Evangelisatie op de toeristenmarkt

Met een bundel evangelisatiefolders in de hand stonden we op de toeristenmarkt. „Meneer mag ik U iets aanbieden? " Voorzichtig, niet opdringerig, bied ik een folder aan.

„Wat is dat? Waar gaat het over? " „Evangelisatie, meneer". „Nou nee, dank U."

Na vijf keer is het: , .Nou geef dan maar. „Kent u de Bijbel mevrouw? " „Van de buitenkant wel maar verder niet hoor."

„Weet u dat daar alles in staat wat we nodig hebben voor nu en ook voor later na dit leven? "

„Dat heb ik niet nodig hoor, ik kan het zelf wel af."

Een groepje jongens van ongeveer zestien jaar komt aangelopen.

„Jongelui, mag ik eens weten wat jullie ideaal is in je leven, een mooie motor, een dure auto. een goeie baan soms en een lief meisje? "

„Ja, gaaf hoor. zoiets is nooit weg". „En wat dan als je dat hebt? " „Nou ja, gewoon lekker leven". „En dan, als aan alles een eind komt dan sterven we en wat dan? " „Nou ja, da's balen hè!"

Dan volgt een uitleg van de Godsontmoeting, oordeel en eeuwigheid, maar ook Christus' komst naar de aarde die voor zondaars gestorven is en ook ons wil zalig maken en verlossen van alle kwaad. Ze staan ernstig te luisteren, o zo ontvankelijk en gevoelig op die leeftijd. Maar wat was het moeilijk het toespraakje af te ronden. Ze gaan weer verder, allen een ervaring rijker. Weer aanbieden, voorzichtig vragen.

In gesprek met een chinese Surinamer (een jongen uit chinese ouders, die in Suriname gewoond heeft), komt het verschil tussen de wereldgodsdiensten naar voren. Het boedhisme en andere oosterse godsdiensten zoeken het goddelijke in de mens zelf. De mens moet zichzelf opwerken tot een beter wezen, moet zichzelf verlossen. Het christendom belijdt een Verlosser buiten zichzelf nodig te hebben. Hij is verbaasd te horen dat elk mens zondig is, kijkt me wat ongelovig aan: „Maar zo erg is het toch niet? " Dat ieder mens in zijn diepste innerlijk /Argericht is, egoïstisch, ten koste vaak van een ander, heeft hij al wel ervaren. „Nu. dat is toch een stukje van dat zondig zijn? " Na een gesprek van ongeveer een half uur gaat hij naar zijn eigen stand een straatje verderop. Hij neemt wat folders mee en een Johannesevangelie. Hij is enigszins nieuwsgierig geworden naar die eigenaardige leer. Even later zie ik een jongen die al een paar keer op z'n gemakje langs gekomen is. „Mag ik u iets meegeven, meneer? " „Waar gaat het over? "

„Over de Bijbel". Hij spreekt slecht verstaanbaar en gebrekkig nederlands. „Ik heb dat oude boek, " zegt hij. We begrijpen hem niet.

„In welke taal? " vragen we tenslotte, „in het duits soms? "

„Nee, in het hebreeuws!" Nu begrijpen we hem. Hij is een rasechte Israëliër en wil onder geen voorwaarde van het Nieuwe Testament weten. (Hoe moetje in zo'n korte tijd de schakel leggen tussen het Oude en Nieuwe Testament? Handelingen 18:28: aulus overtuigde de Joden bewijzende door de Schriften dat Jezus de Christus was).

Er komen twee mensen aan. De man duwt een invalidewagen waar een vrouw in zit. Allebei zien ze er wat slordig uit.

Ongekamde haren, een baard van twee dagen, de dikke brilleglazen zijn beduimeld. De man loopt ietwat scheef, zo te zien heeft hij een handicap.

„Mevrouw, mag ik u iets meegeven",

vraag ik aan haar. „Och, ik ben blind". „Maar kan uw man het dan niet voorlezen? "

„Die kan ook niet goed zien." Maar kan niemand anders dat dan doen? " „Nee hoor, niemand kijkt naar ons om." Ze strompelen door, dus ik moet noodgedwongen afhaken. Arme stumpers. Een jongen van ongeveer 21 met zijn zwijgende meisje naast zich, neemt rustig de tijd voor een praatje.

„Ja, ik ben gelovig hoor. Jezus Christus als mijn persoonlijke Verlosser? Ik dacht het wel." Zelfverzekerd komt het er uit. „Maar ik begrijp niet hoe sommigen toch zo zwaar doen, 's zondags twee keer naar de kerk en nergens heen gaan, dat hoeft toch niet. Ik ga heerlijk naar het strand 's zondags, daar kun je toch ook geloven? "

„Klopt dat geloof wel van je? Wie je liefhebt. daar ben je toch graag bij. daar hoor je toch graag over, je kunt hem of haar niet missen en dan is het toch niet zwaar gebonden te zijn aan degene van wie je houdt? " Zo probeer ik iets te vertellen van de liefdesdienst van God. dat Zijn geboden niet zwaar zijn en dat waar je eerst een hekel aan had dan liefkrijgt en wat je eerst fijn vond dan een afkeer van hebt. Voor hij verder gaat, zegt hij: „Ik denk dat mijn geloof toch niet zo vast is." Wat een openheid kom je soms tegen, was dat onder ons ook maar meer!

Wat is het een boeiend werk, allerlei soort mensen en nationaliteiten. Ze hebben toch allemaal hetzelfde nodig?

Als je aan het begin van zo'n evangelisatiedag staat is het een onmogelijke taak. „Moet ik dat gaan doen, ik die alles nog verkeerd doe? O Heere, help me!" En nadien is er blijdschap en verwondering dat je van die Ene Naam onder de hemelen hebt mogen vertellen, maar ook droefheid datje zo vaak tekort bent geschoten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen