HULDRICH een kind van de bergen

door J. Mateboer

De zomer was voorbij. Van de Bodenalp waren ze terugverhuisd naar de Gamsalp. Toen ze daar een maand waren geweest, werd het tijd voorgoed naar het dal terug te keren, 's Morgens hingen er al natte dampnevels in de dalen. Maar overdag kon het nog goed heet zijn. In de hut stonden de kazen hoog opgestapeld. Die zouden de knechts later met een wagentje ophalen.

Huldrich verlangde naar huis. Maar ook de andere sennen vonden het zoetjesaan welletjes. Toen het een keer de hele dag geregend had, en ze *s avonds allen rond het open vuur kleumden, stelde Kaspar voor de volgende dag op te breken. Niemand had daar iets op tegen. En zo kwamen ze die volgende avond met heel hun hebben en houden in het dal bij het Lisighuis aan.

Daar werden ze met gejuich binnengehaald.

Huldrich viel zijn moeder om de hals. Die riep uit: ..Jongen, ik zou je haast niet meer kennen! Wat ben je bruin! En wat ben je groot geworden!"

Huldrich was weer thuis. Hij maakte meteen van de gelegenheid gebruik de hele boerderij te bekijken. Zijn broertjes Hans en Wolfgang liepen met hem mee. Ze lieten hem de hokken met konijnen zien die tijdens Huldrichs afwezigheid jongen hadden gekregen. Ze lieten hem ook de wortelen en boontjes zien die ze keurig schoon hadden gehouden. Al het werk dat Huldrich anders voor moeder deed, hadden ze samen opgeknapt.

Huldrich vertelde hen ook zijn belevenissen op de almen, ook die van het vreselijke onweer, waarbij hij gestorven zou zijn, als Mely hem niet veilig naar de berghut had gedragen. ..De Heere heeft mij toen bewaard", zei hij. De beide broertjes geloofden dat graag.

Toen ze 's avonds bij de lamp zaten en de kleintjes al naar bed waren, kwam vader opeens met een verrassend voorstel. Hij zei: , , Moeder en ik hebben zo gedacht, dat Hcini en Klaus maar in het boerenbedrijf moeten blijven en dat Huldrich verder zou moeten leren."

deel 13 (slot)

Huldrich luisterde met gespitste oren. Vader vertelde dat oom Johannes Meili, de broer van moeder, in het Lisighuis was geweest. Deze oom was abt van het klooster in Fischingen, een eind verder aan de Thur, en die had voorgesteld Huldrich te laten studeren. Oom Bartholomeus was daarbij geroepen en die vond dat ook een goed idee. Nu was oom Bartholomeus juist van priester in hun eigen kerkje benoemd tot deken van de kerk in Weesen. Daar zou hij in een grote pastorie gaan wonen, waarin ook wel plaats voor Huldrich zou zijn.

Weesen, waar is dat? ", vroeg Huldrich verbaasd.

Over de bergrug heen. aan de Walensee. Twee dagreizen lopen", legde vader uit. „Oom Bartholomeus wil daar een school beginnen voor leergierige jongelui, waar hij les zal geven in Latijn en Grieks. Voel je daar wat voor? "

Huldrich wist van schrik niet wat hij daarop zeggen moest. Toen antwoordde hij zacht: „Als de Heere het wil. dan zal ik het doen."

Vader knikte. Moeder veegde met haar schort een traan van de wang. „Over een paar dagen vertrekt je oom", vulde vader nog aan.

Over een paar dagen! En hij was nauwelijks thuis!

Die avond kon Huldrich niet in slaap komen.

EINDE

(Hoe het verder met Huldrich Zwing li gaat, wordt verteld in het boek , , Zwingli, het leven van een ketter", dat uitgegeven is door de Christelijke Uitgeverij te Rijssen).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen