De vakantie van Gerco en Hendrik

Gerco is zo verdiept in het schrift van Hendrik dat hij alles om zich heen vergeet. Ineens is hij al met de laatste bladzijde bezig.

„Ja. ik heb een plan bedacht. De vakantie is bijna om. Het was fijn. Maar toch ook weetniet. Ik was vervelend en toch wil ik hier blijven. Alleen wil ik weten of ze écht van mij houden. Ik ga het morgen uitproberen. Lukt het niet. Nou pech. het is toch de laatste vakantieweek. Lukt het wel. nou dan ben ik gelukkig. Dan zal ik ze alles vertellen. Dan zal ik ook van hen houden. Soms wil ik wel „mama" tegen mevrouw Versluis zeggen.

Mama, mijn eigen mama, waarom bent u er niet meer? Ik heb zo'n verdriet. Ik hui! zoveel in bed. De meester en mevrouw Versluis zeggen dat ik moet bidden als ik verdriet heb. dat helpt. Maar bij mij helpt het niet. Ik bid al zo vaak. Maar de Heere heeft mij nog nooit geholpen ".

Dit is het laatste wat Hendrik geschreven heeft. Gerco ziet in de laatste zinnen een grote vlek. het lijkt wel van water. Maar Gerco begrijpt dat dit van een traan is. Hier huilde Hendrik weer. En ineens komt er bij Gerco ook een traan, en nog één en nog één. O. wat is hij lelijk geweest tegen Hendrik. Wat heeft die jongen een verdriet. En wat is hij zélf rijk met zijn vader en moeder. Hendrik was alleen maar jaloers. Natuurlijk dat zou hij ook wezen. Maar maar wat was Hendrik van plan? Is hij daarom soms weg? O. wat zou er gebeurd zijn? Als er iets is gebeurd met Hendrik, is het zijn schuld. Hij heeft Hendrik in de steek gelaten. O, hij gaat hem gauw zoeken. Hij wil de logeerkamer uitrennen, maar o schrik.... ineens botst hij tegen moeder op.

„Gerco. wat deed je daar? " „O mama, " barst hij in snikken uit: „Ik wilde.... ik wou.... ik was.... o mama, moet u lezen." En hij duwt het schrift in haar handen. „Maar jongen, wat deed je hier? Ik ga niet aan Hendrik zijn spullen zitten. Ben jij mal!"

„Ja mama, nee mama. maar het móet. Dan zult u alles begrijpen."

Wat aarzelend pakt ze het schrift op en gaat tóch zitten lezen. En dan huilt moeder ook. „O Hendrik", zucht ze, „hadden we dit maar begrepen. Jongen waar ben je nu? "

Dan horen ze voetstappen op de trap. Het is vader met achter hem een verlegen , Hendrik. Verbaasd kijken ze naar de natte ogen van moeder en Gerco. En moeder en Gerco kijken vragend naar vader. Waar was hij? En dan vertelt vader dat hij Hendrik heeft gevonden in het bos.

Hij vertelt ook waaróm Hendrik daar zat. Hendrik heeft heel veel spijt. Hij heeft alles aan vader verteld. Hij wilde weten of wij wel echt van hem houden.

„Ja. wij weten het", zegt moeder met een bewogen stem. Ze zit nog steeds op Hendriks bed. Ineens trekt ze hem naar zich toe, zomaar op schoot.

„Hendrik, hoor eens, Gerco en ik zijn een beetje stout geweest. Wij zijn zomaar in jouw kamer gekomen. En daar vinden we dit. Vind je het erg? Jongen, jongen, hadden we dit maar begrepen."

Moeder voelt ineens zo"n liefde voor die jongen in haar hart komen, dat ze wel zou willen dat het haar jongen was. Dat ze deze jongen gelukkig zou kunnen maken. Veel wordt er die dag nog met elkaar gepraat. Veel verandert er sinds die dag. De laatste week vliegt om.

Vond Gerco eerst dat zijn vakantie verknoeid was, nu vindt hij het jammer dat het voorbij is.

Dacht Hendrik eerst dat niemand van hem hield, nu weet hij wel beter.

Waren vader en moeder eerst verdrietig, nu zijn ze dankbaar.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen