HULDRICH een kind van de bergen

doot J. Mateboer

Daar gaan ze weer! Ze hebben de hut opgeruimd en schoongemaakt. Alle gereedschap hebben ze opgeborgen en een vaste plaats gegeven. Ze zullen het wel weer vinden als ze over een tijdje op de Gamsalp terug zijn. Nu gaan ze hogerop, want de weide is zo goed als kaal gegraasd.

Stap voor stap gaat het. De koeien hebben geen haast en de herders ook niet.

Hoewel Huldrich al de tijd, die ze op de Gamsalp waren, de hele omgeving heeft verkend, staat hij er nu verwonderd van te kijken, dat Kaspar de koeien door een nauwe opening in de rotswand leidt, die hij nog niet eerder gezien had.

Ze klimmen steeds hoger. Links en rechts rijst de rotswand loodrecht omhoog. Soms komen ze op een plek, waar opeens veel meer ruimte is en waar het gras hoog opgroeit en allerlei kruiden heerlijk geuren. Dan geeft Kaspar een teken om te stoppen. De koeien kunnen vrij grazen en de knechts kunnen een uiltje knappen. Kaspar en Mely gaan dan in het verse gras liggen met het hoedje op hun gezicht en slapen, alsof ze de hele nacht geen oog dicht hadden gedaan. De jongens zwerven wat rond met het wollje en gaan op sneeuwhazen schieten. Vooral Heini kan heel goed schieten met de kattapult. Als hij af en toe een haas of een konijn doodschiet, krijgen ze heerlijk vlees bij hun maaltijd. Dat konden ze niet meenemen van beneden.

Huldrich houdt er niet van dieren te doden. Hij ziet ze liever over de alm rennen dan gebraden op tafel. „Dieren zijn er om op te eten", zegt Kaspar. „Dat staat in de Bijbel."

Als Huldrich hem vraagt, waar dat dan ergens staat, dan zegt Kaspar zo maar wat, want hij kan niet lezen of schrijven. „Dieren zijn er om God te loven", zegt Huldrich dan. Daar zijn Heini en Klaus

deel 10

het helemaal niet mee eens. Ze noemen een heleboel dieren op, waarvan je niet kunt zeggen dat ze God loven. Hoogstens vogels als de lijster en de mezen en het roodkeeltje; die loven God. Maar neem nou de kruisadder! Als dat beestje in de benen bijt, dan heb je grote kans datje het niet overleeft! „Maar toch is ook de kruisadder tot Gods eer geschapen", vindt Huldrich.

Heini, die zich door die kleine Huldrich niet laat overtroeven, schreeuwt dan terug: „Het ene beest eet het andere op! Is dat soms tot Gods eer? "

„Dat komt door de zonde van de mensen", antwoordt Huldrich dan zacht. En hij steekt er zijn vinger bij op. „In het paradijs deden de dieren elkaar geen kwaad. Doordat Adam en Eva ongehoorzaam zijn geweest, is heel de schepping verdorven."

Kaspar en Mely kijken elkaar aan, als ze op stille zomeravonden zo met elkaar zitten te keuvelen. „Daar zit een kopje op", zeggen ze tegen elkaar. Maar Heini snauwt: „Jij moet maar pastoor worden en dan lop je kans nog eens op de brandstapel terecht te komen."

Huldrich denkt over die vragen na, als ze met de koeien verder de bergwereld intrekken.

Als hij in een rotsspleet de prachtigste bloemen ontdekt, dan weet hij dat die bloemen daar niet pronken om door mensen gezien te worden, want niemand komt daar immers. Dan weet hij, dat ze er staan om hun Schepper te eren.

Toen Hij ze gemaakt had, sprak Hij dat het zeer goed was.

Huldrich vraagt zich af of dat van hèm ook wel gezegd kan worden. Hij twijfelt daar sterk aan.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen