HULDRICH een kind van de bergen

door J. Mateboer

Huldrich heeft maar een gemakkelijk leventje. Terwijl de twee knechts op de koeien passen en z'n beide broers de boter uit de melk stampen, kan hij vrij rondzwerven.

Nou ja. helemaal vrij is hij niet, want Kaspar heeft altijd wel een karweitje voor hem. Hij moet altijd uitkijken naar de blauwe gentiaan. Als hij die ziet, dan moet hij de wortels van de plant uit de grond halen. Daar maakt Kaspar een soort wijn van. Snaps noemt hij dat. Kaspar en Mely lusten het graag en ook z'n broers drinken er wel van. Maar Huldrich laat het bittere goedje mooi staan. Je wordt er maar duizelig van, vindt hij. Al beweert Kaspar dat de snaps heel goed is tegen buikpijn, Huldrich heeft daar geen last van, dus drinkt hij de snaps ook niet.

Verder moet Huldrich elke dag wat zilverdistel verzamelen, die ze 's avonds als groente bij de maaltijd gebruiken. Hij moet dan wel goed opletten, dat hij niet met de aarddistel thuiskomt, want die is niet te eten!

Kleine aardbeitjes groeien er ook volop op de alm. Vooral daar waar de grond wat steenachtig is. Huldrich zorgt ervoor, dat er elke dag wel een mandjevol van die heerlijke vruchtjes op tafel staat.

Soms heeft hij het geluk een bijennest te vinden. Dan moeten de beide knechts er bij komen. Alleen de raten uit zo'n nest halen, durft hij niet. De knechts weten er wel raad op de honing te pakken zonder dat ze door de bijen gestoken worden.

Huldrich wil op zijn tochten beslist niet vergezeld worden door het jonge wolQe, hoeveel hij ook van het beestje houdt. Hij weet dat alle dieren en vooral de vogels bang zijn voor de wolf en voor hem op de vlucht gaan. En daar moet Huldrich niets van hebben. Als hij alleen over de alp zwerft en ook wel de bergwereld in trekt, dan wil hij genieten van de bossen wijnrode alpenrozen, waarvan nu de bessen nog rood zijn, maar die straks helemaal zwart worden en lekker te eten zijn. Dan wil hij de edelweis bewonderen in de rotsspleten, de narcissen en de anemonen, de ogentroost met kleine witte bloempjes en de prachtige paarse zwaardlelies.

deel 8

Maar meer nog wordt zijn aandacht getrokken door de kleurige rondfladderende vlinders, de sneeuwhoenders die 's zomers bruin zijn en de jonge vosjes, die zo koddig met elkaar kunnen spelen.

En dan de reeën, die *s morgens vroeg en 's avonds tegen zonsondergang uit het bos komen! En niet te vergeten de gemzen met hun achterover hangende horens en de steenbokken met hun lange gebogen en geribbelde horens!

Dan moet hij zich heel koest houden en zich niet bewegen, wanneer deze dieren van rotsblok naar rotsblok springen. Stiekum heeft hij plezier, als hij merkt dat die schuwe dieren hem helemaal niet in de gaten hebben.

Neen, op die tochten zou hij het jonge wolfje beslist niet kunnen gebruiken.

Meestal komt hij op zo'n dag bij de berghut terug met een aantal kievitseieren of eieren van het sneeuwhoen. Nou, daar zijn ze in de hut dol op. Mely, die 's avonds het eten verzorgt, bakt de eieren in hete boter. En dan krijgen ze er papenbrood bij. Dat is brood van de vorige dag, dat al een beetje oud is en in melk lekker knapperig gebakken wordt. Dan wordt er gesmuld. En als dan na het eten de zon achter de bergkammen wegzakt, en Mely op z'n fluit een weemoedig liedje fluit, dan kan Huldrich wel huilen, al weet hij niet waarom.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen