Een geopend venster in bange dagen

Daarover gaat het dus, over een geopend venster en dat in het bijzonder in donkere dagen. Donker was het voor Daniël, maar ook niet minder voor Gods volk. Door eigen schuld was men terecht gekomen in dat vreemde land. De harp hangt aan de wilgen. Geen lied des Heeren wordt meer gehoord. Wel vergeet men de God der vaderen. Die zoveel wonderen heeft verricht. Het venster naar de hemel is dus gesloten. Dat is erg, dat is verschrikkelijk! Geen lust meer om God te vrezen en geen begeerte meer om in Zijn wegen te wandelen.

Toch heeft de Heere beloofd dat Hij door Zijn genade zou doen overblijven een ellendig en een arm volk. Dus ook in donkere dagen. Daar in Babel wordt het gezien en gehoord. Daar knielt de oude Daniël voor het geopende venster. Hij kan het niet vergeten en nalaten. Vandaar dat venster in zijn opperzaal.

Nee niet een venster naar de wereld zoals zijn volk dat heden doet. Een venster naar Jeruzalem, de stad Gods. Daar stonden weleer de priesters, daar werden de offers gebracht, daar rookten de altaren. Nu is Jeruzalem een puinhoop. Nu zwijgt het gebed der priesters. Maar Daniël heeft heimwee naar het verleden, heimwee naar God. Daarom ligt hij op vaste tijden voor zijn geopende venster. Hij kan God niet missen, zijn ziel schreeuwt naar de levende God gelijk een hijgend hert dat de jacht ontkomen is. Zoiets wordt gezien, door zijn volk, maar niet minder door zijn vijanden. En die vijand kent maar één begeerte: dat venster moet dicht. Alles mag, maar niet een schreiende zondaar voor een geopend venster.

Je ziet het venster zo maar opengaan in onze donkere dagen. Alles mag en alles kan. Men is het verleden vergeten, de God der vaderen. O zeker er is godsdienst genoeg. Op de puinhopen van het leven zingt men het hoogste lied. Het venster naar boven wordt echter gemist. Wel zijn er vensters naar de wereld in overvloed: sport en spel glijdt door dat venster de huiskamers binnen. Van Manasse lezen we dat hij zijn kinderen door het vuur deed gaan.

In onze donkere dagen is het niet anders, de jeugd wordt opgeofferd aan de tijdgeest. Natuurlijk niet al te goddeloos, een beetje christelijk doet geen kwaad.

Ja inderdaad we beleven donkere dagen. Het is alleen te betreuren dat we het zo weinig zien. Dan zouden we dat venster weer nodig krijgen.

Het wordt voor Daniël al donkerder. Voor zijn geopend venster hoort hij het gebrul der leeuwen. Het moet dan nu maar eens uit zijn met dat gepraat over het verleden. Men leeft daar in Babel in een andere tijd. Daarom moet ook de laatste herinnering aan het verleden vergeten worden.

Onze dagen zijn er vol van, langzaam aan gaat het venster naar het verleden dicht. Straks weet onze jeugd niet meer dat ze bekeerd moeten worden.

Gelukkig als we met Daniël bij het venster blijven waken. Ook al brullen dan de leeuwen. De God van het verleden leeft gelukkig nog en Hij waakt over Zijn erfdeel. Hij houdt het venster open, zelfs al wordt Daniël in de leeuwenkuil geworpen. Het venster blijft open naar Jeruzalem, ja meer naar Golgotha. Welzalig dan de jeugd, die met Daniël zulk een venster nodig krijgt. Dan vergeet ik het verleden niet meer. Dan ligt in het verleden ook het heden. Het ligt vast in doorboorde Middelaarshanden. Eén vraag nog, kennen wij dat venster ook, jij en ik? De dagen zijn donker en worden al maar meer donker. Straks komen we nog in Babel terecht.

We mogen niet vergeten, dan doen we onrecht aan de Koning der koningen. En we misleiden onze arme ziel. Vraag dan naar de Heere en Zijne sterkte. Naar de God van het verleden, die in Christus zoveel wonderen heeft gedaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen