Student worden...

....is een voorrecht

Studeren heeft ten doel het verwerven van kennis en vaardigheden voor de uitoefening van maatschappelijke funkties, waarvoor een opleiding in het hoger onderwijs, het h.b.o. en het w.o.. vereist is. De toelating tot deze studie is een voorrecht. Een voorrecht, omdat velen die zulk een opleiding zouden begeren, niet het intellekt en het doorzettingsvermogen bezitten om de vereiste vooropleiding met vrucht te volgen. We moeten daarbij bedenken, dat het niet in de eerste plaats onze prestatie is. dat we dit wel bereikt hebben, maar dat het een gave Gods is.

Het is ook een voorrecht uit maatschappelijk oogpunt bezien. De samenleving, waarvan we deel uitmaken, schenkt dc student het vertrouwen, dat hij en zij de investering, de moeite en de kosten aan hen besteed, waar zullen maken. Dit roept op tot verantwoordelijkheid, tot het besef dat er van je verwacht wordt, dat deze studie de student zodanig zal doen ontwikkelen, dat hij en zij hogere posten in het maatschappelijk bestel met goed gevolg zullen kunnen bekleden. Daarom is studeren ook een opgave: een opdracht.

En deze opdracht houdt in, dat de studententijd voor drie zaken besteed wordt: - voor de eigenlijke vakstudie in de studierichting, waarvoor je gekozen hebt en waarvoor reeds een bepaald pakket voorstudie gekozen werd; - voor kennisname en stcllingname ten aanzien van de ontwikkelingen van het maatschappelijk leven, nationaal en internationaal, in al zijn facetten en schakeringen; - voor de persoonlijke ontwikkeling.

....is een uitdaging

Zoals reeds aangestipt: het student worden is het • aanvaarden van de uitdaging om met de talenten, die God je geschonken heeft, te woekeren, misschien zelfs te worstelen.

Het woord „uitdaging" is, wanneer we dit stellen in het licht van Gods Woord niet geheel juist; beter is het te spreken van „roeping", omdat God elk mens op de aarde een opdracht geeft, ook de mens van vandaag. Deze

opdracht is: de aarde te bouwen en te bewaren, met als doelstelling dit te doen: ter ere Gods en ten dienste van zijn naaste.

Wanneer we dan zien op hetgeen de samenleving in de tijd waarin we leven, beheerst, dan moeten we konstateren, dat de werkelijkheid hier ontzaggelijk ver vandaan is. Als student kom je op een universiteit of hogeschool, waar men praktisch met God en Zijn Woord afgerekend heeft of waar voorstellingen over God en hetgeen God gebiedt, worden geproclameerd, die even verderfelijk zijn als die van atheïsten, mensen die belijden, dat God niets anders is dan een schimmebeeld, dat de mens zelf heeft opgeworpen.

Bedenk daarbij, dat de van God afgevallen mens. willens vijandig is en zich in deze vijandschap uitleeft: in de vakstudie, in de algemene ontwikkeling van de samenleving en in dc vorming van de persoonlijke ontwikkeling van de student. Hoe langer hoe meer openbaren zich universiteiten en hogescholen als bolwerken van vernieuwing van de inrichting van de samenleving in een richting van God vandaan! Het zou te ver voeren om in dit bestek hierop uitvoerig in te gaan.

Maar wat zou de sfeer en het onderwijs toch anders worden wanneer er meer met Gods Woord rekening zou worden gehouden. Denk slechts aan het grote voorrecht dat pabostudenten hebben op de Driestar tegenover de opleidingen aan openbare „kweekscholen" vroeger. Al de eeuwen door zijn universiteiten en hogescholen — qua doelstelling en opdracht — vernieuwers van de samenleving geweest in de breedste zin van het woord. Vooral in de laatste decennia is de vooruitgang der wetenschap ontzaggelijk groot: denk bijvoorbeeld aan de bio-technologie, de chiptechnologie en dc informatica. Ook in de medische wetenschap en de gedragswetenschappen van de mens is er veel nieuws, dat in de toepassing om persoonlijke stellingname vraagt. Het doet een beroep op onze verantwoordelijkheid.

Een voorbeeld: reeds in 1940 werden we in Wageningen bekend gemaakt met de principes en de toepassingsmogelijkheden van de kernphysica. Maar niet eerder dan na de atoomaanval op Hiroshima beseften we wat dit inhield. Nu — 48 jaar later — is dc gehele wereld met angst vervuld en dat niet alleen voor de kernoorlog, maar — na Tsjernobil — ook van de vreedzame toepassingen van kernenergie. En wat de kernbewapening betreft: terwijl tussen de V.S. en de Sovjet Unie de onderhandelingen voor de vermindering van de bewapeningswedloop moeizaam verlopen, zijn er andere naties zoals China, India, Pakistan en Israël, die intussen nieuwe kernwapens gaan vervaardigen.

Dit voorbeeld over de nucleaire wetenschap is een voorbeeld van nieuwe ontwikkelingen. die als levensvragen op ons afkomen: vragen van morele, ethische en levensbeschouwelijke aard. Hierop een antwoord te kunnen geven op de grond van Schrift en belijdenis is, hetgeen ik hiervoor bedoeld heb als de persoonlijke ontwikkeling tijdens onze studententijd.

Beproeving van leer en leven

In die zin is het student worden in de geseculariseerde samenleving van deze tijd een tijd van beproeving van leer en leven, zoals ons dit als kinderen in het gezin en als (doop-)leden in onze gemeenten is meegegeven. Een tijd van beproeving om staande te blijven, die óf van de atheïstische óf van de eigengerechtigde godsdienstige kant ons willen meetrekken — weg uit de Gereformeerde Gemeenten, weg van de leer van het eenzijdig, soeverein Godswerk. dat in ons leven noodzakelijk is om van dood in de zonden en misdaden door wedergeboorte overgezet te worden in het Leven, het leven dat uit God is.

Als student, in het bijzonder als student op kamers, uit het eigen gezin vandaan, is het noodzakelijk met andere studenten om te gaan; het alternatief is de vereenzaming. Kommunikatie is voor dc student voor zijn persoonsontwikkeling absoluut nodig; ook kommunikatie met andersdenkenden; de konfrontatie met andersdenkenden. docenten en studenten mag men niet uit de weg gaan; het is essentieel voor eigen ontwikkeling. Maar het maakt zulk een groot verschil hoe we de ander tegemoettreden.

Uit mijn eigen studietijd herinner ik me hoe moeilijk het was anderen duidelijk te maken, wat de kern van leer en leven van de Gereformeerde Gemeenten — liever gezegd van de zuivere belijdenis en levensinrichting overeenkomstig Gods Woord — inhoudt in handel en wandel. Dat de Heilige Schrift er ook is om dwalingen te weerleggen, werd werkelijkheid.

De grootste problemen had ik met die studenten, die mij op het eerste gezicht het meest nabij stonden: zij kenden veel beter het verschil tussen de eigengerechtigde godsdienst dan ik. Uiterlijk waren we het erover eens dat dansen, bioscoopbezoek en dergelijke tegen Gods Woord waren, maar de weerlegging van de veronderstelde wedergeboorte, de aanneming des geloofs, o, wat moest ik mijn onkunde inleven.

Dat ik niet als anderen meegezogen ben, is niet mijn verdienste: toen en daarna

steeds meer werd ik gewaar: het is God, Die me vastgehouden heeft. En middellijk ook de kerkeraad en Gods volk in Wageningen. Ook het feit, dat ik mijn vrouw in de kerk heb leren kennen, heb ik mogen leren zien als het werk van Gods voorzienig bestel.

Waarom deze opmerkingen over mijn eigen leven als student, thans meer dan 40 jaar geleden?

Om onze studenten van thans te mogen voorhouden: ten eerste, dat je niet in eigen kracht staande zult blijven; ten tweede dat je moogt wederstaan de verleidingen van het nabijkomend christendom: de zichzelf aanmadgende, op het verdorven verstand gebaseerde toe-eigening en verzekering van het zaligmakend geloof, zonder ooit met het recht Gods in aanraking te zijn gekomen. Gods Woord is hierin toch zo duidelijk: „Sion zal door recht verlost worden, haar wederkerenden door gerechtigheid".

De vruchten van Christus' lijden, sterven en opstanding worden alleen gesmaakt wanneer we onze diepe val en ongehoorzaamheid in Adam hebben ingeleefd.

Studentenleven

De studententijd is een tijd van leren, analyseren, synthetiseren, zoeken naar hetgeen goed en waar is. Onze menselijke natuur streeft ernaar hetgeen wc onderzoeken en doorzoeken te beheersen; er meester over te worden; het aan ons onderworpen te maken. Vandaar het zich in eigen vermogen trachten toe te eigenen al datgene, dat ons begeerlijk toeschijnt. Het gevaar is ontzaggelijk groot, dat we met deze instelling cn werkwijze ook de vraag: „Hoe zal ik rechtvaardig verschijnen voor God? " gaan beantwoorden.

Groot is het, wanneer wc als student door onze ouders, door onze dominee of kerkeraad in deze zaak op de gevaren van het studentworden gewezen zijn.

Ook het Deputaatschap voor Studerenden wil jullie daarbij behulpzaam zijn. Behalve dc periodieke landelijke bijeenkomsten — meestal te Gouda — zijn er lokaal kringen opgericht, waar men elkaar als studerenden kan ontmoeten. Bezoek deze kringen; ga ook naar de predikant of ouderling die je kent om je eigen problemen te bespreken: blijf er niet mee rondlopen.

Nog even over mijn studententijd: zulke kringen cn dergelijke waren er toen niet. Veel heb ik echter gehad aan studentenbijeenkomsten met ds. Kersten, die in Utrecht gehouden werden; ook aan gesprekken met ds. Kok, de toenmalige consulent van Wageningen. En zeker niet het minst aan de kerkeraad van Wageningen; in het bijzonder ouderiing Schuylenborgh: van de studie en de L.H. wisten ze weinig; van de studenten zagen ze soms de brasserijen en dronkenschappen in de Wageningse straten; weinig studenten vanuit onze kringen gingen studeren.

God heeft me ervoor bewaard om ze te verachten om hetgeen ze niet wisten. Ik mocht ze hoogachten om hetgeen ze wél wisten, namelijk hoe God ccn mens bekeert.

„De Wapenrusting Gods"

Laat ik deze bijdrage afsluiten met de aanbeveling om het boekje getiteld „De Wapenrusting Gods" van ds. E. Fransen te lezen. (Uitg. P. Stuut Rotterdam 1969). Studenten: mocht die wapenrusting jullie deel zijn.

Ter afsluiting citeer ik, wat ds. Fransen zegt van het eigengerechtigde christendom, dat toen en nu zijn duizenden verslaat: „Zij beminnen een ruim Evangehe, hebben hun Heiland door het geloof aangenomen, gaan trouw ten Avondmaal, zij bezitten een diamanten geloofsverzekering, verachten het arme volk van God als een ziekelijk Christendom, spotten met hunne zuchtingen en zijn bittere vijanden van de innerlijke Waarheid, die naar de Godzaligheid leidt en van ontdekkende prediking".

Tot zover dit citaat. En verder op dezelfde bladzijde van dit boekje (blz. 22): „O bedenkt toch, dat gij u maar eenmaal bedriegen kunt, staroogt de gelovige dwaze maagden eens na, hoe vrijmoedig zij aankloppen en luistert eens naar hun ongelukkig uiteinde: „Voorwaar, voorwaar zeg ik u. Ik ken u niet". Och dat gij nog eens door de schrik der eeuwigheid voor het onherroepelijk zelfbedrog bevreesd aan het roepen mocht komen: „Doorgrond mij O God en ken mijn hart, beproeft mij en kent mijne gedachten en ziet of bij mij een schadelijke weg zij, en leid mij op de eeuwige weg. Ps. 139".

Een gebed, nodig voor jou en mij. Veel zegen op je studie!

Rhenen, prof. dr. ir. A. Moens

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen