ANNA CHERTKOVA

'Verloochen God en je ben morgen weer thuis'

Sinds 1973 vastgehouden in een psychiatrische inrichting in Rusland

Anna is geboren in 1927. Haar vader was een Baptisten-evangelist in Siberië. Ze kwam tot een persoonlijk geloof en werd gedoopt toen ze nog een tiener was. Zij werkte als naaister voordat ze in 1964 naar Alma Ata vertrok, een plaats dicht bij Afghanistan, en daar werkte ze als postbode.

Vertrouwen

Ze maakte geen geheim van haar geloof, ze bad voor het eten, en las de Bijbel tijdens de lunchpauzes. Ondanks al deze dingen beschouwden haar werkgevers haar als zeer betrouwbaar, en vertrouwden haar het bezorgen van geheime documenten en andere kostbare stukken toe. Om de een of andere reden werd haar kleine huis twee maal vernield; dat werd waarschijnlijk gedaan door de plaatselijke autoriteiten. Anna bleef gewoon tussen de resten van haar huis wonen. In 1973 deed ze een beroep op president Brezjnev om haar te helpen haar toestand op te lossen. Kort daarna werd ze gearresteerd door de politie, en een week later bevond ze zich in de plaatselijke psychiatrische inrichting.

Gezond van geest

De dokter zei: , , lk weet niet waarom ze mensen als Anna naar ons toesturen, ik zie geen reden om haar hier te houden, ik wil haar naar huis laten gaan, maar ik ben niet bij machte dat te doen". Anna werd in het geheim verhoord zonder getuigen en veroordeeld tot opname in een psychiatrisch ziekenhuis voor onbepaalde tijd wegens „laster van de Sovjet-staat". Ze werd in 1975 overgebracht naar de psychiatrische gevangenis in Tashkent, waar ze gevangen gehouden werd achter prikkeldraad, en achter een poort die onder stroom stond, en waar soldaten met automatische geweren de wacht hielden. Ook werd ze tijdelijk gevangen gehouden in een vergrendelde cel met atheïstische gevangenen die haar Bijbel verscheurden. De enige manier om oefeningen te doen was in haar smalle hoge cel met muren die meer dan 5 meter hoog waren.

Met drugs ingespoten

Ze werd ingespoten met middelen die de menselijke geest beïnvloeden, wat haar bevingen aan de kaak bezorgde, en wat

zich uitbreidde naar de rest van haar lichaam. Dit medicijn veroorzaakt extreem hoge koorts en het heeft ook z'n effect op de hersenen. Sinds 1930 is het verboden in Engeland omdat het zo giftig is. Anna was 11 jaar in Tashkent. en de meeste tijd heeft ze in isolement doorgebracht. In januari 1986 is ze overgeplaatst naar het psychiatrische ziekenhuis in Kazan aan de Wolga. 750 km ten oosten van Moskou en 2.250 km van haar familie in Alma Ata. Zij bevindt zich nog steeds daar in een algemene ruimte met geestelijk gestoorde mensen. De afstand is te groot voor haar oude moeder om haar te bezoeken, en de laatste keer dat haar familie haar gezien heeft was in Tashkent waar ze haar door een glazen ruitje mochten zien en over de telefoon met haar mochten spreken.

God verloochenen

Als ze naar de gevangenis gezonden zou zijn voor anti-Sovjet laster, in plaats van naar een psychiatrisch ziekenhuis, dan was Anna elf jaar geleden al thuis geweest. Ze is al verschillende malen voor een raad verschenen die haar vertelde: „Verloochen God dan benje morgen thuis".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen