Veertig jaar Israël — een teken!?

Wie niet aan wonderen gelooft in Israël, is geen realist."

Deze woorden sprak eenmaal de eerste president van de staat Israël, Chaim Weizmann. Hij ontving dit hoogste staatsambt op de dag waarop de nieuwe staat werd geproklameerd, namelijk 14 mei 1948. Blijkens het telegram dat hij in New York op die historische datum van de regering van Israël ontving „had hij meer dan enig ander levend mens voor de schepping van de staat Israël gedaan". Na zijn dood in 1952 werd hij begraven in zijn woonplaats, die de betekenisvolle naam Rehoboth draagt: „De Heere heeft ons ruimte gemaakt".

De geciteerde woorden van Weizmann, waarmee dit artikel aanvangt, zijn volop aktueel nu we ons bezinnen op het 40-jarig bestaan van de staat Israël. Wie had kunnen denken dat bijna 19 eeuwen na de verovering van Jeruzalem door de Romeinse bevelhebber Titus, Israël als zelfstandige staat uit haar as zou herrijzen? Immers, de Romeinse strafexpeditie tegen de opstandige Joden deed niet alleen stad en tempel in vlammen opgaan, maar luidde de diaspora of verstrooiing van het Joodse volk in.

De Joden hebben bet in de diaspora altijd moeilijk gehad. Eeuwenlang zijn ze het slachtoffer geweest van uitingen van antisemitisme of jodenhaat. Op vele wijzen zijn ze gediskrimineerd. verdreven van land tot land. bedreigd door pogroms, tot ze in de twintigste eeuw op grote schaal zijn uitgemoord in de gaskamers van Adolf Hitier.

Het antisemitisme stimuleert het zionisme

In de harten van vele Joden leefde door de eeuwen heen een verlangen om terug te keren naar Jeruzalem, naar de tempelberg Zion. De diepe vernederingen en vervolgingen waaraan ze waren blootgesteld, heeft het zionisme sterk gestimuleerd.

Het is de Joodse journalist Theodor Herzl geweest, die aan dit zionisme een sterke impuls heeft gegeven na het geruch tmakende Dreyfus-proces in Parijs. De Joodse kapitein Alfred Dreyfus werd in 1894 door een krijgsraad ten onrechte schuldig bevonden aan het verraad van militaire geheimen. Hij werd onschuldig veroordeeld tot degradatie en levenslange verbanning naar het Duivelseiland. Dit vonnis was een uiting van bewust antisemitisme. dat in Franse militaire kringen sterk leefde.

Herzl. die voor een Weense kr ant het proces zou verslaan, werd zo geschokt door de ontstellende jodenhaat, die zich tijdens en na het D rey fu s-p roe es o p e n b a a rde, dat hij. zoals hij later vertelde „op dat ogenblik zionist is geworden".

In 1896 verscheen zijn bock „Der Judenstaat". waarin hij de eis stelde dat de Joden een eigen vaderland kregen. Met dit historisch feit zouden we de staat Israël kunnen laten beginnen. Door zijn uitroep: „Wij zijn een vólk. één volk!" wist hij de Joodse wereld in beweging te krijgen. In 1897 reeds vindt het eerst zionistencongres in Bazel onder zijn leiding plaats. Daarna werden deze congressen jaarlijks gehouden. Totaal onverwacht stierf Herzl in 1904. op slechts 44-jarige leeftijd, aan een hartkwaal. Eén van zijn romans draagt als ondertitel: „Als ge wilt. is het geen sprookje". Ruim 40 jaar later waren deze woorden realiteit.

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 bevinden zich in Palestina ongeveer 80.000 Joden, temidden van zo'n 500.000 Arabieren.

Uit dank voor de Joodse hulp in deze oorlog, beloofden dc Engelsen in 1917 „dc oprichting van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina te bevorderen". Deze Balfour-dec 1 aration.

genoemd naar de Engelse minister van Buitenlandse Zaken, stimuleerde vele Joden om zich na de oorlog in Palestina te vestigen, temeer daar het een mandaatgebied van Engeland geworden was.

Dc weerstand van dc Arabieren tegen de vestiging van Joden in Palestina werd echter steeds groter, terwijl in dc dertiger jaren juist veel Joden Duitsland en Oostenrijk wilden verlaten wegens de nazi-dictatuur. Het is bedroevend dat op dc conferentie van westerse landen, die in 1938 gehouden werd in de Zwitserse plaats Evian. nauwelijks een land bereid bleek dc Joden, die het Hitler-regime wilden ontvluchten. op te nemen.

In dc Tweede Wereldoorlog heeft Adolf Hitier getracht het Jodenprobleem definitief op te lossen door alle Joden om

te brengen. Zes miljoen weerloze mannen, vrouwen en kinderen werden het slachtolTer van zijn moordzuchtige plannen. Na deze holocaust, die alom diepe indruk heeft gemaakt, gingen dc Verenigde Naties in 1947 akkoord met de stichting van de slaat IsracK die op 14 mei 1948 een feit werd. De Arabische staten weigeren echter lol op dc dag van vandaag de Israëlische staat te erkennen.

Oorlogen met de omwonende volken

Slechts enkele uren nadat premier Ben Goerion de staal Israël had uitgeroepen, trokken de Arabische legers hel langgerekte, moeilijk te verdedigen grondgebied van Israël binnen. Wat wellicht niemand verwacht had. gebeurde: de Arabieren werden verslagen. De Joden breidden hierop hun gebied uit met onder andere de Negcv-woestijn en het nieuwe stadsdeel van Jeruzalem. Tijdens deze onaHiankelijkheidsoorlog zijn duizenden Arabische bewoners uit Israël gevlucht, deels door de oorlogsomstandigheden, deels daartoe aangezet door dc A ra b i s c h c propaganda.

Vanuil deze vluchtelingen werd in 1964 de P.L.O. opgericht, die vier jaar later onder leidinti van Jassir

Arafat kwam tc staan. Deze Palestijnse Bevrijdings Organisatie draagt dc veranlwa')ordelijkheid voor een reeks terreurdaden, die het leven hebben gekost van vele onschuldige slachtoffers. Ook bij de ongeregeldheden die dc laatste tijd in de , .bezette gebieden" plaats vinden speelt de P.L.O. een belangrijke rol.

Hel aantal vluchtelingen nam drastisch toe na de verrassende Zesdaagse Oorlog in juni 1967. De verbaasde wereld was getuige van een militair schouwspel, dal zijn weerga in dc annalen van de k rij gs ge sc h i e d c n i s n a u wc 1 ij k s gehad zal hebben. Israël had in wezen slechts enkele uren nodig, om zijn Arabische uitdagers Egypte, Syrië cn .lordanic een vernietigende nederlaag toe tc brengen.

Israël breidde zijn gebied uit tot dc natuurlijke riviergrenzen. het Suezkanaal met de golven van Sucz en Akaba en de Jordaan. Ook kwam het oude stadsdeel van Jeruzalem met de klaagmuur in Israëlische handen.

Israël kreeg het zwaar te verduren toen het op dc Grote Verzoendag in oktober 1973 door ccn onverhoedse aanval van Egypte en Syrië verrast werd. De Arabische legers beschikten over een overmacht aan moderne wapens. Israël werd in hel defensief gedrongen: na 9 dagen kwam gelukkig het keerpunt en kon Israël het initiatief overnemen. Na de benauwde zege die Israël wist te behalen moest onze minister van Buitenlandse Zaken. Luns, getuigen: „Het is een wonder dal Israël niet verslagen werd".

Gods hand in de geschiedenis van Israël

Niet alleen het feit dat Israël zich telkens dc meerdere heeft getoond van zijn talloze Arabische agressors moet voor ons een groot wontlcr zijn. De jonge staat Israël heeft van meelaf aan moeten worstelen met zeer grote problemen: we noemen slechts de samensmelting van de Joden. alTcomstig uit meer dan 70 landen, tot één volk.

Wanneer we ons enerzijds deze problemen realiseren en wc zien anderzijds de weergaloze ontwikkeling cn bloei van het eens zo dorre cn onvruchtbare land. ook dan kunnen wij nicl anders dan van ccn groot wonder spreken.

Via een 250 km lange betonnen pijpleiding, die een doorsnee heeft van 2.70 tn, slrootnt jaarlijks 320 miljoen kubieke tncler jordaanwater vanuit hel Meer van Tiberias naar wat vóór 1948 de uitgestrekte Negev-woestijn was. De woorden van Jesaja. die weliswaar in de eerste plaats een geestelijke betekenis hebben, zijn in vervulling gegaan: „De woestijn en de dorre plaatsen zullen hierover vrolijk zijn. en de wildernis zal zich verheugen, en zal bloeien als een roos".

In het land waar eeuwenlang de Paicstijnen als notnaden rondtrokken, bruist het van aktiviteit: Israël exporteert een verscheidenheid aan agrarische produkten en heeft een veelzijdiac industrie.

Heeft Israël nog toekomst?

De geschiedenis van de jonge staat Israël toont ons duidelijk dat de Hcere regeert. Door alle eeuwen heen heeft al vele malen de roep weerklonken: „Komt, en laat ons hen uitroeien, dat zij geen volk meer zijn; dat aan de naam Israëls niet meer gedacht worde".

De Heere had echter andere plannen met de nazaten van het oude bondsvolk. Zouden we de staat Israël niet mogen zien als een teken van Gods trouw jegens het volk dat Hij uitverkoren heeft om er Zijn Naam in te verheerlijken? Zijn zij niet beminden om der vaderen wil? Heeft dc Heere in Zijn heilsplan nog een bijzondere plaats voor Israël weggelegd? Zullen zij als natie mogen delen in dc zegen van Abraham? Het zijn vragen, waarop het antwoord niet zo gemakkelijk tc geven is. Gods Woord leert ons in de Romeinenbrief dat God

Zijn volk niet heeft verstoten. Ondanks het feit dat Israël de Messias heeft verworpen, is het verbond Gods met dit volk niet te niet gedaan. Er is wel een verharding gekomen over (een deel van) Israël: nochtans zijn de genadegiften en dc roeping Gods onberouwelijk. Hoe moeten we de verborgenheid verstaan die Paulus. na een breedvoerig betoog, verkondigt in Romeinen 11 vers 25: „De verharding is voor een deel over Israël gekomen, tot de volheid der heidenen zal ingegaan zijn: en alzo zal geheel Israël zalig worden"? Is dit schriftgedeelte een aanwijzing van een massale jodenbekering in dc toekomst?

Luther kommentarieert over deze tekst: „Zo zullen ook de Joden, die Christus hebben uitgeleverd aan de heidenen, waar Hij nu heerst, eindelijk tot Hem komen, gedreven door honger naar het Woord, en ze zullen Hem temidden van de heidenen aannemen".

Luther betrekt dus „gans Israël" niet op het geestelijk Israël, zoals Augustinus en Calvijn doen. maar op het volk Israël. De opvatting van Luther is in verschillende vormen ook te vinden bij d i vc rs c ve rtegenwoo rd ige rs van de Nadere Reformatie zoals W. Teellinck. Wilh. a Brakel, J. Koelman en A. Hellenbroek.

Hoewel we van een bekering van Israël tot de Christus der Schriften momenteel nog niet veel bespeuren, de Heere is bij machte het deksel dat op het hart ligt weg te nemen. Dan zullen ze Jezus leren kennen als de Messias van Israël, als hun persoonlijke Zaligmaker.

Op ons als christenen rust een grote ereschuld ten opzichte van de Joden, omdat m juist vaak de christenen in het verleden zo'n belangrijke rol hebben gespeeld in het verfoeilijke antisemitisme. Wat werd er weinig gezien van de geest van Paulus. die zegt: „Of ik enigszins mijn vlees tot jaloersheid verwekken en enigen uit hen behouden mocht".

Treffend is in dit verband de uitspraak van een rabbijn: „Hoe zouden de christenen ons doen geloven dat het kruis het teken van de liefde is. wanneer het al zo vaak op onze schedel is stukgeslagen? "

Laten we daarom het volk van Israël steeds opdragen in onze gebeden, naar de woorden van Wilh. a Brakel: „Bidt voor hun bekering. Hoe hebben zij gebeden om dc bekering der heidenen. Hoe hebben zij zich verblijd in de profetieën, dat de heidenen nog eens zouden bekeerd worden. Doet gij dan ook zo voor hun bekering, want gij kunt dat in het geloof bidden, dewijl zij zekerlijk nog bekeerd zullen worden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen