De vakantie van Gerco en Hendrik

Maar op een dag komt er verandering in. Het is in de laatste week van de vakantie. Gerco is naar een schoolvriendje. die weer terug is van vakantie. Hendrik is gaan fietsen. Alleen. Hij heeft niet gezegd waarheen. Daar gaat Hendrik. Doelloos rijdt hij wat rond. Dan ineens gaat hij naar het hos. zoekt een bankje op en gaat er op zitten. De fiets staat tegen een boom. ..Zo", denkt hij. ..Hier blijf ik héél lang zitten, héél laat pas ga ik terug. Ik zal eens kijken of ze ongerust worden. Of ze écht wel van mij houden." Tante werd nooit ongerust. Hij moest alles maar zelf uitzoeken. Nooit was er iemand aardig tegen hem. Meneer en mevrouw Versluis wel. Maar zullen ze het wel écht menen? Misschien denken ze wel: het is toch maar voor zes weken. Dan zijn we hem weer kwijt. Laat ze maar eens tonen dal ze écht om hem geven.

Thuis zitten vader, moeder en Gerco aan tafel. ..Waar blijft Hendrik toch", zucht moeder en tuurt alweer uil het raam. ..Nou we gaan eten hoor. ik rammel", zegt Gerco. ..dat gezeur altijd met dat jong." Bestraffend kijkt vader hem aan. maar zegt dan: ..Laten we maar gaan eten anders wordt alles koud. Wie weet heeft hij een lekke band en moet hij een eind lopen, dan zal hij zo wel komen." Maar een halfuur na het eten is hij er nóg niet. Dan pakken een ongeruste vader en moeder ieder een fiets en gaan ieder een kant van het dorp op om Hendrik te zoeken. Gerco blijft mopperend achter. Ze moeten niet gaan denken dat hij gaat zoeken. Naar dat ondankbare joch zeker.

Ineens komt er een gemeen plan in hem op. Weet je wat hij nu eens mooi kan doen? Hij zal eens stiekum op de logeerkamer gaan kijken wat hij 's avonds op bed toch altijd uitvoert. Misschien leest hij wel gewoon een boek. Maar toch.... Je kunt het nooit weten met zo n rare jongen. Toch klopt Gerco's hart wel wat sneller als hij eenmaal in Hendriks spullen zit te snuffelen. Ineens ziel hij een schrift onder het bed liggen. ..Ah.... zie je wel", denkt hij. Maar gelijk hoort hij een stemmetje: ..Gerco je bent gemeen. Je mag niet zomaar aan andermans spullen zitten. Leg weg en ga gewoon spelen". Maar Gerco legt dat schrift niet weg. Nee. hij duwt dat stemmetje weg. Hij doet het schrift toch open en gaat lezen.

Dit scliriji is van mij. Ik hen Hendrik. Ik wil er een dagboek van maken. Ik heb het van de meester gekregen toen ik jarig was. Ik vind niemand leuk en ik vertel nooit wat tegen iemand. Ik wil maar tegen één mens wat zeggen. En dat is mijn moeder. Maar die heb ik niet. Ik mis ze zo. Daarom schrijf il< alles in dit dagboek. Dan doe ik net of dat mijn moeder is. Ik ben boos. Ik ben op vakantie. Daar is Gerco. Hij heeft wél een moeder. Het is fijn bij hen. Ik heb het nooit fijn. daarom vind ik het gemeen. Waarom heeft hij wel een moeder? De meester zegt dat de Heere alles bestuurt, en dat wat Hij doet goed is. Maar toch vind ik het gemeen. Ik begrijp de Heere niet.

Gerco slaat een paar bladzijden tegelijk om. Hij moet opschieten. Straks komt er iemand weer thuis. Gerco leest verder:

Meneer en mevrouw Versluis zijn aardig voor mij. Ze zeggen dat ze van mij houden. Ik geloof het niet. Niemand houdt van mij. Tante helemaal niet. Ik doe niet aardig tegen de mensen hier. En tegen Gerco helemaal niet. Eigenlijk wel zielig voor hem. Want hij kan er niets aan doen dat ik zo ben. Maar ik ben jaloers op hem. Ik ben ondankbaar. Dat weet ik. Maar ik wil proberen of ze wel écht van mij houden. Ik kan hel niet geloven.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen