JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

WIJ ALLEN VALLEN AF ALS EEN BLAD!

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

WIJ ALLEN VALLEN AF ALS EEN BLAD!

2 minuten leestijd

Wij allen.... niet één uitgezonderd. En onze misdaden, zegt Jesaja, voeren ons weg als een wind.

In deze herfstmaanden zien wij ze dwarrelen, één voor één losgemaakt, soms voortgestuwd door de wind. Roodbruin getint of verschrompeld, soms nog groen van kleur, maar allen vallen af!

Een enkel eenzaam blad blijft soms nog voor een tijd vastzitten in de top van de boom, maar als de herfststormen komen, moet het loslaten.

Zo is ons leven door de Heere getekend als een vallend blad. Wij horen en zien het steeds: „Memento Mori", voor jongeren en ouderen. Daar zijn er die tot de top van tachtig of negentig jaren mogen opklimmen, maar ook dan verdwijnen onze jaren, die wij in gedachten zien henenvaren.

Ook bij onze vrouwenverenigingen zijn lege plaatsen van hen die als een herfstblad soms zo plotseling zijn afgevallen. Er kwam rouw en droefheid in veel gezinnen, schrijnende wonden om hen die ons zo onverwacht ontvielen. De altijd zorgende moederhand wordt gemist, en het oor van haar die luisteren kon, is er niet meer. Wat kan dat smarten, ook als we een biddende moeder gehad hebben.

„Eens stonden wij bij het stoffelijk overschot van een moeder, schrijft dr. J. Waterink. Moeilijk was het ogenblik van afscheid nemen voor de kinderen. De kist zou gesloten worden, toen de oudste zoon, een sterke man met een ruige baard nog even terug kwam. „Wacht even", zei hij, „nog eenmaal wil ik moeders handen zien". Hij staarde naar de gevouwen handen van de dode, een traan viel langs zijn kleren en hij fluisterde: „Moeders handen, die mijn handen leerde vouwen om het kindergebed te doen", 't Was een onuitwisbare herinnering!"

De Heere alleen kan in de eenzaamheid troosten, als het hart overstelpt is bij het zien op de lege plaats. Dat het bij het vallend blad onze bede zij:

Daarom o Heer! leer ons verstaan en merken, Hoe kort dat ons leven is, vol van smarten. Dat wij verstaan mogen en recht beharten Uwe wijsheid, in Uw Woord en Uw werken. (Petrus Datheen)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 13 november 1987

Daniel | 32 Pagina's

WIJ ALLEN VALLEN AF ALS EEN BLAD!

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 13 november 1987

Daniel | 32 Pagina's