag 7 in dc Nieuwe Kerk te Middelburg. Het was als een zwanenzang, zó nadrukkelijk, zó opgetogen, zó ernstig, dat velen zeiden: „Dat zal de laatste predikante! zijn." In de middagdienst werd hij onwel en ernstig ziek.

Het deed hem terstond uitzien en verlange, om het lichaam der zonde cn des doods af te leggen. Tot zijn vrienden sprak Petrus Immens: „De Heere heeft mij niet nodig, ik heb het mijne gedaan. God zal voor het Zijn zorgen."

„Nu zal ik haast over al mijn vijanden zegepralen", klonk het van zijn stervende lippen. Zijn levensvlam was opgebrand als een lichtende kaars in de dienst van zijn Koning, die hem opnam in hemelse heerlijkheid. Nog maar 56 jaar oud.

Daar zullen zij. Gods knechten met hun zaad. zij die Zijn Naam beminnen crflijk wonen. Daar zal geen inwoner meer zeggen: ..Ik ben ziek. want het volk dat daarin woont, zal vergeving van ongerechtigheid hebben."

In Middelburgs Oostkerk werd Petrus Immens door zijn diepbedroefde gemeente begraven. Verwachtende de zalige opstanding in de dag van onze Heere Jezus Christus. Op zijn grafschrift werd gebeiteld: Hier onder dit gesteent, legt Immens kout gebeent, tot droefheid van de vromen. Wijl 't lichaam hier verderft, zijn ziel de kroon beëi zijnd' in 't Palleys gekomen. Schoon 't lichaam werd tot stof, zijn ziel zingt Godes lof

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen