VROUWENWERK IN BOPHUTHATSWANA

Een groepje in Mofufutso

In 1986 werd zuster Marrie Altena door het zendingsdeputaatschap aangesteld als vrouwenwerkster in Bophuthatswana. We hebben haar gevraagd iets over haar werk te vertellen. Voor zij in dienst van de zending trad, had zij al enkele jaren in het Gelukspanziekenhuis in Zuid-Afrika gewerkt. Namens onze vrouwenverenigingen groeten we haar hartelijk en wensen haar met de andere leden van het zendingsteam in Bophuthatswana

Gods rijke zegen toe. In Handelingen 14 : 27 lezen we dat Paulus en Barnabas de discipelen in Antiochië vertelden wat grote dingen God met hen gedaan had en dat Hij de deur des geloofs geopend had.

Als zendingswerkers zijn we min of meer verplicht verslag te doen van ons werk. Vandaar dat ik dan ook aan het verzoek voldoe om iets voor „Daniël" te schrijven, alhoewel dat maar oppervlakkig kan gebeuren.

Ik zou u willen vragen wanneer u iets goeds in dit verslagje ziet, dit te scharen onder de dingen die God gedaan heeft. God doet grote dingen, ook in het leven van ons als zendingswerkers. Ik geloof dat ik dan ook wel namens mijn kollega's spreek.

God heeft mij de gezondheid, kennis en ook de wil gegeven om dit werk te doen. Want toen ik gekonfronteerd werd met de gedachte om hier verder te gaan als vrouwenwerkster, zag ik dat zelf niet zo zitten. Maar nu, na een jaar, kan ik zeggen: het is door Gods genade, dat wat er gedaan is, gedaan kon worden. De Heere heeft de ideeën op mijn pad gebracht en geeft er elke dag weer de lust en de kennis om dit werk te doen. Niet omdat er in mij iets is dat dit verdient, maar tot eer van God.

Na deze wat lange inleiding zal ik nog het een en ander over mijn werk vertellen.

Een weekprogramma

Als je met iets begint, is het mijns inziens erg belangrijk om het met regelmaat en vaste planning te doen. Vandaar dat ik voor mijzelf een programma gemaakt heb. Ik ga bijvoorbeeld elke dinsdag huisbezoeken doen in het distrikt. Ik ga dan om de beurt met de evangelistenvrouwen op huisbezoek bij die mensen, waarvan zij vinden dat het nodig is. Op woensdag ben ik twee nieuwe groepjes begonnen, in Mofufutso en in Louisdal. Donderdags ga ik naar de evangelistenvrouwen toe en doe samen met hen om beurten al de bestaande vrouwengroepen. Vrijdags ga ik naar „De Rust"; dat is een verzamelnaam voor verschillende woonkampen bij Zuidafrikaanse boerderijen.

De bedoeling is, dat de verenigingen die ik begonnen ben na enige tijd zelfstandig gaan fiinktioneren, zodat ik dan weer in andere plaatsen een groepje kan beginnen. Met de huisbezoeken proberen we eerst wat hoogte te krijgen van de gezinssituatie, daarna stellen we wat vragen over kerkgang en dergelijke en meestal proberen we uit te komen op het belang van persoonlijke bijbelstudie en gezinsbijbelstudie. Het is voor mij de moeilijkste dag van de week, vooral omdat je veel armoede tegenkomt en met name ook veel geestelijke armoede.

Een groepje in Mofufutso

Het is misschien wel leuk om een vrouwengroepje onder de loep te nemen, bijvoorbeeld dat van Mofufutso. Mofufutso is een buitenwijk in Kunana. In het verleden kwamen de vrouwen daar weieens samen, maar dat gebeurde al lang niet meer. Samen met Mma Dintwe gaan we daar nu weer naar toe. We komen samen in een lemen huisje. De eerste vergaderingen werden maar door vier vrouwen bezocht, maar na een paar weken kwamen er ongeveer zestien, dat ondertussen weer gedaald is tot vier vrouwen. Dit komt door de oogsttijd; de meeste vrouwen oogsten van mei tot augustus.

Eerst ga ik langs Kunana om Mma Dintwe te halen en dan gaan we samen naar Mofufutso. Dat is nog ongeveer 30 minuten over een slecht karrespoor, door de droge rivier, door de mielievelden en nog een stukje bosveld.

Bij onze aankomst zijn er meestal nog geen vrouwen, maar na zo'n half uur, soms een uur wachten, komen ze dan toch. Tijdens het wachten gaan de gesprekken meestal over het mieliemeel dat alweer op is (en het eind van de maand is nog ver), over het water dat men zo ver weg moet halen omdat de pomp niet meer werkt en over het hout dat zo vreselijk duur is. Over de meest noodzakelijke levensbehoeften dus. Als iedereen er is, gaan we na de opening eerst een psalm leren. Dit moet uit het hoofd gedaan worden, want de dames van Mofufutso kunnen niet lezen en schrijven. Daarna vertel ik aan de hand van de tswanakinderbijbel een bijbelverhaal. Dan stel ik vragen om te horen of ze het nog weten en goed geluisterd hebben, waarna we met elkaar bespreken wat het verhaal ons nu vandaag persoonlijk te zeggen heeft. Tot slot zingen we nog wat liederen uit het tswanaboekje. In de toekomst willen we deze vrouwen leesles geven, maar dat kan pas na de oogst. Breilessen en gezondheidsleer staan ook op het programma, maar eerst willen we een groepje verzamelen dat geïnteresseerd is in bijbellessen.

Met dit groepje in Mofufutso zal het lang duren voor het zelfstandig is. Met andere groepen zoals in Louisdal heb ik hoop dat het sneller gaat. Iedere groep heeft zo zijn eigen karakter, wat het werk de nodige afwisseling geeft.

Ik zal het hier maar bij laten. Een topje van de ijsberg hebben jullie nu gezien. Het werk is voor mij alleen veel te veel en daarom is het fijn dat mevr. Huisman, mevr. Commelin en mevr. Driessen elk een vereniging voor hun rekening nemen.

Als ik uw gebed mag vragen, zou ik het willen vragen voor de vrouwen die in de dorpen de leiding over zullen nemen. Verder voor de evangelisten die elke dag met zovéél gekonfronteerd worden. Mag ik jullie allen de hartelijke groeten overbrengen van ons hele team hier in Bophuthatswana.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen