Homeopathie: een waardige geneeswijze

door S. W. Deij

Is homeopathie suggestie?

Homeopathie, een wondedijk iets? Iemand noemt het suggestie. Alhoewel de hond van de familie Van der Zee beslist niet suggestief geacht moet worden. Weer iemand anders zegt dat je erin moet geloven. Maar de goede hond gelooft toch niet? Nog weer anderen zeggen dat een homeopathisch behandeling sukses oogst omdat het veel geld kost. Maar het beste beest kan toch niet in de portemonnee kijken van zijn baas? Tenslotte zijn er mensen die beweren dat homeopathie bijgeloof is. Maar de Van der Zee's zijn bijbelgetrouwe christenen. Zij maken zich verdienstelijk met bijbelverspreiding in het oostblok. Hierbij hebben zij menigmaal de leidende en reddende Hand des Heeren ondervonden. De Van der Zee's bijgelovig? Of hun hond misschien?

Hahnemann, de grondlegger van de wetenschappelijke homeopathie

De grondlegger van de wetenschappelijke homeopathie was de Duitse arts Samuël Hahnemann (1755 - 1843). Hij kwam uit een armoedig gezin. Vanwege zijn studiezin en zijn stellig grote intelligentie volbracht hij de opleiding tot arts. Toen hij klaar was en in de praktijk zag hoe de toenmalige geneeskunde funktioneerde wilde hij niet langer als arts fungeren. Het was de tijd van aderlaten, purgeren enzovoort. Hij voorzag verder in zijn levensonderhoud door het vertalen van medische boeken. Op een gegeven moment was hij bezig een boek van de Engelsman Gullen te vertalen. Hij las daarin dat kinine onder andere koorts kon oproepen. In die tijd werd kinine in de huisapotheek gebruikt zoals thans asperine.

Mevrouw Termunten (haar naam is anders) konsulteerde een homeopathisch arts voor haar kind dat langdurig ontstoken amandelen had. Interviewer: Hoe ging dat mevrouw? Mevr. T.: Wel ik was bij mijn huisarts en die zei dat kan niet langer zo. Er moest een afspraak gemaakt worden met de keel-, neus-en oorarts. Dit deed de assistente, maar ik dacht, ik probeer het ook bij een homeopaath. Toen ik thuis kwam, heb ik direkt gebeld naar een homeopatisch arts en daar kon ik al gauw naar toe. Hij vroeg van alles, onderzocht het kind en gaf het toen drie korreltjes. Ik moest over een maand terugbellen hoe het gegaan was. Na ongeveer vier weken kreeg ik de oproep voor de k.n.o.-arts. Ik ben daar heen gegaan. Ook hij onderzocht het kind en zei toen: Uw huisarts heeft een volkomen gezond kind naar me gestuurd. Ik zei toen dat ik sinds de afspraak een homeopaath had gekonsulteerd. Hij zei: Daar moetje niet in geloven, mevrouw.

Mevrouw Termunten (haar naam is anders) konsulteerde een homeopathisch arts voor haar kind dat langdurig ontstoken amandelen had. Interviewer: Hoe ging dat mevrouw? Mevr. T.: Wel ik was bij mijn huisarts en die zei dat kan niet langer zo. Er moest een afspraak gemaakt worden met de keel-, neus-en oorarts. Dit deed de assistente, maar ik dacht, ik probeer het ook bij een homeopaath. Toen ik thuis kwam, heb ik direkt gebeld naar een homeopatisch arts en daar kon ik al gauw naar toe. Hij vroeg van alles, onderzocht het kind en gaf het toen drie korreltjes. Ik moest over een maand terugbellen hoe het gegaan was. Na ongeveer vier weken kreeg ik de oproep voor de k.n.o.-arts. Ik ben daar heen gegaan. Ook hij onderzocht het kind en zei toen: Uw huisarts heeft een volkomen gezond kind naar me gestuurd. Ik zei toen dat ik sinds de afspraak een homeopaath had gekonsulteerd. Hij zei: Daar moetje niet in geloven, mevrouw.

Hahnemann besloot de proef op de som te nemen en nam zelf een dosis kinine in. Hij kwam tot de slotsom dat Gullen gelijk had. Maar nu stond hij voor een groot probleem. Hoe kan kinine koorts genezen als het tevens koorts opwekt? Hij herinnert zich thans — belezen als hij was — dat artsen uit de oudheid als de Griek Hippocrates hebben beweerd dat je een ziekte niet moest bestrijden met middelen die tegen de ziekte ingaan, doch met middelen die de ziekte konden doen ontstaan. Geen tegenmiddelen maar gelijkende middelen dus. Al gauw worden nu andere gelijkenissen aktueel.

Veel kinderen kregen in die tijd, waarin geen antibiotica bestonden, een kinderziekte als roodvonk. Veel andere kinderen kwamen bij de dokter omdat ze wolfskersjes hadden gegeten. In beide gevallen zag je hoge

koortsen met delirium toestanden. Zou dan roodvonk, een gevreesde kinderziekte, te genezen zijn met Belladonna? (Belladonna is de latijnse naam voor de wolfskers.) Ook hier gaat Hahnemann beproeven en ook hierin wordt hij bevestigd in zijn eerste bevinding: de Belladonna die een beeld kan oproepen dat lijkt op roodvonk, kan de echte roodvonk genezen. Maar de vergiftigingsverschijnselen dan? Nou, wat is meer voor de hand liggend dan deze vergiftigingstoestanden te omzeilen door het spul te verdunnen? Aldus doet hij en daarbij komt hij tot zijn tweede ontdekking: de (sekuur en volgens een bepaalde methode) verdunde medicijnen werken niet minder en niet langzamer, maar juist sneller, dieper en beter.

Meneer en mevrouw Van Dorpel hebben wel zeer specifieke ervaringen opgedaan. Interviewer: Kunt u iets van uw moeilijkheden vertellen die u had voor dat u met de homeopathie in aanraking kwam? Meneer Van Dorpel: Ja, mijn vrouw werd overspannen. Waarschijnlijk hebben twee dingen daarop ingespeeld. Driejaren geleden overleed een zuster van haar, aan wie ze sterk gehecht was en het jaar daarop werd ik in de kerkeraad gekozen. Dat betekende veel van huis en mijn vrouw zat dikwijls alleen. Mevrouw Van Dorpel: Ik voelde me verlaten en werd ontzettend verdrietig, zodat ik er somber van werd. Al gauw veranderde dit in opstandigheid; ik wilde niets meer en bleef op mijn bed liggen. Omdat ik ook niet at kwam ik in een toestand van uitputting. Interviewer: Kreeg u geen medicijnen? Mevrouw Van Dorpel: Aanvankelijk wel, maar ik verdroeg ze niet goed, ik werd er suf en duizelig van. Toen heb ik ze niet meer ingenomen. Meneer Van Dorpel: Ik kreeg het idee dat de huisarts ook niets meer kon doen en die heeft toen het RIAGG ingeschakeld. Het RIAGG heeft toen een plaats verzorgd in een geriatrisch verpleegtehuis. Interviewer: Maar u bent nog geen zestig jaar? Mevrouw Van Dorpel: Dat klopt, maar men dacht dat ik leed aan een voortijdig dementeringsproces. Interviewer: Wat gebeurde toen? Meneer Van Dorpel: Nou eerst was het precies als thuis, niet praten, niet eten en 's nachts lag ze te huilen vertelde de nachtzuster. U begrijpt wel dat ik met alles zeer begaan was. Het heeft ook mij tranen gekost. Ik heb voor haar mogen bidden. De medebroeders hebben voor haar gebeden en in dat alles was toch opening verkregen. Op een dag werd ik bij de dokter geroepen. Hij zei dat mijn vrouw zich helemaal afsloot en dat niemand kontakt met haar kon krijgen. Eten deed ze nog zeer weinig, bij voorkeur de zoute dingen. Drinken deed ze wel, maar alleen als niemand het zag. Eerst dacht ik dat hij me zou vertellen dat hij er ook niets aan kon doen, maar toen vroeg hij me plotseling hoe ik stond tegenover homeopathie. Ik zei: Dokter wat is dat? Hij zei: Uw vrouw is niet dement aan het worden en is ook niet echt ziek. Ze is alleen overmand door een ontzettend verdriet. Dat moet doorbroken worden anders sterft ze. Ik zei: Dokter u moet doen wat goed voor haar is. Hij heeft toen in haar glas met water dat op haar nachtkastje stond enkele korrels Natrium Muriaticum in een fabelachtig hoge verdunning gedaan, zoals hij zelf zei. De eerste dagen merkte ik wel verandering, maar nog geen verbetering waarvan je kon zeggen dat we de goede kant opgingen. Maar na een dag of drie zat ze plotseling overeind in bed en begon me naar thuis te vragen. Nou ik kon mijn eigen oren niet geloven. Een week verder was ze zoveel in gewicht aangekomen dat ze de kleren niet meer aankon. Na ongeveer een maand kon ze naar huis. Interviewer: Er zijn mensen die zeggen datje in homeopathie moet geloven? Mevrouw Van Dorpel: Nou meneer dat zijn dan mensen die daar geen ondervinding van hebben. Ik wist helemaal niet wat er met me gebeurde, maar dat er iets gebeurde, voelde ik maar al te goed en zonder dat ik het wist. Ik verloor mijn verdriet en wist opeens: zo kan het niet. Ik kon me openstellen voor mijn man en voor mijn kinderen. Meneer Van Dorpel: Het is een wonder als een mens voor de poorten van de dood wordt weggehaald, maar het was ook een wonder dat mijn vrouw bij die dokter kwam. Naderhand heb ik gehoord dat hij de enig homeopatisch werkende geriater in Nederland is. De Heere heeft het zo willen leiden en het alles willen zegenen. Interviewer: Bent u nu helemaal genezen? Mevrouw Van Dorpel: Jawel, het heeft nog enkele maanden nabehandeling gekost, maar nu voel ik me zo goed zoals ik me in lange tijd niet heb gevoeld.

De beginselen van homeopathie

De jacht op de , , gelijkenissen" was begonnen en zoals alle jachtpartijen gebeurde dat weinig zachtzinnig. Weliswaar begon Hahnemann de eerste proeven bij zichzelf, maar al gauw werden de stoffen ook getest bij zijn kinderen. Waarschijnlijk is daarbij een van zijn kinderen omgekomen. Maar de aanzet was er en al gauw werden kollega's artsen bereid gevonden om mee te doen in het beproeven van een aantal stoffen die later konden worden gebruikt als medicijnen.

De homeopathie was geboren, met de volgende drie beginselen:

1 Medicijnen zijn beproefd en getest op mensen, en dus niet op dieren, zoals je heden dagelijks kunt lezen op bijsluiters van medicijnen: „Bij dierproeven is niet gebleken...."

2 De verdunning (later potenties genoemd) van de medicijnen, soms zo sterk verdund — laten we de Belladonna als voorbeeld nemen — dat er geen molekuul van de Belladonna meer in zit. Kan dat dan nog werken? Het blijkt dat dit niet alleen kan, maar zelfs in vele situaties de aangewezen weg is. Men heeft dit proefondervindelijk uitgetest. Helaas is dit voor vele materialistisch en dingmatig denkende mensen moeilijk voor te stellen, zodat men daarom over suggestie en bijgeloof spreekt.

3 Niet een ziekte wordt behandeld, doch de

zieke. Het gelijkende beeld is het gelijkende van de totale mens, en dus niet van een ziekte. Stel er breekt een griepepidemie uit, die je homeopathisch tegemoet wilt treden. Dan zal, ondanks dezelfde ziekte, toch elk individu afzonderlijk bekeken moeten worden en een geneesmiddel krijgen toegediend dat in zijn persoonlijke situatie past.

Je merkt al wel dat hier grote verschillen liggen met de gewone reguliere geneeskunde.

De reguliere geneeskunde wil graag medicijnen toedienen die vanuit een bepaald oogpunt (causaal gedacht) bijvoorbeeld de ziekteverwekker doden. De Belladonna doodt geen bacteriën ofvirussen, maar prikkelt de weerstand van die bewuste individuele mens. Lukt het om de weerstand, de (resterende) levenskracht te prikkelen en te stimuleren dan geneest de mens als vanzelf. Dat dit geen onzin is, bewees Hahnemann nog in zijn leven zelf. Rond 1831 brak een grote cholera epidemie uit. Hij zond toen aan alle homeopatische artsen over heel de wereld zijn artikel over „Genezing en preventie van de cholera asiatica". De homeopatisch arts dr. Bakodij in Hongarije kreeg als eerste met de epidemie te maken. Van zijn 154 patiënten, die aan cholera leden, stierf 4%. Van de 1500 allopatisch behandelde patiënten stierf 42%. In Moravië werden 331 patiënten behandeld door de reguliere geneeskunde.

Hiervan stierf 33%. Dr. Quin behandelde aldaar 349 patiënten homeopatisch, waarvan de sterfte 11% beliep. Dr. Fleischmann behandelde in 1839 in Wenen 349 patiënten met homeopathie. Hij genas 67% terwijl de allopathen een sterfte hadden van 67%.

Hoe wordt homeopathie gewaardeerd?

Wat is thans de waarde van de homeopathie? Cholera epidemieën komen gelukkig vrijwel niet meer voor. Er is penicilline. De geneeskunde is enorm vooruit geschreden.

Wat wil je dan met die armzalige homeopatische korreltjes? Toch doe je zo de homeopathie onrecht. Veel mensen die homeopathen konsulteren doen dat nadat de officiële geneeskunde geen alternatief meer heeft. Wanneer dan een homeopaath een goed resultaat behaalt dan moet men ere geven wie ere toekomt. Dat gebeurt helaas zelden. Aparte vermelding verdient dat veel mensen terugschrikken van de dikwijls grote bijwerkingen van de medicijnen die ze vanuit de reguliere geneeskunde krijgen voorgeschreven. Terwijl van de homeopathie gezegd kan worden dat de medicijnen die men van een bevoegd homeopatisch arts krijgt, geen enkele bijwerking hebben.

Niet officieel erkend

Helaas is de homeopathie niet erkend in Nederland. Dit betekent dat ieder, opgeleid of niet, zich homeopaath kan noemen. De homeopatische medicijnen zijn overal vrij te koop en velen gebruiken dit goedje zonder enig bedenken. Dit is zondermeer dwaas en zeker niet ongevaarlijk. Op den duur blijkt dat deze mensen bezig zijn een geneesmiddelenproef op zichzelf te houden. Zij krijgen dus ziekteverschijnselen, zelfs als men langdurig D30 verdunningen gebruikt! Verder betekent het niet erkend zijn dat ieder over homeopathie kan schrijven wat hij of zij maar wil. Zo kun je kritieken lezen die slaan als een tang op een varken en zogenaamd wetenschappelijke beschouwingen die kant noch wal raken. Natuurlijk zijn er artsen die „ontdekken" dat je iets met homeopathie kunt doen. De verleiding is dan groot om zonder gedegen opleiding, vanuit een of ander handboek maar wat voor te schrijven. De zogenaamde complexmiddelen lijken een gemakkelijke en onschuldige methode. Maar het kan niet met te veel nadruk gezegd worden dat je geen homeopathie kunt beoefenen zonder kennis van de geneesmiddelenbeelden en zonder specialisatie in de leer der homeopathie in het algemeen. Met andere woorden een arts dient zich op dit terrein te specialiseren en het er niet zo maar en passant bij te doen. Vanwege het feit dat de homeopathie niet erkend is, bestaat de tendens dat homeopathen zich gaan aansluiten bij allerlei andere alternatieve richtingen. Het is zeer de vraag of dit de beeldvorming ten goede komt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen