Hoe ga je om met ouders?

door Joke van der Heijden

Weinig mensen zijn er waar je zo veel en intensief mee omgaat als met je ouders.

Wat betekenen ze veel voorje. In je Jonge jaren" ben je je daar nog niet zo bewust van, later ontken je het mogelijk en als het jullie vergaat als mij ga je hun zorg, aandacht en liefde meer en meer waarderen naarmate je ouder wordt.

Wat ontving je veel van hen. Je hebt door hen het leven gekregen; je bent daardoor een deel van henzelf en dat brengt voor je ouders als vanzelf mee dat ze van je houden. Bedenk voorje verder leest maar eens wat een opofferingen ze zich voor jou getroost hebben.

Vrij zijn van je ouders?

Al mis je veel in je ouders, al bekijk je hen „kritisch", toch kan het niet anders of de balans valt positief uit als je eerlijk denkt over wat zij voor je deden. Maar past dat wel in het moderne denkklimaat waarin wij leven? 't Is helemaal niet „in" om positief over je ouders te denken, laat staan te spreken. Zij belemmeren je toch in je , , vrij zijn"; zij zijn toch vaak een struikelblok als jij probeert om je eigen leven in te richten naar je pas-verworven ideeën; zij zijn het die tegenwerpingen maken als jij je eigen beslissingen wilt nemen, die je mondigheid niet erkennen?

Als we om ons heen kijken laat de realiteit van alle dag op het terrein van omgang tussen ouders en kinderen een grote chaos zien. Het lijkt of er in deze tijden niets anders meer voorkomt dan gezagscrises, generatiekonflikt enz. En nergens knapt de lijn die de Heere ons voorhoudt in het vijfde gebod zo snel en zo fel als op het breekpunt van twee generaties. (Alternatieve) hulpverleningsinstellingen hebben hun handen vol aan deze problematiek.

En ....helaas.... wordt ons ook daarin van alle kanten aangepraat dat je je van het gezag van je ouders niet te veel moet aantrekken, maar datje moet doen waar je zelf zin in hebt en wat je zelf goed lijkt. Laat je door dit zogenaamde vrijheidsidee nooit inpalmen en meevoeren. Als je goed luistert hoor je hierin de eeuwenoude leugen van de satan, waarmee we ons in het paradijs al hebben laten verleiden en waarbij we in plaats van vrij te zijn, in de meest erge zin van het woord een gebondene zijn geworden. Die macht van de ongehoorzaamheid beheerst van huis uit ons hart en leven. Maar wij worden in de Bijbel opgeroepen tot een „nieuwe gehoorzaamheid", ook — en juist — in het omgaan met onze ouders (Efeze 6:1).

God Zelf staat achter onze ouders

Denk nu niet bij het verder lezen: o, daar komt dat ouderwetse verhaal weer. 't Is zo ontzettend groot dat wij vanuit de Bijbel mogen weten dat God Zèlf Zich, in onze ouders, met ons bemoeit. Onze ouders oefenen immers hun gezag over ons uit namens God? Door hun hand wil God ons leiden en regeren.

De Bijbel zegt dat wij onze ouders niet alleen van de Heere hebben ontvangen, maar vóór alles dat Hij hen over ons heeft gesteld. Daarom moeten wij hen eren. Meer nog dan dat we van hen houden en hen gehoorzaam zijn, betekent dit dat we hen zullen erkennen in de positie waarin de Heere hen over ons stelt. Dit brengt voor onze ouders een enorme verantwoordelijkheid met zich mee. In de leiding die zij ons moeten geven, moeten zij, veel meer nog dan tegenover ons, zich tegenover de Heere verantwoord weten. Laten we ook om die reden met eerbied tegen hen opzien, met eerbied over hen spreken en met eerbied met hen omgaan. En ik weet dat deze eerbied een hartelijke, vriendelijke en vertrouwelijke omgang met je ouders insluit! Laten we niet gehoorzaam zijn tegen wil en dank, niet met een ontevreden en opstandig hart, maar uit liefde. Ook voor het vijfde gebod geldt dat de liefde de vervulling er van is.

Onderwerping aan je ouders

De Heidelberger Catechismus zegt dat de eer en liefde en trouw voor onze ouders gestalte krijgt in het „ons onderwerpen aan hun goede leer en straf'. We mogen bedenken dat, als onze ouders ons waarschuwen en ons een andere weg aanwijzen dan wij in willen gaan, zij niet anders doen dan wat zij horen te doen. Dat hebben zij bij onze doop beloofd.

De Heere vraagt van ons dat we ons daaraan onderwerpen zullen, met behoorlijke gehoorzaamheid. Dit laatste maakt ons niet bij voorbaat monddood, maar geeft juist alle ruimte voor gesprek.

Praten met je ouders

Wat is dat gesprek belangrijk. Ik weet dat je, als je zo zestien of zeventien jaar bent, vaak veel meer met je vrienden en je leraren praat, en als je iets ouder wordt met je collega's. Dat is ook goed, je wereld wordt groter en ook van de mensen om je heen kun je heel veel leren. Maar laat het niet zo zijn dat die mensen de plaats van je ouders geheel innemen, 't Gevaar is zo groot dat je je ouders buiten je leven gaat sluiten. Ze zien je dan nog wel, maar weten niet meer wat er in je omgaat. Dit gevaar is helemaal groot als je op kamers gaat wonen en je nog maar in de weekenden thuis bent.

Blijf praten over watje denkt en meemaakt; dat is het minste wat ze verdienen! Maak in vragen waar je mee worstelt ook gebruik van hun visie. Zij hebben heel wat meer levenservaring dan jij. Veel van de vragen en de problemen die vanuit deze tijd op ons afkomen zijn nieuw voor hen.

Mogelijk horen ze er pas van door ons.

Vaak verwachten we dan dat onze ouders daar direkt een antwoord op weten, maar geef tijd en neem ruimte en gelegenheid om er samen mee bezig te zijn. Echte antwoorden vragen nu eenmaal veel praten en nadenken.

En als het niet goed gaat?

Je ouders gaan je voor, geven jou een voorbeeld. Misschien roept dit wel vragen op. Mogelijk ontdek je in hun leven een zeker dualisme. Dat is jammer, maar daar kan en mag je het niet bij laten. Zoek dan ook naar een gelegenheid om er — in liefde — met je ouders over te spreken. In alle gevallen waarin onze ouders te kort schieten in hun ouder-zijn helpt het echt niet als wij hen met verwijten overstelpen en nog minder als wij daaraan een excuus ontlenen om hen niet te gehoorzamen.

Handelen alsóf zij ons het goede hebben voorgehouden is dan veel heilzamer. Dat is het echte eren, het ware geduld met hun

zwakheden en gebreken. Aanvullen wat ontbreekt, er laten zijn wat er had moeten gebeuren zal mogelijk beschamend werken.

De Bijbel wijst de weg

Hoe kunnen we zó met onze ouders omgaan? Paulus roept ons op om „in de Heere" gehoorzaam te zijn. Hij wijst daarin ook op de Heere Jezus, Die alle geboden, ook het vijfde gebod, volmaakt heeft vervuld. Hij wil ook ons — in de verhouding tot onze ouders — het geheim van de nieuwe gehoorzaamheid leren. Daar

mag je Hem vrijmoedig om bidden. De Bijbel laat ons zien hoe het vaderschap van God over Israël en van Christus over Zijn gemeente is. Gods Vaderschap staat er borg voor dat zelfs de verloren zoon er weer bij hoort. Zó moet ook het ouderschap in het gezin er uit zien. Als ouders en kinderen daar samen voor bidden en daaraan werken wil de Heere daar Zijn zegen over geven.

Ongehoorzaamheid brengt altijd wanorde, ontwrichting. Maar overal waar naar Gods wil wordt gehandeld, waar wij jongeren onze ouders eren, wil de Heere iets doen beleven van wat Hij voor Israël met het land Kanaan bedoelde, namelijk een leven in Zijn gunst en onder Zijn zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen