....en Ik zal u rust geven

Bijbels begin

Al vrij spoedig na Gods scheppingswerk wordt gesproken over „rusten". En dan met name over Gods rusten. Gen. 2 : 2: en heeft Hij gerust op de zevende dag".

Jullie begrijpen dat dat niet een rusten is van vermoeidheid. De Heere wordt immers „noch moede noch mat"? Maar hier lezen we wat de Heere met „rust" bedoelt. En die betekenis, die de Heere er Zelf aan geeft, moeten we vasthouden! Rust betekent hier: tot het doel komen.

God was als het ware klaar met de schepping. Hij had Zijn doel bereikt. Wat is nu het doel van ons leven? Leven in harmonie met de heilige en grote God. Dat betekent dus het woord „rust" voor ons. Wanneer we weer in een goede verhouding met God leven, hebben we rust gevonden.

Onrust

Tegenover „rust" staat „onrust". Alleen is het woord al geladen. Het betekent niet alleen „geen rust". Het verzet zich als het ware tegen rust. Net als bij het woordje „onwil". „Onwil" is niet alleen een „niet willen". Het duidt aan dat het tegen de goede wil strijdt. Het is een aktiviteit. Overbekend maar altijd weer nieuw blijven de woorden van Augustinus: „Ons hart is onrustig in ons". Is dat niet het beeld van deze wereld, van deze tijd? Misschien.... van ons hart?

Oud en jong.... opgejaagd! Geen rust kunnen vinden. Niet het doel van je leven kunnen vinden. Niet in harmonie met God kunnen leven. Is het niet beangstigend om te lezen hoeveel jongeren (al dan niet met „resultaat") proberen een eind aan hun leven te maken? Hoor je ze het niet uitschreeuwen: „Ik zie het niet meer zitten. Ik zie de zin van mijn leven niet!"

Hoe komt dat? Och, laten we er niet om heen draaien. De Heere zegt het ons overduidelijk. Tegen jou en tegen mij: „Wie God verlaat heeft smart op smart te vrezen". Misschien reageer je nu in de zin van: „Ja, dat weet ik nu wel", 'k Zou haast zeggen: „Ik hoop datje het weet!!"

Er is ook een andere „onrust". Die gaat dieper. Die raakt de bodem van ons bestaan voor God. Dat is een onrust die ontstaat als je door de Heere wakker gemaakt wordt. Als je ontdekt dat er „onrust", dat is: geen vrede met God, in jouw leven is. Als die bekende vraag in je leven werkelijkheid wordt: „Mijn ziel, hoe zult gij rechtvaardig verschijnen voor God"?

Eeuwige onrust

De Heere Jezus Christus heeft in Zijn prediking tijdens Zijn omwandeling op aarde steeds gewaarschuwd tegen de eeuwige onrust, tegen de eeuwige onvrede met God. Dat is naar Zijn woord het verkeren in vijandschap met de Heere God. Door de profeten heeft Hij met klem laten verkondigen: „Wendt u naar Mij toe alle gij einden der aarde''.

Zelf zegt Hij: Komt herwaarts tot Mij". Hij roept op om die onrust te ontvluchten. In het boek Openbaring krijgt alles nog eens klemmende aandacht. In Openb. 14 : 11 lezen we: En de rook van hun pijniging gaat op in alle eeuwigheid, en zij hebben geen rust dag en nacht".

Ware rust

Augustinus zegt in zijn woorden „Mijn ziel was onrustig in mij, tot het rust vond in U". De ware rust en vrede is alleen te vinden in Hem die de Weg, de Waarheid en het Leven is. Dan komt het doel van ons leven in zicht. Dat is de enige rust ook in dit vaak zo moeitevolle leven. Wat kunnen er een vragen en moeiten zijn. In studie, werk, geen werk hebben, in verkeringstijd enzovoorts.

Wat een zegen als we door Zijn genade alles in Zijn hand mogen leggen. Wat een zegen als we zo in Zijn zorg, Zijn voorzienigheid mogen geloven.

Ja maar.... En dan komen onze vragen. Onze onmogelijkheden. Niet willen, niet kunnen en dan toch moeten buigen voor de Heere. Och, hoor Hem dan zeggen „Hier wordt de rust geschonken". Denk je werkelijk dat bij iemand anders die rust te vinden is?

Als je weet mag hebben van een heilige onrust over de vragen van dood en leven, over je bestaan voor God, als je zonden werkelijkheid voor je zijn, hoe kun je dan God ontmoeten? Dan is er maar één antwoord! Eigenlijk maar één oproep: Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en.... Ik zal u rust geven" (Matth. 11 : 28).

Dan kunen we Augustinus begrijpen als hij zegt: „Mijn hart was onrustig in mij, tot het rust vond in U".

Eeuwige rust

Laten we ons goed bewust zijn dat we eeuwigheidsmensen zijn. De eeuwigheid komt niet straks, maar is voor ons eigenlijk al begonnen. Bij onze geboorte zijn we eeuwigheidsmensen geworden. Natuurlijk, er is verschil tussen dit leven en het leven na ons leven. Maar de eeuwigheidsbeslissing valt in dit leven. In Hebr. 4:7-11 wordt ons dat nadrukkelijk voorgehouden. Als het gaat over „het ingaan in de rust" wordt het jou en mij voorgehouden: Heden indien gij Zijn stem dan heden hoort, zo verhardt uw harten niet". Heden, nu, moet je horen naar die stem en de ware rust zoeken. Roept dat allerlei vragen op in je hart? Roep, smeek dan om de genade van God. Leg het niet naast je neer. Het is de Heere God die dit woord aan je hart legt. „Laat ons dan benaarstigen om in die rust in te gaan". Het kan geen uitstel leiden!

Tenslotte

Jullie zullen het me niet kwalijk nemen als ik samen met jullie naar het Woord van God wil luisteren. Waar zullen we anders ons oor te luister leggen? Met al onze vragen, moeiten, strijd, verdriet, tegenheden.... zonden ons buigen voor Hem en bidden om Zijn Heilige Geest.

Een goddelijk slot! Luister dan naar de stem uit de hemel: „Schrijf, zalig zijn de doden, die in de Heere sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest!, opdat zij rusten mogen van hun arbeid".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen