Regionale vergadering op 17 mei 1988 te Veen

Hot was prachtig lenteweer, toen we ons spoedden naar de regionale vergadering te Veen. Gelukkig waren er toch heel wat leden van vrouwenverenigingen en belangstellenden, die de kerk vulden. Ds. T. M. van Dijk sprak zijn openingswoord uit over Hand. 1 : 14: ..De weeskerk was eendrachtelijk bijeen, volhardende in bidden en smeken". Ze waren daar niet in hun bezit, want Christus was opgevaren: ook waren ze niet met elkaar aan 't strijden, want hun handen waren gevouwen. Dóór de Geest waren ze aan 't bidden en smeken óm de Geest! Zo maakte de Heere voor Zichzelf plaats, om een arm en behoeftig volk te vervullen met de Pinkstergeest. Kennen wij daar ook iets van?

Na het zingen van Psalm 119 : 32 kreeg de heer J. Mastenbroek het woord. Hij sprak over het leven van ds. Adriaan van Dijke: ..Ik ben een zuchter en eens zuchters zoon". In 1860 werd hij - zoon van ds. Pieter van Dijke uit St. Philipsland - geboren en hij groeide voorspoedig op. 't Was geen stille jongen: het avontuur lokte hem en. na binnenschipper te zijn geweest, vatte hij het plan op om te emigreren naar Amerika. Zijn vader vermaande hem ernstig, want Adriaan ging erheen om rijk te worden! Enkele jaren na het overlijden van ds. P. van Dijke ging hij vol idealen naar het verre land. t Was alles voorspoed: Adriaan vond werk in een fabriek in Grand Rapids. trouwde, kreeg een gezin en had het op deze wereld goed. tot.... de Heere hem opzocht. Nu werd hij een diep ongelukkig mens die alles had verzondigd. De Heere liet hem echter niet omkomen. Hij kerkte bij ds. Pieneman in Grand Rapids en daar mocht hij op de kansel horen, wat hij in de binnenkamer beleefde. Al verder leidde de Heere hem en soms mocht hij op gezelschappen vrijmoedig vertellen van de grote daden des Heeren. Toen ds. Pieneman in 1909 afscheid preekte, kreeg Adriaan een roeping tot het predikambt. Hij maakte echter daarbij zelf de toepassing, dat hij eens de plaats van deze dominee zou innemen. Maar in plaats van dominee te worden, werd Adriaan uit de kerkeraad gestemd. De gemeente begeerde hem niet langer als ouderling.

Hoe wonderlijk zijn ook hier s Heeren wegen. Op bezoek in Nederland werd hij door ds. Pieneman ertoe gebracht om in Moerkapelle biddag te houden. Zo mocht Adriaan dan voor 't eerst gaan preken en hij vertelde dat ook toen hij in Grand Rapids terugkwam. Na veel wederwaardigheden werd Adriaan als predikant bevestigd in Sioux Center. Verschillende plaatsen in Amerika en Nederland diende hij. het laatst in Nieuw-Beijerland. Toen hij in 1936 op bezoek was bij zijn natuurlijke en geestelijke kinderen in Amerika en nog verschillende malen voorging in de gemeenten, werd hij onwel. Kort daarna overleed hij en werd in Kalamazoo begraven. Deze zuchter en zuchters-zoon had van de Heere zuchten geleerd, en ook wij allen mogen bij aan- of voortgang om dat zuchten vragen. De God van ds. A. van Dijke leeft nog: Hij wil zeker horen en verhoren!

Na dit mooie referaat werd er gekollekteerd voor de Vakantieweken voor gehandicapten (opbrengst ƒ530.-) en daarna was het pauze. Mevrouw Duister-Clement droeg na de pauze heel toepasselijk enkele grafschriften voor over ds. P. en A. van Dijke: ..Nu preekt hij nog. al is zijn mond gesloten...." .

De heer Mastenbroek beantwoordde hierna enkele vragen en sloot deze fijne en leerzame regionale vergadering met Psalm 70 : 3. de psalm waarmee ds. A. van Dijke zijn preek nogal eens eindigde, en dankgebed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen