OVER EN WEER

Vraag: Hoe moeten we ons opstellen tegenover een kringgebed. Een groep mensen is bij elkaar. Een persoon begint te bidden en elk kan het zijne zeggen.

Kennelijk wil men in deze vorm de gemeenschap der heiligen beleven. Over de beleving van de gemeenschap in het gebed zegt de Heere Jezus in Mattheüs 18 : 19: Wederom zeg Ik u: ndien er twee van u samenstemmen op de aarde over enige zaak, die zij zouden mogen begeren, dat die hun zal geschieden van Mijn Vader, die in de hemelen is."

In 1 Korinthe 14 zegt de apostel dat wie voorgaat in gebed dat in verstaanbare taal moet doen. Hoe zal een ander anders „amen "zeggen op het gebed als blijk van instemming?

Als de priester Zacharias het Heilige is ingegaan om het reukoffer te brengen (symbool van het gebed), staat het volk buiten, biddende, Lukas 1 : 10.

Het gemeenschappelijk gebed is een opdracht en een gave. Hoe wordt het beleefd?

1. In de samenkomst van de gemeente. De voorganger gaat voor in gebed. Hij brengt de behoeften van de gemeente voor de Heere; de gemeente volgt hem met het hart. Als het goed is, is de gemeente uiterst aktief tijdens hel openbare gebed. Gemeenschap wordt beleefd als ervaren wordt dal de voorganger iemands ziel als het ware meeneemt naar de Troon der genade. De eenheid van voorganger en gemeente wordt gevoeld.

2. In een samenzijn van twee of meer personen. Er is een hartelijke overeenstemming. 'k Herinner me dat de voorganger van onze gemeente, wijlen de heer Roest een oude zieke vriend bezocht en dit bezoek met gebed besloot. Het was aandoenlijk om te horen hoe de oude vriend spontaan blijken van instemming liet horen tot meneer Roest bad om beterschap voor die man. Toen zei Eloor: „Nee, Heere, ik wil zo graag naar huis". Alles was zo ongekunsteld en waar.

3. Op afstand. Een kind van God is in grote nood. Een ander „krijgt die nood opgebonden". Dat wil zeggen: de Heilige Geest geeft hem kennis van die nood en geeft tevens een onweerstaanbare drang om te bidden. Die nood wordt eigen nood.

Er is tevens een wonderlijke hoop op verhoring aanwezig.

Waar al die dingen spontaan beleefd worden, ligt alles erg teer. Maar waar is het spontane in een kringgebed? Iedereen moet op zijn beurt wat zeggen; anders wordt het onordelijk.

Waarom kiest men voor deze nieuwe vorm? Is het geen blijk van armoede als men het in nieuwe vormen gaat zoeken? En als dit weer oud wordt? ? ?

De beleving van de gemeenschap der heiligen is het werk van de Heilige Geest. Zou het niet op onze weg liggen Hem te vragen of Hij ons bidden wil leren, gebed wilgeven, ook voor elkaar en met elkaar?

Vraag: Is het mogelijk dat iemand van Gods volk in een psychiatrische inrichting terecht komt?

Dat is inderdaad mogelijk. Men lezen ds. A. Elshoiit: „Een Helpende Hand".

Vraag: Hoe komt het dat iemand die één keer naar het Avondmaal gaat, dan één keer of meer overslaat en dan weer eens gaat? Is één keer Avondmaal vieren altijd Avondmaal vieren? Als men dan niet kan, moet men dat uit gehoorzaamheid gaan?

Van wie aan het Avondmaal deelneemt, mag veronderstelt worden dat hij/zij enige kennis van Christus heeft. Anders is de gang naar de Tafel onterecht. Als in een volgende Avondmaalsdienst het geloof in Christus levendig mag zijn en de liefde hartelijk, dan is het niet moeilijk om weer te gaan.

Als men echter de dadelijke gemeenschap met de Heere mist, is het moeilijker. Satan is er bij om te zeggen dat men zich de vorige keer vergist heeft. Dan kan het gebeuren dat de strijd zo hevig is dat men niet aan het Heilig Avondmaal deelneemt. Wel te begrijpen maar niet goed te keuren. Want men maakt geen gebruik van het genademiddel om het zwakke geloof te versterken en de strijd wordt nog heviger omdat satan nu vat op ietnand heeft met de beschuldiging dat men de Heere verloochend heeft.

Is de strijd hevig, maar leeft in het hart het verlangen naar Zijn gemeenschap en de begeerte orn voor Hem te leven dan is het goed om biddend aan te gaan. Voor zulken is het vaak meegevallen. Nooddruft igen zal Hij verschonen.

Waar enige kennis van Christus aanwezig is, is het een liefdeplicht om Zijn dood te verkondigen. Niet in de eerste plaats om zelf een zegen te ontvangen, maar tot Zijn gedachtenis. Alleen in die situatie kan er sprake zijn van, , aangaan uit gehoorzaamheid". Op die geloofsgehoorzaamheid heeft de Heere menigmaal Zijn hoge goedkeuring in het hart willen geven.

Het is wel zaak dat hetgeen automatisme of vanzelfsprekende zaak wordt. In het gebruik van de genademiddelen, Woord en sakramenten is , , vanzelfsprekendheid" een teken van dood zijn of doods zijn. In beide gevallen is bekering geboden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen